Ο φόβος του τερματοφύλακα μετά το επανορθωτικό λάκτισμα (πέναλτι)

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε υπογράψει και καμιά συμφωνία σύντροφοι, αλλά νόμιζα πως είχαμε αναλάβει ο κάθε ένας και μια δουλειά. Εγώ όπως και χιλιάδες άλλοι θα στηρίζαμε, θα κατεβαίναμε στους δρόμους και στις πλατείες, θα προσπαθούσαμε να πείσουμε συζητώντας για το δίκιο και το σωστό των προτάσεων μας που εσείς τα στελέχη θα ετοιμάζατε με μελέτη ρεαλισμό και περίσκεψη.

Δεν περιμέναμε να δημοσιοποιηθούν τα σχέδια που θα είχαν ετοιμαστεί για κάθε ενδεχόμενο αλλά υποτίθεται θα υπήρχαν, τόσα χρόνια στην «απ’ έξω» υπήρχε χρόνος για να καταστρωθούν αναλυτικά τα βήματα: αν γίνει το άλφα θα κάνουμε το ένα, αν κάνουν το βήτα θα κάνουμε το δύο, θα είχαμε απάντηση για κάθε γράμμα της αλφαβήτα.

Ακόμα και όταν ανακοινώθηκε οτι παλεύουμε για λύση «μέσα στο ευρώ», είπα, δε μπορεί θα έχουμε σχέδιο και για έξω από το ευρώ, τόσους επιστήμονες έχει το κόμμα. Αλλά δεν είχαμε.  Συνθήματα είχαμε, και θέσεις και όραμα και δίκιο. Σχέδιο όμως δεν είχαμε. Οι άλλοι, είχαν και έχουν απ’ όλα. Και λεφτά και «όπλα» και σχέδια. Εμείς δεν είχαμε και δεν έχουμε λεφτά και από όπλα  ένα:  τον λαό.

Μπορεί να λένε ειρωνικά οτι είμαστε ένας λαός που του αρέσει να βολεύεται στις ευκολίες του (λες και για τους άλλους λαούς δεν ισχύει το ίδιο) αλλά έχει αποδείξει ότι τα καταφέρνει και στα δύσκολα γιατί και υπομονή έχει και θέληση έχει. Είχε όμως και έχει αγωνία μεγάλη και ανησυχία και είναι μεγάλο λάθος να μπερδεύουμε την αγωνία με τον φόβο.

Είπα φόβο και θυμήθηκα την ταινία ο φόβος του τερματοφύλακα πριν από τα πέναλτι. Γιατί αυτό έγινε σύντροφοι, το πήγαμε ή πιο σωστά το πήγανε το ματς στα πέναλτι και εμείς είχαμε μεν καλό τερματοφύλακα, καλή εξέδρα, αλλά δεν είχαμε παίκτες να σουτάρουν στην εστία του αντίπαλου.

…για την μέτρηση και την αναμέτρηση της ζωής μας

Αγαπημένοι μου μαθητές, παλιοί και νέοι, ας μιλήσουμε για τη ζωή μας.

Εγώ εδώ γεννήθηκα, μεγάλωσα, σπούδασα, έχτισα σπίτι, έκανα παιδιά που σπούδασαν εδώ, σε δημόσιο σχολείο και τώρα σε δημόσιο πανεπιστήμιο. Στους γειτονιές και στους δρόμους της Αθήνας και του Πειραιά βόλταρα, αγάπησα και αγαπήθηκα, διαδήλωσα, κυνηγήθηκα από αυτούς που δεν ήθελαν να διαδηλώνω.

Μένουμε εδώ, στη Δυτική Αθήνα

Μένουμε Κοκκινιά ΟΧΙ στην Εκάλη.

Μένουμε Πέραμα ΟΧΙ στην Κηφισια.

Μένουμε Περιστέρι ΟΧΙ στο Ψυχικό.

Μου λένε κάποιοι πως οτι κατάφερα το κατάφερα με δανεικό χρήμα των Ευρωπαίων. ΟΧΙ. Ότι κατάφερα το κατάφερα με σκληρή δουλειά, έντιμη, δέκα ώρες την ημέρα, πολλές φορές και Σάββατα και Κυριακές και έτσι συνεχίζω και δε με πείραζει, γιατί η δουλειά του δάσκαλου είναι συνταρακτική. Δεν έχω καταθέσεις στις τράπεζες αλλά νιώθω πλούσιος γιατί έχω καταθέσει ότι πιο πολύτιμο, τον χρόνο μου, στην τάξη και στον πίνακα.

Για αυτό καλώ όλους τους μαθητές, όλους, και τους τωρινούς και τους παλιούς να ψηφίσουν ΟΧΙ στην υποτέλεια, ΟΧΙ στην λιτότητα των πολλών που αυξάνει τον πλούτο των λίγων, ΟΧΙ στην εξουσία της διαπλοκής.

Να δώσουμε ένα συνταρακτικό μάθημα (φυσικής) σε όλον τον κόσμο. Ότι:  μονάδα μέτρησης της ζωής δεν μπορεί είναι το χρήμα, αλλά η ελπίδα, η ανθρωπιά, η αξιοπρέπεια.

Περί «Ευρωπαϊκής Νοοτροπίας»

Έχω έναν φίλο υποστηρίζει οτι για όλα τα δεινά μου φταίει που δεν έχω ευρωπαϊκή νοοτροπία. Ούτε ο ίδιος είχε μέχρι τα είκοσί του αλλά μετά που έζησε τριάντα χρόνια και βάλε στην Ευρώπη την απόκτησε και τώρα τα κάνει όλα σωστά.

Εντύπωση μου κάνει πως άλλοι φίλοι μου που ζουν στο εξωτερικό αλλά όχι στην Ευρώπη, δεν φαίνεται να έχουν αποκτήσει την αμερικάνικη ας πούμε νοοτροπία (το νιώθεις κιόλας όταν που και που έρχονται στην Ελλάδα και πίνουμε ένα κρασί). Φαίνεται πως πτυχίο «νέας νοοτροπίας» δίνει μόνο η Ευρώπη και μάλιστα μόνο σε όσους δεν κατέχουν κάποιο άλλο πτυχίο.

Τέλος πάντως μπορεί και να έχει δίκιο αλλά ευτυχώς είμαι καταδικασμένος να μην πάρω πτυχίο «Ευρωπαικής Νοοτροπίας» γιατί ήδη έχω ένα πτυχίο και ένα μεταπτυχιακό σε Ελληνικό Πανεπιστήμιο, εργάζομαι στην Ελλάδα τριάντα χρόνια στην ελεύεθρη αγορά, έχω μεγαλώσει δύο κόρες στην Ελλάδα (με αγωνιστική νοοτροπία).

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του φίλου μου είναι οτι δεν του αρέσει όταν συζητάμε να χρησιμοποιώ παραδείγματα από την νεότερη και σύγχρονη Ελληνική Ιστορία, το θεωρεί μη χρήσιμη αναδρομή στο παρελθόν και χαρακτηριστικό παραδειγμα Ελληνικής και άρα Αντιευρωπαικής νοοτροπίας. Μεταξύ μας νομίζω οτι ούτε Ελληνική ιστορία έχει μελετήσει ούτε Ευρωπαική. Έχει μελετήσει μάλλον πολλούς ισολογισμούς και πολλά βιβλιά μάρκετινγκ. Άλλωστε εκεί είναι τα λεφτά.

Το περίεργο είναι πως και άλλοι πολίτες που έχω γνωρίσει από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία έχουν τη δική τους νοοτροπία: Ισπανική, Ιταλική, Γαλλική, Γερμανική και καθόλου δεν με χαλάει όταν συζητάω μαζί τους, γιατί κανείς δεν θεωρεί αναγκαία και ικανή συνθήκη συζήτησης, συνύπαρξης, εντιμότητας, ευημερίας και επιτυχίας την «Ευρωπαϊκή Νοοτροπία» όπως ο φίλος μου.

Έτσι, πήρα την απόφαση να μη ξανασυζητήσω με τον φίλο μου γιατί δεν έχει κανένα ενδιαφέρον να διαφωνείς με κάποιον που χρησιμοποιεί το ίδιο επιχείρημα: «Φταίει η Ελληνική νοοτροπία» , σε κάθε ζήτημα.

Ημερολόγιο – Ημέρα 1η

Δευτέρα 21/1/2013 – 02:00

Σε λίγο θα ξημερώσει. Κάθε ξημέρωμα σε αυτόν τον τόπο αποτελεί τρομοκρατική ενέργεια, προγραμματισμένη, μελετημένη, προετοιμασμένη. Οι συμμορίες των τρομοκρατών είναι πολύ καλά οργανωμένες. Δεν τις φοβίζουν οι κάμερες. Κάποιοι τρομοκράτες μάλιστα χρησιμοποιούν τις κάμερες σαν εκρηκτικούς μηχανισμούς, πολύ αποτελεσματικούς, αφού σκάνε μέσα στα σπίτια μας. Σημαντικό προσόν κάθε τρομοκράτη είναι η μεταμφίεση. Οι πιο αποτελεσματικές μεταμφιέσεις είναι η κουκούλα και η «δημοσιογραφική» μάσκα.

Χθες πήγα μια βόλτα στο Τατόι, στο πρώην βασιλικό κτήμα. Πως αλλάζουν οι καιροί ε; Μετά την ορκωμοσία της κάθε κυβέρνηση πρέπει να κάνει έναν περίπατο εκεί, έτσι για να νιώσει οτι η εξουσία είναι γλυκιά αλλά και θνησιγενής και πως τα προνόμια νομοτελειακά εκπίπτουν.

Από που αντλούν τόση αξιοπρέπεια τα δένδρα;

 

 

«Γκλάντιο» – «Κόκκινη Προβιά»

Τη διετία 1990 – 1991, η Δυτική Ευρώπη συγκλονίστηκε από την αποκάλυψη της υπόθεσης «Gladio». Το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται το 1990, όταν ένας Ιταλός δικαστής αποφάσισε να προχωρήσει σε βάθος τις έρευνες, σχετικά με μια τρομοκρατική επίθεση στην ιταλική πόλη Γκορίτσια το 1972. Μέσα σε λίγους μήνες αποκαλύφθηκε ένας εφιαλτικός μηχανισμός, που δημιουργήθηκε το 1947, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, δρούσε σε όλες σχεδόν τις χώρες – μέλη της συμμαχίας με σκοπό την αποτροπή ενδεχόμενης ανόδου της Αριστεράς στην κυβερνητική εξουσία. Η υπόθεση «Gladio», γνωστή και ως «Κόκκινη Προβιά» στην Ελλάδα, ήταν η πιο ισχυρή απόδειξη για τις στενές σχέσεις των μυστικών υπηρεσιών, κυρίως των αμερικανικών, με την τρομοκρατία.

Στην τρομοκρατική επίθεση στην Γκορίτσια το 1972 είχαν χάσει τη ζωή τους τρεις Ιταλοί αστυνομικοί. Αρχικά, οι έρευνες στράφηκαν προς την κατεύθυνση ακροαριστερών οργανώσεων, στη συνέχεια, μετά το αδιέξοδο των ερευνών, ο δικαστής Φελίτσε Κασόν έστρεψε την προσοχή προς την κατεύθυνση των νεοφασιστικών οργανώσεων. Σε σύντομο διάστημα εντοπίστηκαν οι τρομοκράτες, που ήταν μέλη νεοφασιστικής οργάνωσης. Ο Κασόν συνέχισε επίμονα τις έρευνές του σχετικά με την προέλευση του οπλισμού των τρομοκρατών. Το 1990, μετά από δεκαοκτώ χρόνια ερευνών, αποκαλύφθηκε ότι τα όπλα προέρχονταν από μια αποθήκη της οργάνωσης με την επωνυμία «Gladio».

Στις αρχές Νοέμβρη του 1990, υπό το βάρος των αποκαλύψεων, ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζούλιο Αντρεότι υποχρεώνεται να ομολογήσει στη Βουλή ότι «από το 1950 οργανώθηκε μια παράνομη υπηρεσία πληροφοριών με τη βοήθεια της CIA και των Βρετανών πρακτόρων, για να αντιμετωπίσει ενδεχόμενη ανατρεπτική δραστηριότητα ή επίθεση από μέρους των Σοβιετικών… Το δίκτυο παραμένει»!

Η ομολογία Αντρεότι συντάραξε ολόκληρη την Ευρώπη. Η μία μετά την άλλη, οι κυβερνήσεις των χωρών – μελών του ΝΑΤΟ ανακοίνωναν την ύπαρξη και τη δραστηριότητα τέτοιων οργανώσεων – δικτύων στο έδαφός τους. Στην Ελλάδα ο υπουργός Αμυνας Γιάννης Βαρβιτσιώτης αναγκάστηκε, στις 9 Νοέμβρη του 1990, να παραδεχτεί δημόσια ότι «Ελληνες κομάντος (ΛΟΚ) και η CIA οργάνωσαν ένα βραχίονα του δικτύου, το 1955, για να προβληθεί αντάρτικη αντίσταση σε οποιονδήποτε κομμουνιστή εισβολέα. Το εν λόγω δίκτυο, ήταν γνωστό με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά»».

Στις 14 Νοέμβρη του 1990, ο Ανδρέας Παπανδρέου προέβη στο πρακτορείο «Ασοσιέιτεντ Πρες» στην εξής δήλωση: «Η παρακρατική οργάνωση Κόκκινη Προβιά δημιουργήθηκε το 1955, ως αποτέλεσμα ενός μυστικού τμήματος της συμφωνίας, με βάση την οποία εγκαταστάθηκαν οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα».

Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα από την αρχή, με βάση το υλικό που συγκεντρώθηκε τα επόμενα χρόνια.

Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ για να διασφαλίσουν την αποτροπή ενδεχόμενης συμμετοχής της Αριστεράς στις κυβερνήσεις των χωρών της Δυτικής Ευρώπης οργάνωσαν ένα παράνομο δίκτυο «αποσταθεροποιητικής δραστηριότητας» με την κωδική ονομασία «Stay Behind». Το εν λόγω δίκτυο απλώθηκε σε διάφορες χώρες με διαφορετικές ονομασίες. Στην Ιταλία «Gladio», στην Ελλάδα «Κόκκινη Προβιά», στη Βρετανία «Operation Stay Behind», στη Γερμανία «Schwert», στην Ελβετία «Ομάδα Πληροφοριών και Ασφάλειας»…

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι χώρες που θα εισέρχονταν στο ΝΑΤΟ μετά την εκπόνηση του σχεδίου για την επιχείρηση «Stay Behind» ήταν υποχρεωμένες να υπογράφουν σχετικό μυστικό πρωτόκολλο, με το οποίο αναλάμβαναν την υποχρέωση να δημιουργήσουν το δικό τους παραστρατιωτικό μηχανισμό στο πλαίσιο της επιχείρησης.

Από τις έρευνες που ακολούθησαν προέκυψαν ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία.

Στο Βέλγιο, παραδείγματος χάριν, το παρακλάδι της «Stay Behind» με το όνομα Sdra- 8 δημιούργησε μια παράλληλη οργάνωση, την οργάνωση Catena, με σκοπό τη διάπραξη πολιτικών δολοφονιών. H Catena ευθύνεται για τη δολοφονία του Ζιλιέν Λαμπούτ, γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Βελγίου.

Στη Βρετανία, το αντίστοιχο δίκτυο χρηματοδοτήθηκε από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες. Τη δεκαετία του 1970 εκπαίδευσε πολλούς νεοφασίστες Ιταλούς στη Βρετανία και στρατολόγησε πολλούς Ιταλούς τρομοκράτες, ενώ ανέπτυξε στενούς δεσμούς με τη μασονική στοά Ρ2 της Ρώμης, που ήταν βασικός μοχλός της τρομοκρατικής νεοφασιστικής τρομοκρατίας στην Ιταλία, τη Δυτική Ευρώπη και σε άλλα μέρη του κόσμου.

Εντυπωσιακή εξέλιξη παρουσιάζει η οργάνωση «Gladio» στην Ιταλία, όπου οι υπηρεσίες των ΗΠΑ σε συνεργασία με την ιταλική SIFAR, έθεσαν το 1952 σε εφαρμογή τη «στρατηγική της έντασης». Μέρος αυτού του σχεδίου ήταν η δημιουργία τρομοκρατικών οργανώσεων με νεοφασιστικά, ή ακροαριστερά χαρακτηριστικά, με στόχο τη δημιουργία κλίματος αστάθειας που έφθασε μέχρι και σε απόπειρα πραξικοπήματος για την επιβολή στρατιωτικοφασιστικού καθεστώτος (17 Δεκέμβρη του 1970).

Η αποκάλυψη του δικτύου «Gladio» οδήγησε και στη διαλεύκανση πολλών υποθέσεων τρομοκρατικών βομβιστικών επιθέσεων στην Ιταλία, με θύματα εκατοντάδες ανυποψίαστους ανθρώπους, στο διάστημα 1950- 1974.

Στη δίκη των υπευθύνων που άρχισε το 1974 και τελείωσε το 1979 ήρθαν στο φως συγκλονιστικά στοιχεία που αποδείκνυαν, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι η τρομοκρατία στην Ιταλία καθοδηγήθηκε από στελέχη των μυστικών υπηρεσιών. Στο κατηγορητήριο για τον στρατηγό Τζιαν Αντέλιο Μαλέτι, αρχηγό του κλάδου αντικατασκοπίας της SID και το λοχαγό Λαμπρούνα, αρχηγό του τομέα NOD και αρμόδιο για τη διείσδυση στις εξτρεμιστικές οργανώσεις, αναφέρεται:

«Οι δύο κατηγορούμενοι από το 1969, χάρη στην ιδιότητά τους πρόσφεραν προστασία σε τρομοκράτες, που βαρύνονταν με διάφορες τρομοκρατικές ενέργειες, και παραποιούσαν συστηματικά τις πληροφορίες που παρείχαν σε πολιτικές και δικαστικές αρχές». Παρά τα συντριπτικά στοιχεία εναντίον τους, ο Μαλέτι καταδικάζεται σε φυλάκιση μόλις τεσσάρων ετών και ο Λαμπρούνα σε διετή φυλάκιση.

Ο στρατηγός Μαλέτι, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967 στην Ελλάδα, σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα», στις 4 Αυγούστου του 2000 αποκάλυψε ότι «στη συγκρότηση των ακροδεξιών οργανώσεων που ευθύνονται για τρομοκρατικά χτυπήματα κατά τη δεκαετία του 1970 ήταν άμεσα αναμεμειγμένη η CIA, η οποία προσπάθησε να υποθάλψει την αναβίωση του ακραίου εθνικισμού και να επιστρατεύσει την άκρα δεξιά, με σκοπό να ανακόψει τη στροφή της ιταλικής και γερμανικής κοινωνίας προς την Αριστερά». Στην ίδια συνέντευξη, ο Μαλέτι τονίζει ότι «η τρομοκρατική «στρατηγική της έντασης» είχε ατλαντική βούλα. Αυτουργός της δημιουργίας των εστιών έντασης ήταν η CIA, η οποία οργάνωνε τη δράση της και χάραζε γραμμή πλεύσης, βάσει στοιχείων του ΝΑΤΟ».

Οσον αφορά στη δράση της «Κόκκινης Προβιάς» στην Ελλάδα, ελάχιστα στοιχεία προέκυψαν. Οι έρευνες που αποφασίστηκαν στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και των εγχώριων υπηρεσιών του ήταν ένας μηχανισμός συγκάλυψης των δραστηριοτήτων αυτής υπόθεσης. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές υποθέσεις για τις οποίες υπάρχουν ενδείξεις για τη δράση της «Κόκκινης Προβιάς». Μεταξύ των υποθέσεων αυτών είναι η παρακρατική οργάνωση «Καρφίτσα» που δραστηριοποιήθηκε στη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και η υπόθεση της «Νάρκης του Γοργοπόταμου» το 1964, όπου έχασαν τη ζωή τους 13 άτομα.

Δάνης ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πηγή  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Ο νέος μεσαίωνας

Σε όλη την Ευρώπη, η ελεύθερη έκφραση και η δημοκρατία αντιμετωπίζουν την μεγαλύτερη απειλή από την δεκαετία του ’30. (Απόσπασμα)

 (The new dark age: Across Europe, free speech and democracy face their biggest threat since the Thirties

By Dominic Sandbrook)

Πηγή: LEFTeria

Με τον τρόπο της, η δοκιμασία του κ. Βαξεβάνη, εκδότη ενός περιοδικού στην Αθήνα, ο οποίος γλίτωσε την φυλακή για τη δημοσίευση των ονομάτων των υπόπτων φοροφυγάδων, είναι η μεγαλύτερη ιστορία από όλες.

Τα θέματά της – η ελευθερία του Τύπου, η διαφθορά του κατεστημένου, η αλαζονεία των ελίτ και η τρομακτική καταιγίδα που περιβάλλει τις οικονομίες της Ευρώπης – πηγαίνουν στην καρδιά μιας κρίσης που απειλεί να διαλύσει την ήπειρο.

Mε την Ευρώπη στα πρόθυρα μιας νέας σκοτεινής εποχής λιτότητας, διαφθοράς και λογοκρισίας, αρχίζω να αναρωτιέμαι αν είμαστε καθολικά λάθος.
Όταν, σε πολλά χρόνια από τώρα, οι ιστορικοί έρθουν για να εξηγήσουν πώς συνέβη, μπορούν να αρχίσουν με την ιστορία του Κώστα Βαξεβάνη.

Μέχρι εκείνη την εβδομάδα, λίγοι άνθρωποι έξω από την Ελλάδα είχαν ακούσει ποτέ γι ‘αυτόν. Το περιοδικό του, το Hot Doc, ήταν μετά βίας ένα από τα πιο έγκυρα έντυπα της Ευρωπαικής  Ηπείρου.

‘Ομως, είδε τον εαυτό του να εκτινάσεται στα πρωτοσέλιδα μετά την δημοσίευση της λίστας που διέρρευσε, με γύρω στους 2.059 πλούσιους Έλληνες που έχουν κρύψει περισσότερα από 1 δις € σε μυστικούς ελβετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς.

Δεδομένου ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια είναι μια διαβρωτική κουλτούρα φοροδιαφυγής(σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις η ελληνική κυβέρνηση χάνει ένα συγκλονιστικό ποσό € 15 δισεκατομμυρίων τον χρόνο από διαφυγόντες φόρους), δεν αποτέλεσε έκπληξη ότι ο κατάλογος προκάλεσε μια τεράστια καταιγίδα.

Άλλωστε, εκατομμύρια Ελλήνων υποφέρουν κάτω από το πιο οδυνηρό καθεστώς λιτότητας που παρατηρήθηκε στην Ευρώπη εδώ και πολλές γενιές, με την οικονομία να συρρικνώνεται κατά περίπου 5% το χρόνο, το βιοτικό επίπεδο σε ελεύθερη πτώση και την ανεργία να βρίσκεται στο συγκλονιστικό 25 τοις εκατό.

Είναι αποκαλυπτικό ότι ο κατάλογος της φοροδιαφυγής έκανε γύρους στα υπουργεία οικονομικών της Ευρώπης για χρόνια.

Οι Γάλλοι, οι οποίοι την πήραν στα χέρια τους πρώτοι πρώτη φορά, την είχαν περάσει ήδη στην ελληνική κυβέρνηση, που πιστοί στην φήμη τους για ανικανότητα και διαφθορά σε παγκόσμια κλίμακα, δεν έκαναν απολύτως τίποτα γι ‘αυτό.

Αλλά όταν ο κ. Βαξεβάνης διέρρευσε τη λίστα στο περιοδικό του, οι Έλληνες πήραν  μια γεύση από τις πραγματικές προτεραιότητες των αρχόντων τους. Αντί να υπόσχεθούν ότι θα ακολουθήσουν τα στοιχεία της λίστας, ο κυβερνών συνασπισμός τον συνέλαβε αμέσως και τον κατηγόρησε ότι εισέβαλε στην ιδιωτική ζωή των πλούσιων πλουτοκρατών.

Δόξα τω Θεώ, αθωώθηκε. Αλλά ακόμα και έτσι, η δοκιμασία του θυμίζει κάτι από το «1984» του Τζορτζ Όργουελ, ή ίσως από  βιβλίο του Φραντς Κάφκα «Η Δίκη», στο οποίο ένας αθώος άνθρωπος συλλαμβάνεται και διώκεται από τις κατασταλτικές αρχές, χωρίς ποτέ να του πούν τι έχει κάνει λάθος. Αλλά αυτό που το κάνει όλο αυτό ακόμα πιο επικίνδυνο, είναι ότι όλο αυτό,έρχεται μαζί με την  ακροδεξιά,η οποία προελάυνει όλο και πιο ξεδιάντροπα στους δρόμους της Αθήνας – μια τρομακτική υπενθύμιση ότι όταν το πολιτικό κατεστημένο χάνει το στήριγμά του, οι απλοί άνθρωποι στρέφονται προς τα άκρα.

Με σκηνές που έχει να δει η Ευρώπη από τη μακρά νύχτα της δεκαετίας του ’30, σχεδόν καθημερινά έρχονται νέα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι επάνω στα ερείπια του Ελληνικού ονείρου, συγκεντρώνουν δύναμη οι δυνάμεις της ξενοφοβίας.

Ακούγεται σαν κάτι από τη Γερμανία του Χίτλερ – αλλά αυτό συμβαίνει στην καρδιά της Ευρώπης το 2012.
Στις εκλογές του Ιουνίου το νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής κέρδισε 18 έδρες. Και νωρίτερα αυτόν το μήνα ένστολοι τραμπούκοι του κόμματος επιτέθηκαν σε θέατρο στην Αθήνα, το οποίο ανέβαζε μια παράσταση στην οποία παρουσιάζόταν ο Ιησούς και οι Απόστολοι ως ομοφυλόφιλοι στο Τέξας.

Πριν από ένα χρόνο είχα προειδοποιήσει από αυτές τις σελίδες ότι οι επιθανάτιοι πόνοι της Ευρωζώνης θα μπορούσαν να δώσουν στην ήπειρο τις σκοτεινότερες στιγμές της από την δεκαετία του ’30. Δεν μου δίνει καμία ικανοποίηση να βλέπω τις προβλέψεις μου να πραγματοποιούνται.

Ωστόσο, όπως η  περίπτωση του εκδότη του περιοδικού δείχνει ότι η απειλή για τη δημοκρατία μπορεί να είναι δυσδιάκριτη και, ως εκ τούτου, περισσότερο ύπουλη από ό,τι είχα φανταστεί.

Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, η πρόβλεψή μου είναι ότι η ιστορία του εκδότη του ελληνικού περιοδικού, Κώστα Βαξεβάνη, θα γίνει ανησυχητικά οικεία.


Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα αν κάποιοι σταυροφόροι δημοσιογράφοι προσπάθησουν να εκθέσουν  κοινοβουλευτικές ατασθαλίες σε λίγα χρόνια; Μήπως και αυτοί επίσης, θα απειλούνται στα γρήγορα με φυλακή;

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι, όσο η Ευρωζώνη θα συνεχίζει να να εκρήγνυται, όσο το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών συνεχώς θα χάσκει ακόμη μεγαλύτερο και η Βρετανία θα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ιστορική απόφαση σχετικά με το μέλλον της στην Ευρώπη, τόσο θα χρειαζόμαστε έναν ελεύθερο Τύπο περισσότερο από ποτέ. Τα συνθηματικά θα πρέπει να είναι θάρρος και ειλικρίνεια και όχι δειλία και συμμόρφωση.

Σε γενικές γραμμές, χρειαζόμαστε περισσότερη διαφάνεια, περισσότερη εντιμότητα και ηθική αυτο-διαχείριση, όχι λιγότερη. Ωστόσο, με τόσες πολλές κρίσιμες αποφάσεις να λαμβάνονται στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες, η αρχή της ίδιας της δημοκρατίας αισθάνεται τώρα εμπόλεμη.

Όλο και περισσότερο, οι σκηνές στους δρόμους της Αθήνας μου θυμίζουν τα φοβερά γεγονότα των αρχών της δεκαετίας του ’30, όταν η οικονομική κατάρρευση, το πολιτικό χάος και μια φοβερή αίσθηση δυσαρέσκειας. Άνοιξε το δρόμο για τη μεγαλύτερη τυραννία που γνώρισε ποτέ η Ευρωπαϊκή μας ήπειρος.

Ωστόσο, ακόμη και εν μέσω της οικονομικής χιονοθύελλας, θα πρέπει να κρατήσουμε πιο σφιχτά από ποτέ με τις δύο μεγάλες αρχές της ελευθερίας του λόγου και της εθνικής αυτοδιάθεσης. Γιατί, όπως ο Κώστας Βαξεβάνης θα σας έλεγε, η εναλλακτική λύση, δηλαδή μια νέα σκοτεινή εποχή καταστολής, είναι πολύ τρομερή για να την συλλογιστούμε.

Η Δανάη για τη Ζωή

Ένα κείμενο της κόρης μου Δανάης για την Ζωρζ Σαρρή

Θα μπορούσαμε απλά να γράψουμε ένα ακόμα κείμενο για τη βιογραφία της Ζωρζ Σαρρή… Γεννήθηκε το 1925 στην Αθήνα και πέθανε στις 9 Ιουνίου του 2012. Η μητέρα της ήταν Γαλλίδα από τη Σενεγάλη και ο πατέρας της από το Αϊβαλί . Η ζωή της την ταξίδεψε σε δύσκολα μονοπάτια… Παραμονές του εμφυλίου, το θεατρικό σανίδι στο Παρίσι… ο Ροντήρης… και έπειτα… η ΕΠΟΝ… η  Χούντα… ο  Λαμπράκης… η Δημοκρατία… Ωστόσο κάθε φορά που χάνουμε έναν τέτοιο άνθρωπο όπως η Ζωρζ Σαρρή ή ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος καλούμαστε να συμβάλουμε διαφορετικά στη μνήμη τους…

 Στα χρόνια που έρχονται λοιπόν πρέπει να μιλάμε όχι απλά για τη Ζωρζ Σαρρή τη συγγραφέα, αλλά για τη Ζωρζ Σαρρή τη συντρόφισσα των παιδικών μας χρόνων. Τη Ζωρζ Σαρρή που μέσα από τις αφηγήσεις της κατάφερε να αναβιώνει εικόνες και μνήμες που έλειπαν από τα εγχειρίδια της ιστορίας, τόλμησε να μιλάει για σκέψεις, πράξεις και γεγονότα που χρόνια μένανε διπλοκλειδωμένα, αραχνιασμένα και απαγορευμένα. Τη Ζωρζ Σαρρή που κατάφερε να βάλει την ηθική και την πολιτική σκέψη στη ζωή των παιδιών, να παρουσιάσει τον κόσμο όπως πραγματικά είναι, με τις σκληρότητες και τις ασχήμιες του, και με τα δικά της απλά λόγια να μιλήσει για τον αγώνα για μια άλλη κοινωνία.

Σε έναν κόσμο λοιπόν που οι συλλογικοί αγώνες βάλλονται από παντού και εν μια νυκτί γκρεμίζονται δικαιώματα και κατακτήσεις αιώνων, που η ιστορία μόνο αντικειμενική δεν είναι, που ρεαλισμός θεωρείται η βαναυσότητα του καπιταλιστικού συστήματος με την φτώχεια, την ανεργία, την μετανάστευση και που βιώνουμε και πάλι την άνοδο της φασιστικής ιδεολογίας, να τι μαθαίνουμε από τη Ζωρζ Σαρρή…

Από τη μαθήτρια Ζωή μαθαίνουμε για τους αγώνες της Αντίστασης, για την πείνα, την φτώχεια, τα βασανιστήρια, για την έννοια της λέξης σύντροφος,  για τα χρόνια του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ… «Ήταν χρόνια χαράς και ελευθερίας από δυστυχισμένοι γίναμε ευτυχισμένοι. Γιατί διαλέξαμε τον δρόμο της ζωής και ας υπήρχε ο θάνατος μέσα. Δεν φοβόμασταν. Υπήρχε ένας στόχος, η απελευθέρωση»

Όταν βρίσκεται χτυπημένη από οβίδα στο νοσοκομείο Αγία Όλγα μαθαίνουμε για τα Δεκεμβριανά. Μαθαίνουμε για το πώς φτάσαμε στον Εμφύλιο, «πως έγινε και οι αληθινοί ήρωες ονομάστηκαν προδότες, ενώ οι αληθινοί προδότες πήραν μετάλλια, θέσεις και εξουσία.»

Όταν επιστρέφει στην Ελλάδα μετά από την εξορία στο Παρίσι ζωντανεύουν μπροστά μας τα μαύρα χρόνια της  Δικτατορίας, ο αγώνας κατά της Χούντας και του φασισμού, τι θα πει Χίτες να χτυπούν ηθοποιούς που τολμούν να παίξουν Γκόρκυ, τι θα πεί «Ψωμί – Παιδεία – Ελυθερία». «Κρατήστε ξύπνιο το μυαλό σας στους σκοτεινούς καιρους. Μ’αυτό κυρίως θα πολεμήσετε τη βαναυσότητα της εξουσίας.»

Μαθαίνουμε ότι «νικητές είναι αυτοί που τολμούν, αυτοί που προχωρούν, αυτοί που ακόμα και όταν οι άλλοι τους λογαριάζουν νικημένους αυτοί δίνουν στη νίκη το αληθινό της νόημα και το δικό της μέτρο

Μαθαίνουμε ότι «την ελευθερία κανείς δεν μπορεί να σου τη χαρίσει, την κατακτάς μόνος σου.»