Ένα διάλειμμα τριάντα χρόνια μετά.

…...Μετά από τριάντα και βάλε χρόνια  δεν τους αναγνωρίζω. Η όψη τους έχει αλλάξει. Είναι φυσιολογικό; Ναι είναι φυσιολογικό. Χαιρετάμε ο ένας τον άλλο θερμά και λίγο αμήχανα, σφίγγοντας τα χέρια, «Είμαι ο… από το Γ4…» «Δεν σε θυμάμαι» – «Εμένα με θυμάσαι; Είμαι ο…».

……Πρώτα ένας καφές στο red cafe (ο διοργανωτής φανατικός  Ολυμπιακός) και μετά φαγητό κάπου στον Άγιο Διονύση. Στα τραπέζια δεν υπάρχουν κινητά. Όλα στις τσέπες. Βγαίνουν μόνο για τις φωτογραφίες των παιδιών – «Η κόρη μου…Ο γιός μου». Όλοι έχουν προκόψει. Όλοι νιώθουν όμορφα με αυτό. Ποτέ δεν υπήρχε ανταγωνισμός ανάμεσά μας.

……Κάποιους τους έχω ξανασυναντήσει. Πριν χρόνια. Τότε, εκεί στα τριάντα τριανταπέντε που η αγωνία ήταν μεγαλύτερη, τα πρόσωπα αγριεμένα από τον αγώνα της «επιτυχίας». Τώρα, κοντά στα πενήντα, τα πράγματα είναι πιο ήρεμα τα πρόσωπα πιο μαλακά. Ίσως γιατί η αγωνία για την δική τους προκοπή δεν υπάρχει. Όλα τακτοποιήθηκαν. «Τώρα πρέπει να βοηθήσουμε τα παιδιά μας». Τα ίχνη όμως της σκληρής προσπάθειας είναι φανερά.

……Όσο είμαστε καθιστοί δυσκολεύομαι να θυμηθώ. Με κάποιους από αυτούς βλεπόμαστε επί έξι χρόνια  πέντε φορές την ημέρα στα διαλείμματα. Μπορεί και να είχαμε μιλήσει λίγες φορές  μετρημένες στα δάχτυλα. Όμως βλεπόμαστε, βλέπαμε τα ίδια, ακούγαμε τα ίδια, μαθαίναμε τα ίδια πράγματα.

……Κάποια στιγμή σηκώνονται, να αλλάξουν θέση, να πλησιάσουν, να ρωτήσουν. Μερικοί μαζεύονται σε ένα καθαρό τραπεζάκι πάνω από μια λευκή κόλλα χαρτί. Σχεδιάζουν την διάταξη της τάξης – θρανία, ονόματα. Κινούνται, συζητούν όρθιοι, στριφογυρίζουν. Σαν σε  διάλειμμα. Από τις κινήσεις τους, την στάση του σώματος, τις χειρονομίες που συνοδεύουν την ομιλία τους, αναδεύεται η μνήμη και μικρές φυσαλίδες της αναδύονται.

……Κάποιοι εξακολουθούν να ζουν με τις γυναίκες που γνώρισαν και αγάπησαν τότε – και τις αγαπούν από τότε  όσο και τότε. Δεν είναι πολλοί, δυο τρεις – δε προλαβαίνω να μιλήσω και με όλους, ίσως είναι περισσότεροι, μακάρι-.  Δε μπορώ να πω πως δεν  ζηλεύω λιγάκι. Μιλάνε για την γυναίκα τους σα να μιλάνε για το κορίτσι τους. Δεν υποκρίνονται,  τις θαυμάζουν, νιώθουν περήφανοι για αυτές και για αυτούς, το καταλαβαίνεις, το νιώθεις στο βλέμμα τους στη κλίση -υπόκλιση- του λαιμού όταν προφέρουν το όνομά της. Αυτό θα κρατήσω από αυτό το «διάλειμμα».

ΙΩΝΙΔΕΙΟΣ – ΤΑΞΗ 78 (Γ2)

ionidios1


Advertisements

10 responses to “Ένα διάλειμμα τριάντα χρόνια μετά.

  1. @ Ταλιακός Δημήτρης

    Αν και δεν υπερηφανεύομαι για την μνήμη μου -τουλάχιστον σχετικά με ονόματα- ελπίζω όταν σε δω να θυμηθώ την φυσιογνωμία. Γνώριζα αρκετούς από την τάξη του 77.

    Μου αρέσει!

  2. Βασίλη,

    Είμαι της τάξης ’77 προφανώς δεν θα με θυμάσαι.
    Ανοίγει η καρδιά μου όταν σαν διαβάζω και εννοώ μαζί και με σένα τον Sarant που σύντομα θα έχουμε τη τιμή να είναι κοντά μας.
    Σου έκλεψα την φωτο της πορείας ειμαστε και άλλοι εκεί μέσα που θέλω να την δουν.

    Μου αρέσει!

  3. Σύντροφε Βάσια;!;!
    Σε είδα στο γλωσσικό καφενέ του Νίκου Σ. κι ακολούθησα τα χνάρια σου ίσαμε δω.
    Χαίρομαι.
    Τριάντα χρόνια μετά, λοιπόν.
    Μένω πάντα πιστός στο πνεύμα της τότε φράξιας μας.
    …Ή έτσι νομίζω, τουλάχιστον.

    Μου αρέσει!

  4. @paperflowers

    Στα 15 χρόνια είναι έτσι. Σαν να μη πέρασε ούτε μια μέρα. Στα τριάντα χρόνια είναι σαν να πέρασαν τριάντα χρόνια. Η αίσθηση του χρόνου ακολουθεί την εκθετική εξίσωση.

    Μου αρέσει!

  5. Κάποιες (πολλές) στιγμές στη δική μας συνάντηση, ένιωσα σαν να μην είχε περάσει ούτε μία μέρα από τα 15 χρόνια που είχα να τους δω..
    Κι αυτό έμεινε σαν αίσθηση τελικά…

    Μου αρέσει!

  6. @sarant

    Της έκτης δημοτικού;

    Συνάντησα πριν τρία χρόνια έναν συμμαθητή από το δημοτικό -τον ζωγράφο της τάξης-. Τον θυμήθηκα. Συγκινήθηκα πολύ -και που τον θυμήθηκα και που με θυμήθηκε- . Μετά μελαγχόλησα λίγο. «Ζωγραφίζεις ακόμα;» – «Μπα. Πάνε αυτά. Μπογιατζής είμαι».

    Θυμάμαι λίγα πρόσωπα και ακόμα πιο λίγα ονόματα από τότε. Ίσως φταίει που άλλαξα γειτονιά.

    Μου αρέσει!

  7. Βασίλη, η φωτογραφία είναι θολή και δεν μ’ αφήνει ν’ αναγνωρίσω πρόσωπα, άλλωστε εγώ ήμουν μια τάξη μεγαλύτερος. Πολύ συγκινητικό κείμενο. Η δική μου η τάξη της Ιωνιδείου, απ’ όσο ξέρω τουλάχιστο, δεν έκανε μάζωξη -βέβαια, καθώς μένω έξω, μπορεί και να έγινε κάτι και να μου ξέφυγε. Πήγα όμως στη μάζωξη της 6ης δημοτικού!

    Μου αρέσει!

  8. @ Hypericum Perforatum

    Έχουμε ηττηθεί, έχουμε ζηλέψει, έχουμε νικήσει, έχουμε ερωτευθεί, έχουμε χάσει, έχουμε κερδίσει. «Φέρουμε» και υποφέρουμε εαυτόν. Είμαστε.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s