Για το «δεν» για το πείσμα και το «πρόβλημα» της νεότητας.

Λένε πως η ζωή δίνει πάντα τις πιο σωστές λύσεις. Αυτό που δε ξέρω είναι αν αξίζει να περιμένουμε. Γιατί η ζωή υπό την ευρεία και όχι υπό την στενή έννοια δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα με τον χρόνο, όχι ότι της είναι αδιάφορος αλλά κινείται παράλληλα με αυτόν και όχι εναντίον του.

Ποιο ακριβώς χρονικό διάστημα μετράει η αργοπορία; Μετράει συνειδητά από την χρονική στιγμή που κάποιος αρχίζει να περιμένει ή ασυνείδητα από το αναπόφευκτο μελλοντικό τέλος που περιμένει. Πρόκειται για δύο χρονικά διαστήματα που μεταβάλλονται το ένα σε βάρος του άλλου ως μέρη του πεπερασμένου.

Τέτοιες μέρες μαζικής τεχνητής χαράς τέτοια λόγια είναι εκτός κλίματος, το ξέρω, αλλά ο κάθε ένας μπορεί να γράφει και διαβάζει ότι θέλει.

Σκεφτόμουν λοιπόν αν αξίζει τον κόπο κάποιος να περιμένει την αναπόφευκτη, ώριμη λύση και αν αυτή είναι η λύση του αρχικού προβλήματος ή αυτού που ο χρόνος αναδιατύπωσε τροφοδοτώντας το με νέα δεδομένα και πιθανώς ζητούμενα.

Και καταλήγω μάλλον σε αυτό. Πως ένα πρόβλημα μένει άλυτο γιατί δεν έχουμε στη διάθεσή μας όλα τα δεδομένα -με το θάρρος να συμπεριλαμβάνεται σε αυτά-, η γιατί είναι κρυμμένα με τέτοιο τρόπο και με μορφές στων οποίων την αναγνώριση δεν έχουμε εξοικειωθεί.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά καθώς περίμενα τα παιδιά της τάξης να μελετήσουν την εκφώνηση του προβλήματος και να προτείνουν λύσεις. Μου κάνουν δύο πράγματα εντύπωση όταν τους δίνω να λύσουν ένα πρόβλημα μέσα στην τάξη. Το πρώτο είναι ο γρήγορος που «μελετούν» την εκφώνηση, λες και θέλουν να την προσπεράσουν, και το δεύτερο, πως τις περισσότερες φορές, οι «λύσεις» ή τα λογικά βήματα που προτείνουν ξεκινούν με ένα αγχωμένο «ΔΕΝ».

«Δεν γνωρίζουμε αυτό» , «Δεν μας δίνεται το άλλο» , «Δεν μπορώ να εφαρμόσω αυτό», «Δεν ισχύει εκείνο». Πολλές φορές προσθέτουν έναν ερωτηματικό τόνο στην «αρνητική» πρότασή τους. «Δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό, έτσι δεν είναι;»

Δεν συμβαίνει με όλα τα παιδιά, αλλά συμβαίνει σε πολλά, και με τα χρόνια η συχνότητα εμφάνισης του «ΔΕΝ» αυξάνεται εκθετικά. Έχω φτάσει στο σημείο να κηρύξω το «ΔΕΝ» εκτός νόμου. «Απαγορεύεται να αρχίζετε μια πρόταση με την λέξη ΔΕΝ». Ζορίζονται. Στην αρχή υπακούουν αλλά για λίγο όπως συμβαίνει με κάθε απαγορευτική διαταγή.

Έχω διαπιστώσει πως από την σκέψη τους απουσιάζουν οι «σταθερές» με αποτέλεσμα να αυτοσχεδιάζουν σε βάρος των φυσικών νόμων οι οποίοι στο μυαλό τους έχουν δευτερεύοντα ρόλο. Το πρωτεύον είναι να φτάσουν γρήγορα και με όποιο τρόπο τους φαίνεται λογικός στην λύση. Ίσως γιατί η μοναδικές σταθερές με τις οποίες τα έχουμε εξοπλίσει είναι η ανασφάλεια, η προσμονή βοήθειας και στήριξης από το «περιβάλλον» τους.

Και είναι και το άλλο. Τους λείπει το πείσμα. Το πείσμα του νέου ανθρώπου. Αυτό το πρόβλημα δεν μπορεί να περιμένει για να λυθεί από την ίδια τη ζωή γιατί τότε θα έχουνε μετασχηματιστεί σε ενήλικες που δεν υπήρξαν ποτέ νέοι.

Advertisements

10 responses to “Για το «δεν» για το πείσμα και το «πρόβλημα» της νεότητας.

  1. Συγγνώμη για την καθυστέρηση της απάντησης, διάγουμε όλοι δύσκολες μέρες. Δουλειά μου είναι να βοηθάω τα παιδιά και τους νέους που βρίσκονται στο περιθώριο να μαθαίνουν και να διεκδικούν τα δικαιώματα τους…Πριν πιάσουν την πέτρα ή μετά…
    Ελπίζω να τα πούμε και αναλυτικότερα μια μέρα!

    Μου αρέσει!

  2. Η δική μου καθημερινότητα είναι επίσης γεμάτη από τεράστια ΔΕΝ νέων ανθρώπων. ΔΕΝ απέναντι στους μεγαλύτερους, ΔΕΝ απέναντι στα προβλήματα, ΔΕΝ απέναντι στον εαυτό τους. Αλλά δεν είναι το δημιουργικό ΔΕΝ που αμφισβητεί και ανακαλύπτει, είναι το ΔΕΝ της παραίτησης και της ματαιότητας. Αν δεν γνώριζα καλά τι πόνο κουβαλάνε θα ήμουν συνεχώς σοκαρισμένος. Τα δικά μου παιδιά ποτέ δεν μελετούν γιατί δεν έχουν πεισθεί ότι μπορεί να τους προσφέρει ο,τιδήποτε το σχολείο ή το πανεπιστήμιο και σίγουρα όχι ο οποιοσδήποτε δημόσιος φορέας (πέρα από μια θέση στο δημόσιο που την ονειρεύονται από α 16 τους). Πνίγονται μέσα στην άρνηση και είναι συνεχώς κατσούφικα και απομονωμένα. Η τελευταία σου παράγραφος με βρίσκει σύμφωνο και προβληματισμένο. Αισθάνομαι σαν να έχω απέναντι μου ενήλικες, κουρασμένους και γερασμένους. Με λίγα λόγια, είναι περισσότερο υγιές να βγεις στο δρόμο και να τα σπάσεις όλα όταν είσαι 16, παρά να περιμένεις από τώρα το βόλεμα…

    Μου αρέσει!

  3. @ Orelia
    Αυτός ο τρόπος διαβίωσης -και όχι επιβίωσης- είναι αυτός που θέλουμε εμείς. Οι γονείς και οι δάσκαλοι. Οι «άλλοι» δεν θέλουν αυτόν και γνωρίζουμε πως σε αυτόν τον τόπο μπορείς να επιβιώσεις με πολλούς τρόπους.

    Μου αρέσει!

  4. τα μαθαινουμε να επιβιωνουν;;;
    διοτι, ακομη κι αυτο, χρειαζεται ατομα ενεργα, με σταθερες, γνωσεις, αυτοεκτιμηση, εμπειρια
    να στηριζονται στα ποδια τους
    να νοιωθουν την ασφαλεια του ανθρωπου που χαιρει εκτιμησης απο το περιβαλλον του και του επετραπει να αναμετρηθει με τα δυσκολα βασισμενος στις δυναμεις του..

    Μου αρέσει!

  5. Θεωρώ οτι αυτό που απουσιάζει είναι το κίνητρο. Τα μαθαίνουμε να ζουν ισοπεδωτικά. Δυστυχώς. Άλλος ένας προβληματισμός μέσα απο τη γραφή σου. Την καλησπέρα μουυ

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s