Για την τρίτη φάση της κομουνιστικής υπόθεσης (Alain Badiou)

Αναδημοσίευση από το πολύ καλό blog :  thrymmata.blogspot.com

Alain Badiou: Το θάρρος του παρόντος

Ο χρόνος του παρόντος, σε μια χώρα σαν τη δική μας, για σχεδόν τριάντα χρόνια, είναι ένας αποπροσανατολισμένος χρόνος. Θέλω να πω: ένας χρόνος που δεν προτείνει στη νεολαία της χώρας, κι ιδιαίτερα στη νεολαία του λαού, καμιά αρχή για τον προσανατολισμό της ύπαρξης.

Σε τι ακριβώς συνίσταται ο αποπροσανατολισμός αυτός; Μια από τις πιο σημαντικές λειτουργίες του συνίσταται στο να κάνει, σ’ οποιαδήποτε περίπτωση, δυσανάγνωστη την προηγούμενη χρονική περίοδο, μια περίοδο η οποία, σαν τέτοια, ήταν καλά και σωστά προσανατολισμένη. Η λειτουργία αυτή είναι χαρακτηριστική όλων των αντιδραστικών, αντεπαναστατικών περιόδων, όπως είναι η παρούσα περίοδος που ζούμε, μετά το τέλος της δεκαετίας του 1970.

Μπορεί, για παράδειγμα, να παρατηρήσει κανείς ότι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της περιόδου της Θερμιδοριανής αντίδρασης, μετά τη συνομωσία της 9ης Θερμιδόρ και της εκτέλεσης χωρίς δίκη της ηγεσίας των Ιακωβίνων, ήταν να κάνει δυσανάγνωστη την προηγούμενη Ροβεσπιριανή περίοδο: η αναγωγή της στην παθολογία των αιμοδιψών εγκληματιών εμπόδισε την οποιαδήποτε πολιτική κατανόηση. Η άποψη αυτή για τα πράγματα διήρκεσε για δεκαετίες κι αποσκοπούσε στο να αποπροσανατολίσει μόνιμα το λαό, ο οποίος θεωρούνταν, όπως πάντα, ότι ήταν εν δυνάμει επαναστατικός.

Το να κάνουν μια περίοδο δυσανάγνωστη είναι ένα πράγμα πολύ ισχυρότερο από το να την καταδικάζουν. Γιατί μια από τις συνέπειες της δυσαναγνωσιμότητας είναι το ότι καθίσταται αδύνατος ο προσδιορισμός κατά την εν λόγω περίοδο των αρχών εκείνων, οι οποίες μπορούν να την βγάλουν έξω από τα αδιέξοδά της. Αν η περίοδος κηρύσσεται παθολογική, δεν μπορεί να βγει τίποτε απ’ αυτή για να προσανατολίσει τον κόσμο και το συμπέρασμα, του οποίου τις ολέθριες συνέπειες αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα, είναι ότι πρέπει να υποκύπτει κανείς στην ιδέα του αποπροσανατολισμού ως κάτι το λιγότερο κακό.

Ας τοποθετηθούμε, λοιπόν, αναφορικά με μια προηγούμενη περίοδο, που είναι σαφώς σχετική με τη χειραφετική πολιτική, η οποία πρέπει να παραμένει ευανάγνωστη σε μας, ανεξάρτητα της τελικής μας κρίσης γι’ αυτήν.

Στη συζήτηση αναφορικά με την ορθολογικότητα της Γαλλικής Επανάστασης, στο πλαίσιο της ΙΙΙης Δημοκρατίας, ο Κλεμανσό είχε διατυπώσει την περίφημη φράση: “Η Γαλλική επανάσταση σχηματίζει ένα μπλοκ.” Η διατύπωση αυτή είναι αξιοπρόσεκτη, γιατί διακηρύσσει την πλήρη αναγνωσιμότητα της διαδικασίας, ανεξάρτητα από τις τραγικές περιπέτειες της εξέλιξής της.

Σήμερα, προφανώς, είναι αναφορικά με τον κουμμουνισμό, που ο κυρίαρχος λόγος μετασχηματίζει την προηγούμενη περίοδο σε μια δυσνόητη παθολογία. Αναλαμβάνω, λοιπόν, την ευθύνη να πω ότι η κουμμουνιστική περίοδος, συμπεριλαμβανόμενων όλων των αποχρώσεών της, όταν ήταν είτε στην εξουσία ή στην αντιπολίτευση κι οι οποίες εξέφραζαν την ίδια ιδέα, κι αυτή επίσης σχηματίζει ένα μπλοκ.

Επομένως, ποια μπορεί να είναι σήμερα η αρχή και το όνομα αυτού αληθινού προσανατολισμού; Προτείνω, σ’ οποιαδήποτε περίπτωση, να τον ονομάσουμε, παραμένοντας πιστοί στις χειραφετικές πολιτικές, υπόθεση του κουμμουνισμού.

Ας σημειώσουμε, παρεμπιπτόντως, ότι οι επικριτές μας θέλουν να ρίχνουν στα σκουπίδια τη λέξη “κουμμουνισμός” με το πρόσχημα της εμπειρίας του κρατικού κουμμουνισμού, ο οποίος διήρκεσε εβδομήντα χρόνια κι απέτυχε με τραγικό τρόπο. Πόσο αστείο! Απέναντι σ’ ο,τιδήποτε αφορά την ανατροπή της κυριαρχίας της πλουτοκρατίας και της κληρονομικής εξουσίας, καταστάσεις που βαστούν χιλιετίες, έρχονται να αντιτάξουν τα εβδομήντα χρόνια των παραπατημάτων, της βίας και των αδιέξοδων! Η αλήθεια όμως είναι ότι η κουμμουνιστική ιδέα έχει μόνο διασχίσει ένα απειροελάχιστο τμήμα του χρόνου, που χρειάζεται για την επαλήθευσή της και για την πραγμάτωσή της.

Ποια είναι η υπόθεση αυτή; Η απάντηση συνοψίζεται σε τρία αξιώματα.

Πρώτα, η ιδέα της ισότητας. Η κυρίαρχη πεσιμιστική άποψη, που για μια ακόμη φορά κυριαρχεί στην εποχή μας, είναι ότι η ανθρώπινη φύση είναι προορισμένη για την ανισότητα, κάτι το οποίο, φυσικά, είναι κρίμα που ισχύει, αλλά, αφού πρώτα ρίξουμε μερικά δάκρυα, είναι σημαντικό να το πιστέψουμε και να το αποδεχθούμε. Σ’ αυτή την άποψη, η κουμμουνιστική ιδέα απαντά όχι ακριβώς με μια προγραμματική πρόταση για την ισότητα –να αναγνωρίσουμε, δηλαδή, την εγγενή ισότητα που είναι εμμενής στην ανθρώπινη φύση– αλλά διακηρύσσοντας ότι η αρχή της ισότητας μας επιτρέπει να ξεχωρίζουμε, μέσα σε κάθε συλλογική δράση, μεταξύ ενός στοιχείου, που είναι συμβατό με την κουμμουνιστική υπόθεση κι, επομένως, κατέχει μια πραγματική αξία, κι ενός άλλου στοιχείου, που αντιτάσσεται στο πρώτο κι, επομένως, μας οδηγεί σε μια ζωώδη άποψη για την άνθρωπο.

Έπεται απ’ εδώ η πεποίθηση ότι η ύπαρξη ενός ξεχωριστού κράτους των καταναγκασμών δεν είναι απαραίτητη. Αυτή είναι η θέση, κοινή στους αναρχικούς και τους κουμμουνιστές, του μαρασμού του κράτους. Υπήρξαν κοινωνίες χωρίς κράτος κι είναι λογικό να υποθέτει κανείς ότι μπορεί να υπάρξουν κι άλλες. Αλλά, πάνω απ’ όλα, είναι δυνατή η οργάνωση της λαϊκής πολιτικής δράσης, χωρίς την υποταγή στην ιδέα της εξουσίας, του αντιπροσωπευτικού συστήματος του κράτους, των θεσμών, των εκλογών κ.λπ.

Η απελευθερωτική πίεση της οργανωμένης δράσης μπορεί να ασκηθεί έξω από το κράτος. Έχουμε πολλά παραδείγματα γι’ αυτό, συμπεριλαμβανόμενων και κάποιων πρόσφατων: η απρόσμενη δύναμη του κινήματος του Δεκέμβρη του 1955 (στη Γαλλία) είχε καθυστερήσει γι’ αρκετά χρόνια τα αντι-λαϊκά μέτρα πάνω στις συντάξεις. Η μαχητική δράση του κινήματος των εργατών-μεταναστών ‘χωρίς έγγραφα’ δεν κατάφερε να σταματήσει ένα πλήθος άθλιων νόμων, αλλά τους επέτρεψε να αναγνωρισθούν σαν τμήμα του συλλογικού και δημόσιου βίου.

Και το τελευταίο αξίωμα: η οργάνωση της εργασίας δεν συνεπάγεται τη διαίρεσή της, τις εξειδικεύσεις καθηκόντων κι, ιδιαίτερα, την καταπιεστική διαφοροποίηση μεταξύ της διανοητικής και της χειρωνακτικής εργασίας. Πρέπει και μπορεί να επιδιώκεται η ουσιαστική πολυμορφία της ανθρώπινης εργασίας. Αυτό αποτελεί την υλική βάση για την εξαφάνιση των τάξεων και των κοινωνικών ιεραρχιών.

Οι τρεις αυτές αρχές δεν συνιστούν ένα πρόγραμμα, αλλά κάποια αποφθέγματα προσανατολισμού, τα οποία ο οποιοσδήποτε μπορεί να τα χρησιμοποιήσει σαν μέτρα αξιολόγησης αυτών που λεει ή κάνει, προσωπικά ή συλλογικά, αναφορικά με την κουμμουνιστική υπόθεση.

Η κουμμουνιστική υπόθεση έχει περάσει από δυο μεγάλες φάσεις και τώρα προτείνω ότι μπαίνουμε σε μια τρίτη φάση της ύπαρξής της.

Η κουμμουνιστική υπόθεση θεμελιώθηκε σ’ ευρεία κλίμακα μεταξύ των επαναστάσεων του 1848 και της Κουμμούνας του Παρισιού (1871). Τα κυρίαρχα θέματα, τότε, ήταν εκείνα του εργατικού κινήματος και της εξέγερσης. Μετά, ακολούθησε ένα μακρύ διάστημα, περίπου σαράντα ετών (μεταξύ 1871 και 1905), που αντιστοιχούσε στην αποκορύφωση του Ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού και τη συστηματική λεηλασία πολυάριθμων περιοχών του πλανήτη. Τα χρόνια από το 1905 ως το 1976 (δηλαδή, μέχρι την Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα) συνιστούν τη δεύτερη περίοδο της πραγμάτωσης της κουμμουνιστικής υπόθεσης.

Το κυρίαρχο θέμα της είναι το θέμα του κόμματος μαζί με το κύριο (κι αδιαμφισβήτητο) σύνθημά του: η πειθαρχία είναι το μόνο όπλο που έχουν αυτοί που δεν κατέχουν τίποτε. Από το 1976 ως σήμερα, διαμορφώνεται μια δεύτερη περίοδος αντιδραστικής σταθεροποίησης, μια περίοδος μέσα στην οποία ακόμη ζούμε, κι, ιδιαίτερα, κατά τη διάρκεια της οποίας έχουμε δει την κατάρρευση των σοσιαλιστικών δικτατοριών του μοναδικού κόμματος, που φτιάχτηκαν μέσα στη δεύτερη φάση.

Είμαι πεπεισμένος ότι είναι αναπόφευκτο να ανοίξει μια τρίτη ιστορική περίοδος της κουμμουνιστικής υπόθεσης, η οποία θα είναι διαφορετική από τις δυο προηγούμενες, αλλά παραδόξως θα βρίσκεται πιο κοντά στην πρώτη, παρά στη δεύτερη. Η περίοδος αυτή, στην πραγματικότητα, θα έχει κάτι το κοινό με την κατάσταση, που είχε επικρατήσει το δέκατο ένατο αιώνα: το γεγονός ότι το διακύβευμα της περιόδου αυτής, τότε και τώρα, είναι η ίδια η ύπαρξη της κουμμουνιστικής υπόθεσης, ένα γεγονός που σήμερα απορρίπτεται ολοκληρωτικά. Έτσι, μπορεί να ορισθεί αυτό που, μαζί μ’ άλλους, επιχειρώ να διαμορφώσω σαν μια προκαταρκτική προσπάθεια για την επαναθεμελίωση της κουμμουνιστικής υπόθεσης και την ανάπτυξη της τρίτης εποχής της.

Αυτό που έχουμε ανάγκη, στη φάση της έναρξης της τρίτης περιόδου της ύπαρξης της κουμμουνιστικής υπόθεσης, είναι μια προσωρινή ηθικότητα: μια ηθικότητα που χρειαζόμαστε προσωρινά μέσα στην τρέχουσα εποχή του αποπροσανατολισμού. Το ζητούμενο είναι να καταφέρουμε να συντηρήσουμε, ακόμη κι οριακά, σ’ ελάχιστο βαθμό, μια συνεπή υποκειμενική φιγούρα, χωρίς να στηριζόμαστε πάνω στην κουμμουνιστική υπόθεση, η οποία δεν έχει ακόμη επαναθεμελιωθεί σ’ ευρεία κλίμακα. Χρειάζεται να βρούμε ένα σημείο του πραγματικού, πάνω στο οποίο να μπορούμε να αγκιστρωθούμε πάση θυσία, ένα σημείο που είναι “αδύνατο,” που δεν μπορεί να εγγραφεί μέσα στους νόμους της τρέχουσας κατάστασης. Πρέπει να αγκιστρωθούμε πάνω σ’ ένα τέτοιο πραγματικό σημείο κι από εκεί να οργανώσουμε τις συνέπειες, που απορρέουν από την τοποθέτησή μας πάνω στ σημείο αυτό.

Η ζωντανή απόδειξη για την πασιφανή απανθρωπιά των κοινωνιών μας είναι σήμερα η ύπαρξη του ξένου εργάτη-μετανάστη ‘χωρίς έγγραφα’: αυτός αποτελεί το σύμβολο, που είναι εμμενές στην κατάστασή μας, της ύπαρξης ενός μοναδικού, κοινού σ’ όλους μας, κόσμου. Η αντιμετώπιση του ξένου προλετάριου σαν να ερχόταν από έναν άλλο κόσμο, ακριβώς αυτή είναι η ασχήμια που εντάσσεται στις δραστηριότητες του (Γαλλικού) “Υπουργείου Εθνικής Ταυτότητας,” το οποίο διαθέτει ακόμη και τη δική του αστυνομική δύναμη (τη “συνοριακή αστυνομία”). Το να διαβεβαιώνουμε, αντίθετα με τις επιταγές ενός τέτοιου κρατικού μηχανισμού, ότι ο οποιοσδήποτε εργάτης-μετανάστης ‘χωρίς έγγραφα’ ανήκει στον ίδιο κόσμο με μας και το να εξάγουμε τις οποιεσδήποτε πρακτικές, δημοκρατικές ή αγωνιστικές συνέπειες απ’ αυτή τη διαβεβαίωση, να ένα παράδειγμα μιας προσωρινής ηθικότητας, ένας τοπικός κι ομοιογενής προσανατολισμός στο πλαίσιο της κουμμουνιστικής υπόθεσης, μέσα στον παγκόσμιο αποπροσανατολισμό, ο οποίος το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αντιτάσσεται στην επαναθεμελίωση της κουμμουνιστικής υπόθεσης.

Η κύρια αρετή, την οποία έχουμε ανάγκη, είναι το θάρρος. Αυτό δεν είναι πάντα το ίδιο: σ’ άλλες περιστάσεις, άλλες αρετές μπορεί να έχουν την προτεραιότητα. Για παράδειγμα, την εποχή του επαναστατικού πόλεμου στην Κίνα, η υπομονή ήταν αυτό που προωθούσε ο Μάο σαν την κύρια αρετή. Αλλά σήμερα, είναι αδιαμφισβήτητα το θάρρος. Το θάρρος είναι η αρετή που φανερώνεται, χωρίς να υπάρχει καμιά έγνοια για τους νόμους του κόσμου, με μόνη την εμμονή στην ιδέα του αδύνατου. Το ζητούμενο είναι η αγκίστρωση πάνω σ’ ένα αδύνατο σημείο, χωρίς να χρειάζεται να ληφθεί υπόψη το σύνολο της κατάστασης: το θάρρος, στο βαθμό που το ζητούμενο είναι να αντιμετωπισθεί το σημείο σαν τέτοιο, είναι μια τοπική αρετή. Ορθώνεται από μια ηθικότητα του τόπου κι ο ορίζοντάς του είναι η επαναθεμελίωση της κουμμουνιστικής ιδέας.

………………………………………………………..

Το άρθρο του Αλαίν Μπαντιού δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Le Monde στις 13 Φεβρουαρίου 2010 και γράφηκε για να συνοδεύσει τη δημοσίευση στη Γαλλία του συλλογικού τόμου με τα πρακτικά του συνέδριου για την ιδέα του κουμμουνισμού, που έγινε στο Birkbeck του Λονδίνου στις 14 Μαρτίου 2009.

Η αλλαγή μονοτονίας …

… δημιουργεί ακρότατα

“ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ” ότι ο ΟΠΑΠ μας θεωρεί ηλίθιους;

Υπάρχουν διαφημίσεις που δεν έχουν σκοπό τόσο να προβάλλουν κάποιο αγαθό ή «αγαθή υπηρεσία», όσο να μας πουν κατάμουτρα «Είστε ηλίθιοι, είναι δεδομένο – εκμεταλλευτείτε το!».

Ακούω και ξανακούω την διαφήμιση του «Πάμε στοίχημα», αυτή που σε καλεί να τζογάρεις για να γίνεις «ο διασημότερος παίκτης στο πρακτορείο της γειτονιάς σου!» και σκέφτομαι πως η κλίμακα ευφυΐας δεν είναι γραμμική αλλά κυκλική, ώστε η περιοχή βλακείας να συνορεύει με την περιοχή εξυπνάδας.

Πρώτα -πρώτα ο διαφημιστής μας απαριθμεί τι δεν μπορούμε να γίνουμε και τι δεν μπορούμε να κάνουμε. Ακούγοντας τα, δύο συμπεράσματα μπορεί να βγάλει κάποιος : ή ότι μας θεωρεί ηλίθιους ή ότι είναι ο ίδιος ηλίθιος εφ’ όσον αυτά τα «απίθανα» πράγματα που απαριθμεί αποτελούν προσωπικούς του πόθους. Το ύφος του κειμένου συνηγορεί υπέρ του πρώτου συμπεράσματος.

Ας δούμε πως μπορεί κάποιος να γίνει ο διασημότερος «παίκτης». Θα γίνει κερδίζοντας ένα μεγάλο ποσό, επειδή «του έκατσε» σε μία από τις λιγοστές φορές που πρόσφερε στην τύχη του καρέκλα αγοράζοντας ένα λαχείο από κάποιον πλανόδιο λαχειοπώλη; Όχι βέβαια, διότι για να γίνεις διάσημος, πρέπει πρώτα να γίνεις γνωστός, μετά διάσημος κι έπειτα ο «διασημότερος». Και για να γίνεις γνωστός «στο πρακτορείο της γειτονιάς σου» πρέπει να το επισκέπτεσαι τακτικά, καταθέτοντας τον οβολό σου στο παγκάρι της θεάς το τζόγου, κερδίζοντας αλλά και χάνοντας μικροποσά, διότι ως γνωστόν κανείς δεν θυμάται πόσο συχνά χάνεις αλλά πόσο συχνά κερδίζεις.

Αν ας πούμε ποντάρεις μια φορά τον μήνα χάνοντας δέκα ευρώ, δεν γίνεσαι διάσημος, ενώ αν ποντάρεις κάθε μέρα, κερδίζοντας μία στις δύο εκατό ευρώ και χάνοντας μία στις δύο εκατόν δέκα ευρώ, γίνεσαι. Και τι σου στοιχίζει; Μόνο δέκα ευρώ στα δύο πονταρίσματα. Πληρώνεις εκατόν πενήντα ευρώ τον μήνα και είσαι διάσημος στο πρακτορείο της γειτονιάς σου για τις σωστές «προβλέψεις» αλλά και για την ατυχία σου, διατηρώντας όμως ελπίδες να προβιβαστείς από «διάσημος» σε «διασημότερο».

Όσο με φοβίζει η ελεύθερη αγορά άλλο τόσο με τρομάζει η ελεύθερη διαφήμιση. Όχι επειδή μας διαφημίζει αχρείαστα προϊόντα –μπορούμε κάπως να τα βγάλουμε πέρα με αυτό- αλλά επειδή αποπειράται να ανασύρει από τα βάθη του μυαλού μας, ένστικτα, πάθη, επιθυμίες, ματαιοδοξίες, για τα οποία αγωνιστήκαμε και αγωνιζόμαστε να τα απωθήσουμε, αφού δε μπορούμε να τα ακυρώσουμε.
Πως μπορεί λοιπόν να κάμψει τις αντιστάσεις μας ένας διαφημιστής; Είναι απλό. Με την «στοχευμένη ειλικρίνεια» : Αν πρέπει κάποιος να γίνει ηλίθιος για να αγοράσει το προϊόν σου πρέπει να τον κάνεις να νιώσει ηλίθιος.

Δυο βήματα πίσω (για ένα βήμα μπρος ούτε συζήτηση)

Είναι τυχαίες οι θέσεις των προσώπων σε αυτή την φωτογραφία; Ασφαλώς όχι. Ας την προσέξουμε λίγο, λέει περισσότερα από τις δηλώσεις των πρωταγωνιστών της.

Ο κ. Παπανδρέου δεν στέκεται εν μέσω υποστηρικτών. Στέκεται στην μέση και πίσω από τους «υποστηρικτές» του- μας. Δεν πατάει καν στο κόκκινο χαλί (εντάξει αυτό μπορεί να είναι τυχαίο, αλλά δεν παύει να έχει ένα σημειολογικό ενδιαφέρον). Η θέση του δηλώνει απόλυτη υποταγή.

Δεν ζητήσαμε, λέει, δανεικά. Ζητήσαμε, λέει, ψυχολογική και πολιτική στήριξη. Και την πήραμε. Μόνο που η φωτογραφία υποβάλλει στον θεατή της το ανάποδο συναίσθημα. Ο άνθρωπος που στέκεται στη μέση και πίσω έχει ηττηθεί αν όχι πολιτικά, οπωσδήποτε ψυχολογικά.

Για τις “φτηνές” τιμές του ΙΚΕΑ

Έλαβα το παρακάτω email :

” Είμαστε κορόιδα!

Μέσα στη κρίση και στα σενάρια πτωχεύουμε δεν πτωχεύουμε, κάποιοι κερδοσκοπούν σε βάρος μας και κερδοσκοπούν αισχρά!

Δεν μιλάω για μονάδες spread των ελληνικών 10ετών ομολόγων, αλλά για την καθημερινότητα μας!

Πρόσφατα πήγα να αγοράσω ένα επιπλάκι από την πολυεθνική IKEA. Είχα αγοράσει ήδη ένα πριν κανα χρόνο και πήγα να αγοράσω και ένα δεύτερο. Θυμόμουν ότι το είχα αγοράσει 49 ευρώ. Όταν πήγα να πάρω το δεύτερο η τιμή του ήταν 79 ευρώ!

Δηλαδή 61% ακριβότερα!

Τρελάθηκα! Δεν ήταν τα 30 ευρώ που με τρέλαναν αλλά αυτό το 61%!
Σκέφτηκα μεσα σε περίοδο παγκόσμιας κρίσης αυτοί ανεβάζουν τις τιμές τους; Περίεργο!
Μπήκα λοιπόν στα sites της IKEA σε όλη την ευρώπη και τι διαπίστωσα;
Οι τιμές ναι μεν αυξήθηκαν…. ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!
Δεν φτάνει που έχουμε από τους ποιο χαμηλούς μισθούς στην Ευρώπη, έχουμε και τις πολυεθνικές (και όχι μόνο) να μας δουλεύουν…

Λοιπόν για να μην λέτε ότι σας λέω χαζομάρες, έκανα μια μικρή δειγματοληπτική έρευνα σε προιοντα μαζικής κατάνάλωσης της εν λόγω εταιρείας:

Τα συμπεράσματα δικά σας…

Τραπεζάκι LACK (200.114.13)

Ελλάδα: Άσπρο: 9,95 Καρυδιά/Σημύδα: 15,00 (καταλογος 2010 σελ. 66)
Γαλλία : Όλα 4,95 (Σε μας από 200% – 300% ακριβότερα!)
Ιταλία: 7.99 (Σε μας από 25% – 50% ακριβότερα!)
Ιρλανδία: Άσπρο: 5,99 Καρυδιά/Σημύδα: 8,99 (Σε μας από 66% ακριβότερα!)
Ισπανία: Όλα 4,99 (Σε μας από 200% – 300% ακριβότερα!)
Πορτογαλία: Όλα 4,99 (Σε μας από 200% – 300% ακριβότερα!)
Γερμανία: Άσπρο 7,99 Καρυδιά/Σημύδα: 9,99 (Σε μας από 25% – 50% ακριβότερα!)

Καναπές διθέσιος KLIPPAN (180χ88) κάλυμμα Lappmon

Ελλάδα : 235,00 (καταλογος 2010 σελ. 18)
Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία : 199,00 (Σε μας 18% ακριβότερα)
Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία : 189,00 (Σε μας 24% ακριβότερα)

Επιπλο Τηλεόρασης Mavas

Ελλάδα : 79,00 (καταλογος 2010 σελ. 75)

Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Ισπανία, Πορτογαλία : 69,00-69.90 (Σε μας 14% ακριβότερα)
Ιρλανδία: 59,00 (Σε μας 33% ακριβότερα)

Ραφιέρα EXPEDIT 59×39 Λευκή

Ελλάδα : 45,00 (καταλογος 2010 σελ. 81)

Γαλλία, Πορτογαλία, Ισπανία: 19,95 (Σε μας 225% ακριβότερα!)

Συρταριέρα MALM (300.539.21)

Ελλάδα: 79,00 (καταλογος 2010 σελ. 157)

Γαλλία, Ιταλία, Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία : 59,00 (Σε μας 33% ακριβότερα!)

Όλες οι τιμές που σας παραθέτω έχουν και τα αντίστοιχα links στα sites των άλλων χωρών για να μην πείτε ότι είμαι υπερβολικός!

Και θέτω τα εξής ερωτήματα:

1. Είναι προφανές ότι υπάρχουν διαφορετικοί τιμοκατάλογοι και εμείς είμαστε στον πιο ακριβό τουλάχιστον για την ευρώπη γιατί; Μήπως γιατί έχουμε τα υψηλότερα εισοδήματα; Μήπως μας περισσεύουν; Γιατί οι τιμές που αγοράζουμε είναι ίδιες με αυτές των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ναι εκεί το τραπεζάκι κάνει 49ΑΕΔ = 9,5 ευρώ αν και λίγο φτηνότερο) μιας από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο; (Στην Αμερική κάνει 7,99$ = 5,65 ευρώ – είναι φτωχοί αυτοί…)

2. Τι τους κάνει να πιστεύουν ότι είμαστε τόσο κορόιδα, ώστε να μας πουλάνε τα ίδια πράγματα 2 και 3 φορές ακριβότερα; Νομίζουν ότι πουλάνε χάντρες στους ιθαγενείς;

3. Τι μπορούμε να κάνουμε ως καταναλωτές; Μπορούμε να σταματήσουμε να ψωνίζουμε από δαύτους κανά τρίμηνο να “στρώσουν χαρακτήρα”; Μπορούμε να τους στείλουμε καμιά 1.000xxx emails διαμαρτυρίας; Να γράψουμε ένα email και να το στείλουμε σε όλους τους γνωστούς μας, απλά για να μάθουν τι θα πει σας “πουλάμε ακόμα φτηνότερα”;

Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα μου την δίνει αφάνταστα να με περνάνε για κορόιδο, αλλά όλα με περνάνε για ΤΟΟΟΟΣΟ κοροίδο δεν ξέρω καν πως να αντιδράσω!  ”

Ο “παράνομος στοχαστής” Κώστας Αξελός

«Έφυγε» τα ξημερώματα της Πέμπτης, σε ηλικία 86 ετών, ο Κώστας Αξελός.

Άρθρο του Νίκου Μπακουνάκη – εφημερίδα “Το Βήμα”  - 21/7/1996

Ο Κώστας Αξελός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924, σε αστική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν γιατρός και η μητέρα του ανήκε στην παλιά αθηναϊκή οικογένεια Ξηροταγάρου. Το ενδιαφέρον του για τη φιλοσοφία εκδηλώθηκε πολύ νωρίς, στην εφηβεία.

«Ορισμέναδιαβάσματα λογοτεχνικά, δεν θα αναφέρω πολλά ονόματα, θα αναφέρω μόνο τα μυθιστορήματα του Ντοστογέφσκι, ορισμένα διαβάσματα κειμένων, του Νίτσε ιδίως, όσομπορεί να τα καταλάβει ένας έφηβος, ορισμένα μαθήματα στο γυμνάσιο, με οδήγησαν να καταλάβω ότι υπάρχει μια διάσταση της σκέψης, της αρθρωμένης σκέψης, που καλείται εδώ και 2.500 χρόνια φιλοσοφία. Και μετά άρχισα να σπουδάζω συστηματικά τη φιλοσοφία,και μετά την δίδαξα επί σειρά χρόνων στη Σορβόννη, και συγχρόνως έγραφα, γιατί φιλοσοφία είναι κάτι που λέγεται και γράφεται, γίνεται μέσα από τον διάλογο και τη γραφήκαι την επικοινωνία με τον αναγνώστη», είχε πει το 1990 σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Περίπλους».

Προτού φθάσει όμως στη Γαλλία ο Αξελός πήρε ενεργό μέρος στην Αντίσταση ως μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Διαγράφτηκε από το κόμμα το 1945 και καταδικάστηκε εις θάνατον ερήμην από κάποιο δικαστήριο δεξιάς κυβέρνησης. Το 1945 έφυγε για το Παρίσι με τις περίφημες υποτροφίες του γαλλικού κράτους. Είχε φύγει τότε όλο το άνθος της ελληνικής διανόησης, ανάμεσά τους ο Καστοριάδης, ο Σβορώνος, ο Κανδύλης, ο Κύρου, η Μιμίκα Κρανάκη, ο Κώστας Κουλεντιανός κ.ά. Στη Γαλλία εργάστηκε από το 1950 ως το 1957 στο Εθνικό Κέντρο Ερευνας, όπου επεξεργάστηκε τις διατριβές του.

Το 1959 υπεστήριξε στη Σορβόννη τις διατριβές «Ο Ηράκλειτος και η φιλοσοφία» και «Ο Μαρξ στοχαστής της τεχνικής», που αποτελούν τους δύο τόμους της τριλογίας «Το ξετύλιγμα της περιπλάνησης». Από το 1962 ως το 1973 δίδαξε στη Σορβόννη αλλά δεν έγινε ποτέ καθηγητής, θεωρώντας ότι «το πανεπιστήμιο δεν είναι ο χώρος της ριζικής σκέψης». Γενικά η ζωή του κινήθηκε στον ιδιωτικό χώρο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν παίρνει θέση πάνω στα κρίσιμα ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και του κόσμου. Μια από τις ελάχιστες δημόσιες δραστηριότητές του ήταν η σχέση του με το περιοδικό «Arguments» («Επιχειρήματα») και η διεύθυνση, από το 1960, της ομώνυμης σειράς στις Εκδόσεις του Μεσονυκτίου. Η φιλοσοφική σκέψη, η ιστορία, η οικονομία, η πολιτική, η ψυχολογία, η ψυχιατρική, η γλώσσα και οι τέχνες βρήκαν «καταφύγιο» στη σειρά αυτή.

Δεν πρέπει να αγνοούμε ότι το πρώτο βιβλίο του Αξελού κυκλοφόρησε πολύ νωρίς, το 1952 και μάλιστα στα ελληνικά από τις εκδόσεις Παπαζήση. Ηταν «Οι φιλοσοφικές Δοκιμές». Το έργο του όμως αποτυπώνεται στις τρεις τριλογίες «Το ξετύλιγμα της περιπλάνησης», «Το ξετύλιγμα του παιχνιδιού», «Το ξετύλιγμα μιας αναζήτησης». Μείζονα έργα που ακολούθησαν ήταν η Ανοιχτή Συστηματική (1984), για την ενότητα του κόσμου, και οι Μεταμορφώσεις (1991), για τις μεταμορφώσεις του κόσμου.

Οσοι τον γνωρίζουν μιλούν για έναν άνθρωπο ελεύθερο και μοναχικό, με μεγάλη ψυχική ανθεκτικότητα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν δίνεται στον άλλον, με έναν τρόπο ερωτικό και ταυτόχρονα ανοιχτό. Πολλές απόψεις του έχουν καταγραφεί σε συζητήσεις και σε συνεντεύξεις. Πάντοτε όμως υπάρχει μια ένσταση για τους εμπειρικούς συνομιλητές του και έτσι δεν διστάζει να κάνει με τον εαυτό του συζητήσεις φανταστικές, θέτοντας σε δοκιμασία και δοκιμή το ίδιο του το έργο.

Στις 5 Μαρτίου 1992 ο Κώστας Αξελός ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου και ολοκλήρωσε την απάντησή του στη laudatio του καθηγητή Γιάγκου Ανδρεάδη με ένα ανέκδοτο:

«Κάποτε ο Βούδας, που στεκόταν ο ίδιος πέρα από το θεϊκό και το ανθρώπινο, έκανε μια ομιλία στους ανθρώπους που είχαν μαζευτεί γύρω του. Μια ομιλία και όχι διάλεξη, γιατί ευτυχώς εκείνη την εποχή δεν δίνονταν διαλέξεις. Αμα τελείωσε την ομιλία του, έναςακροατής σηκώθηκε και του είπε: Μας μιλάς αφ’ υψηλού, είσαι ένας ταχυδακτυλουργός των λόγων, είσαι αινιγματικός, σκοτεινός, τυχοδιώκτης και απατεώνας, όλα αυτά που μας λες είναι δυσνόητα, δεν είναι αληθινά, δεν δίνεις απάντηση σε τίποτε, μας κοροϊδεύεις. Και ο Βούδας του απάντησε ήρεμα: Ναι, έχεις κι εσύ δίκιο, παιδί μου, κι εσύ είσαι Βούδας. Και ο«πεφωτισμένος λυτρωτής» πρόσθεσε πιο χαμηλόφωνα και με ένα συγκρατημένο καισχεδόν αδιόρατο χαμόγελο: Και ο Βούδας είναι μάταιος, όπως και η ζωή και οι αλυσιδωτές αναγεννήσεις - μετενσαρκώσεις ή μετεμψυχώσεις της, που πέρα από κάθε επιθυμίαμπορούν να βρουν το οριστικό τους τέλος».

Σε αυτή τη στοχαστική αποστροφή μπορούμε να αναγνωρίσουμε τη συνθήκη του Κώστα Αξελού, ο οποίος δεν θεωρεί τον εαυτό του φιλόσοφο αλλά στοχαστή, και μάλιστα στοχαστή παράνομο, «έξω από όλα τα κυκλώματα ή τα αντικυκλώματα, που δενπροσπαθεί να ιδρύσει σχολές και να έχει οπαδούς». Αλλωστε στην αναγγελία του βιβλίου του Ανοιχτή Συστηματική (πρώτη έκδοση 1984) είχε δηλώσει: «Δεν επιδιώκουμε να προσφέρουμε ένα σύστημα του κόσμου ή της σκέψης όπου κόσμος και σκέψη παραμένουν το καθένα τους λίγο πολύ ξεχωριστό και κλειστό αλλά να επεξεργαστούμε μια ανοιχτή συστηματική που προσπαθεί να φέρει ως τη γλώσσα και να σκεφτεί το άνοιγμα και τα ανοίγματα του κόσμου, αδιαχώριστα από το άνοιγμα και τα ανοίγματα του χρόνου».

* Το τέλος
της φιλοσοφίας

Μπορεί αυτός ο προσδιορισμός του παράνομου να μοιάζει αντιφατικός σε σχέση με τις δεκάδες των τιμητικών αναγνωρίσεων και διακρίσεων ή με τις θέσεις που κατά καιρούς είχε ο Αξελός σε επίσημους οργανισμούς παραγωγής έρευνας και ιδεών, όπως το Εθνικό Κέντρο Ερευνών της Γαλλίας ή το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Αλλά τελικά ο προσδιορισμός δεν έχει σχέση με τις όποιες «διοικητικές» αναγνωρίσεις αυτού που σκέφτεται. «Γιατί το υπόγειο ρεύμα που διαπερνάει αυτόν που προσπαθεί να σκεφθεί μένει ακριβώς παράνομο. Δεν γίνεται παραγωγικά αποδεκτό», διευκρινίζει ο Αξελός.

Γιατί όμως στοχαστής και όχι φιλόσοφος; Μήπως γιατί ζούμε το τέλος της φιλοσοφίας; Την απάντηση θα την βρούμε αν αναζητήσουμε τις ρίζες και την καταγωγή της δικής του στοχαστικής περιπέτειας και τις συνιστώσες του έργου του. Περισσότερο από τη φιλοσοφία, στο «εγχείρημα» του Αξελού κυριαρχεί η σκέψη. Ο ίδιος την χαρακτηρίζει«σύλληψη και έκφραση του αρθρωμένου όσο και αποσπασματικού και διασπασμένου Ολου,ως Ολον του κόσμου και των αποσπασμάτων του».

Αν η φιλοσοφία αρχίζει με τον Πλάτωνα στον 4ο αιώνα π.Χ. «ως ένας ιδεαλισμός πουαναπτύσσεται με την ιδέα του λογικού αληθούς, την ιδέα του ηθικού αγαθού και την ιδέα του αισθητικού καλού» και ολοκληρώνει τις δυνατότητές της με τον Χέγκελ, στο Βερολίνο του 19ου αιώνα μ.Χ., η σκέψη προϋπάρχει της φιλοσοφίας και συνεχίζεται μετά από αυτή. Στην προφιλοσοφική σκέψη ανήκει βεβαίως ο Ηράκλειτος, ένας από τους πυλώνες του εγχειρήματος του Αξελού. Μετά τον Χέγκελ, οι μεγαλύτεροι στοχαστές είναι «μεταφιλόσοφοι».

«Ο μεταφιλόσοφος αναλαμβάνει όλη τη φιλοσοφική παράδοση και προσπαθεί να τηνξεπεράσει προς την κατεύθυνση μιας σκέψης που δεν υπόκειται πια σε ένα ιδανικό και πουπροσπαθεί να τραντάζει τις μορφές της λογικής, της ηθικής και της αισθητικής», είχε πει ο Αξελός το 1971 στη διάρκεια μιας συζήτησής του με τον γάλλο πολιτικό σχολιαστή Ζαν – Πιερ Φορζέ, μεταγράφοντας με άλλο τρόπο το στοχαστικό ανέκδοτο του Βούδα.

Σε αυτή την κατηγορία των μεταφιλοσόφων τοποθετεί ο ίδιος τον εαυτό του. «Τοεγχείρημά μου είναι μεταφιλοσοφικό και σκεπτόμενο», έχει πει, ορίζοντας και τα πεδία της σκεπτόμενης δράσης του.

«Από τον προφιλόσοφο Ηράκλειτο ως την ολοκλήρωση της φιλοσοφίας και τη διαπίστωση του τέλους της ιστορίας στον Χέγκελ, μέσα από τον στοχαστή Μαρξ, τους Χέλντερλιν, Ρεμπό, τελευταίους ποιητές, τον Νίτσε, κριτικό καιεξάγγελο, τον αναλυτή Φρόιντ και τον Χάιντεγκερ, ο οποίος δεν παύει να είναι έναςαινιγματικός στοχαστής που στοχάζεται το αίνιγμα, έχω ακολουθήσει μια κεντρική σκέψηπου μου επιβαλλόταν, προσπαθώντας να κάνω την ιδέα της αλήθειας να βγει από τους αρμούς της και να θεωρήσω τον κόσμο σαν να μην είναι ούτε με νόημα ούτε παράλογος,αλλά όπως ξετυλίγεται σαν παιχνίδι που περιέχει και που συντρίβει τη συνδυαστική όλωντων παιχνιδιών».

* Περιπλάνηση
και παιχνίδι

Πρέπει να συγκρατήσουμε αυτές τις φράσεις του Κώστα Αξελού γιατί συνοψίζουν, όσο αυτό είναι δυνατόν, το εγχείρημά του. Πρώτα από όλα δίνουν τον αστερισμό των στοχαστών όπου ο ίδιος περιπλανάται. Δίπλα στον Ηράκλειτο, στον Μαρξ, στον Χέγκελ, στον Χάιντεγκερ και στον Φρόιντ, βρίσκουμε τον Χέλντερλιν και τον Αρθούρο Ρεμπό. Σε αντίθεση με τη φιλοσοφία που δυσπιστούσε απέναντι στην ποίηση, ο Αξελός ξέρει να βαδίζει στους δρόμους της ποιητικότητας, ξέρει να ακούει τις ρήσεις του Ρεμπό, γιατί η ποίηση και η τέχνη είναι συνιστώσες του κόσμου, συμμετέχουν σε μεγάλο βαθμό στο παιχνίδι του κόσμου.

«Η τέχνη μας κάνει να βλέπουμε και να ακούμε σχέδια, χρώματα, ήχους και ρυθμούς του κ/Κόσμου, αποκρύβοντάς τα και αποκαλύπτοντάς τα», γράφει στην Ανοιχτή Συστηματική.

Ταυτόχρονα οι φράσεις του θέτουν τις δύο θεμελιώδεις έννοιες του (μετά)φιλοσοφικού στοχασμού του που είναι η Πλανητική Σκέψη και το Παιχνίδι του Κόσμου. Ο Αξελός επεξεργάστηκε αυτές τις δύο έννοιες και τις προβολές τους σε μια σειρά έργων που συγκροτούν τρεις τριλογίες: «Το ξετύλιγμα της Περιπλάνησης» (1961-1964), «Το ξετύλιγμα του παιχνιδιού» (1969-1977), «Το ξετύλιγμα μιας αναζήτησης» (1969-1979).

«Πλανητική σκέψη εννοώ μια σκέψη που παίρνει τη σκυτάλη από την ευρωπαϊκή καισύγχρονη σκέψη και που απλώνεται σε όλη την υδρόγειο σφαίρα, δηλαδή στον πλανήτη Γη. Η πλανητική σκέψη, κι αυτός είναι ο νεωτερισμός της, δεν είναι πλέον μια σκέψη της αλήθειας αλλά μια σκέψη της περιπλάνησης. Καθώς, ελληνικά, πλανήτης σημαίνει πλάνηςαστήρ, η μοίρα του δικού μας περιπλανώμενου άστρου είναι να ριχτούμε σε ένα δρόμο όπου όλες οι αλήθειες εμφανίζονται ως θριαμβικές μορφές της περιπλάνησης», είχε πει στον Ζαν – Πιερ Φορζέ.

Και για το Παιχνίδι του Κόσμου είχε πει στον ίδιο συνομιλητή του: «Ως τώρα ο κόσμος υπαγόταν πάντοτε σε ένα Απόλυτο, τη Φύση, τον Θεό, τον Ανθρωπο (τη θέληση και τη σκέψη του). Τα τρία αυτά απόλυτα είναι ήδη νεκρά ή έχουν περάσει στη φάση του τέλους τους. Στη θέση τους έχουμε να αντιμετωπίσουμε τον ίδιο τον κόσμο, που είναι το σύνολο των συνόλων των παιχνιδιών που μας φανερώνονται και με τα οποία παίζουμε. Ο άνθρωπος είναι ο μεγάλος συμπαίκτης του παιχνιδιού του κόσμου, αλλά ο άνθρωπος δεν είναι μόνο παίκτης, είναι επίσης ο «εμπαιζόμενος», το άθυρμα».

Σαν να συμμερίζεται την απορία εκείνου του ακροατή του Βούδα που λοιδορεί τον «λυτρωτή» ότι δεν δίνει απαντήσεις σε τίποτε, ο Κώστας Αξελός δίνει απαντήσεις, αλλά μέσω ενός ερωτηματικού τρόπου. Η σκέψη του είναι εξαιρετικά ερωτηματική και τα γραπτά του περιέχουν πλήθος ερωτημάτων αλλά και ερωτηματικών. Γιατί σκεφτόμαστε; Τι να πράξουμε; είναι οι τίτλοι δύο περίφημων διαλέξεών του (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Νεφέλη).

* Η σκέψη
και η πράξη

Ο Αξελός δεν είναι στοχαστής του εργαστηρίου. Χωρίς να ακολουθεί τις μόδες της εποχής, που συχνά – πυκνά φέρνουν στον αφρό των media φιλόσοφους και «φιλόσοφους», έχει θέσεις και ερωτήματα για το κράτος, τα πανεπιστήμια, τις εκκλησίες, τα κόμματα, τα ΜΜΕ, τις ιδεολογίες, την οικολογία, την τεχνική. Κριτικός απέναντι στο«θλιβερό» κράτος, ιδιαίτερα το ελληνικό, κριτικός απέναντι στην πολιτική, «που δεν αποτελεί παρά μια τεχνικογραφειοκρατική διαχείριση για τους εκάστοτε κυβερνώντες όσοκαι για τους εκάστοτε αντιπολιτευόμενους», κριτικός για τα πολύμορφα μαζικά μέσα «ενημέρωσης», «που εξαντλούν τα όρια αντοχής όλων των κοινωνιών και πολιτευμάτων», κριτικός με τη μεταστροφή του ανθρώπου σε «οικονομικό κτήνος», κριτικός με την οικολογία, «που μπορεί να ονομάζει ορισμένα δεινά, να προβαίνει σε αρνήσεις, αλλά δενβλέπει τις προϋποθέσεις και τις ανάγκες του σημερινού και αυριανού κόσμου, μένει νοσταλγική», ο Αξελός, όσο και αν αυτό φαίνεται ηθικολογικό, κάνει προτάσεις. Στο τι να πράξουμε; απαντά με τη στοχαστική ή τη σκεπτόμενη πράξη.

«Να προσπαθήσουμε να στεκόμαστε και να κρατιόμαστε όσο γίνεται πιο όρθιοι, σε μια στάση στοχαστικής εγρήγορσης, ακόμη και ιδίως όταν όλα ισοπεδώνονται, έρπουν και μηδενίζονται». «Να μην ξεχνάμε πως η φύση, δυνατότερη από τον άνθρωπο, την επιστήμη και την τεχνική, απεριόριστη αλλά όχι αναγκαστικά άπειρη, έχει τα όρια της ανοχής και της αντοχής». «Να αφομοιώσουμε την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας, όπου όλες οι ιδεολογίες χρεοκόπησαν, όσο κι αν εν μέρει πέτυχαν, και να αντιτάξουμε στον δεσπόζοντα πολιτικαντιδισμό μια πιο νηφάλια ένταξη και αντίσταση που να μη στηρίζεται στην απάτη και στην εξαπάτηση, στην κερδοσκοπία και στην εκμετάλλευση».

Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε και άλλες τέτοιες φράσεις. Αλλά ο Αξελός δεν θέλει να δώσει έναν οδηγό δράσης. Θέλει να παίξει ένα «δόλιο» παιχνίδι που θα μας οδηγεί διαρκώς στο ερώτημα Τι να πράξουμε; Είναι φανερό ότι το παιχνίδι συνεχίζεται.

Αγαπητοί συμπολίτες των φαναριών

Ναι, σε εσάς απευθύνομαι που καθαρίζετε παρμπρίζ στα φανάρια. Ξέρω βέβαια ότι κατά πιθανότητα δεν θα διαβάσετε αυτό το γράμμα αλλά εγώ νιώθω ότι σας το οφείλω. Πρώτα για να ζητήσω συγνώμη και δεύτερο για να εξομολογηθώ πως όσες φορές έχω αρνηθεί τις υπηρεσίες σας το έχω κάνει για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι δεν έχω ψιλά και δεν μου αρέσει να χρωστάω. Αρκετά χρωστάω στους εισηγμένους στο χρηματιστήριο τοκογλύφους, δεν είναι ανάγκη να χρωστάω και σε έντιμους πολίτες που παλεύουν για το μεροκάματο. Ο δεύτερος είναι όταν έχω νεύρα και σκοτούρες. Και για να λέμε την αλήθεια, πολλές φορές τα εντείνετε και εσείς με την επιμονή σας. Με το ζόρι ρε παιδιά; Αφού το βλέπετε, ότι το βλέμμα είναι θολό όπως και το μυαλό, τι με ζορίζετε και σεις; Τότε δεν φέρομαι ευγενικά, πατάω γκάζι, βάζω τους καθαριστήρες και μετά νιώθω τύψεις. Καταλαβαίνω πως για την επιβίωση παλεύετε και σεις όπως κι εμείς. Βέβαια η δική σας είναι διαφορετική  γιατί η δική μας επιβίωση χρειάζεται και μια δόση επιβεβαίωσης.

Μια φορά ψεύτης …

Να διαγράψουν σκέφτονται το χρέος της Αϊτής το Δ.Ν.Τ. και άλλοι δανειστές. Λέτε ένας σεισμός να σώσει και εμάς;
Αλλά να σας ρωτήσω κάτι; Χρωστάμε στα αλήθεια τόσα πολλά; Εδώ λέγανε τόσα ψέματα μέσω της εθνικής στατιστικής υπηρεσίας στους ξένους, γιατί να μη λένε τώρα και σε εμάς; Εκτός αν δεν ισχύει το «Μια φορά ψεύτης, για πάντα ψεύτης».

Ηττημένη Αϊτή

Του Greg Palast, στην The Huffington Post της 17ης Ιανουαρίου 2010.

Πηγή : tvxs

1. Ευλογημένος ο πρόεδρος που σήκωσε στον αέρα ομάδες διάσωσης αμέσως. Αυτός ήταν ο πρόεδρος Olafur Grimsson της Ισλανδίας. Την Τετάρτη, το AP μετέδιδε ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ υποσχέθηκε «την αρχική αποστολή 2.000 πεζοναυτών στην ρημαγμένη από το σεισμό χώρα, εντός των επόμενων λίγων ημερών». «Σε λίγες μέρες;» κ. Obama;

2. Δεν υπάρχει «φυσική» καταστροφή. Διακόσιες χιλιάδες Αϊτινοί σφαγιάστηκαν λόγω της στέγασης σε παράγκες και τα σχέδια «λιτότητας» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

3. Τηλεφώνησε μια φίλη μου. Μήπως ξέρω κάποιο δημοσιογράφο που θα μπορούσε να πάρει φάρμακα στον πατέρα της; Και πρόσθεσε, προσπαθώντας να συγκρατήσει τη φωνή της « η αδερφή μου είναι κάτω από τα συντρίμμια. Πάει κανείς εκεί που να μπορούσε να βοηθήσει; Κανείς;». Θα έπρεπε να της μήπως «Ο Obama θα στείλει τους πεζοναύτες «σε λίγες μέρες»;

4. Η Κίνα έστειλε διασώστες με εκπαιδευμένα σκυλιά μέσα σε 48 ώρες. Η Κίνα, κ.πρόεδρε, από 8.000 μίλια μακριά. Το Μαϊάμι είναι μόλις 700 μίλια. Η Ναυτική Βάση των ΗΠΑ στο Πουέρτο Ρίκο: ακριβώς εδώ.

5. Ο υπουργός Άμυνας του Obama, Robert Gates, δήλωσε: «Δεν ξέρω πως αυτή η κυβέρνηση θα μπορούσε να ανταποκριθεί γρηγορότερα ή πιο εκτενώς, απ’ ότι έκανε». Ξέρουμε ότι ο κ. Gates δεν ξέρει.

6. Από το ίδιο το πεδίο της δουλειάς μου ξέρω ότι η FEMA έχει πρόσβαση σε έτοιμο για μεταφορά πόσιμο νερό, γεννήτριες, κινητό ιατρικό εξοπλισμό και άλλα για την ανακούφιση των πληγέντων από τους τυφώνες στην Ακτή του Κόλπου. Όλα είναι ακόμα εκεί. O πτέραρχος Russel Honoré ο οποίος υπηρέτησε ως διοικητής της ομάδας δράσης για επείγουσα ανταπόκριση μετά τον τυφώνα Κατρίνα, δήλωσε στο Christian Science Monitor: «Νόμισα πως είχαμε μάθει από την Κατρίνα, να παίρνουμε φαγητό και νερό και να εκκενώνουμε τους ανθρώπους». Μπορεί εμείς να μάθαμε αλλά, προφανώς ο Gates και το υπουργείο Άμυνας έλειπαν από την τάξη εκείνη τη μέρα.

7. Αποστολή πεζοναυτών. Αυτή είναι η αμερικανική ανταπόκριση. Σε αυτό είμαστε καλοί. Το αεροπλανοφόρο USS Carl Vinson εμφανίστηκε εν τέλη μετά από τρεις μέρες Με τί; Παρατάχθηκε δραματικά – χωρίς καθόλου προμήθειες για ανακούφιση των εκτάκτων αναγκών. Είναι φορτωμένο πυραύλους και 19 ελικόπτερα.

8. Αλλά μην ανησυχείτε, η Διεθνής Ομάδα Αναζήτησης και Διάσωσης, πλήρως εξοπλισμένη και αυτάρκης μέχρι και για 7 ημέρες, αναπτύχθηκε άμεσα με δέκα μετρικούς τόνους εργαλείων και εξοπλισμού, τρεις τόνους νερού, σκηνές, προηγμένο εξοπλισμό επικοινωνίας και δυνατότητα απολύμανσης νερού. Είναι από την Ισλανδία.

9. Ο Gates δεν στέλνει νερό και τροφή επειδή, όπως είπε, δεν υπάρχει «υποδομή.. για να παράσχει ασφάλεια». Για τον Gates, που διορίστηκε από τον Bush και του επέτρεψε ο Obama να συνεχίσει, πρώτα απ΄όλα έρχεται η ασφάλεια. Αυτό έμαθε από τον τυφώνα Κατρίνα. Πριν το πόσιμο νερό, να αποστέλλει την Blackwater.

10. Οι προηγούμενοι Αμερικανοί πρόεδροι έδρασαν πολύ πιο γρήγορα στην αποστολή στρατευμάτων στα εδάφη αυτού του νησιού. Η Αϊτή είναι το δεξί μισό της νήσου Ισπανιόλα. Λαμβάνει μεταχείριση σαν να είναι ο δεξιός όρχις της κολάσεως. Η Δομινικανή Δημοκρατία είναι το αριστερό μισό. Το 1965, όταν οι Δομινικανοί απαίτησαν την επιστροφή του Juan Bosch, του εκλεγμένου τους προέδρου, που εξόρισε η χούντα, ο Lyndon Johnson αντέδρασε στην κρίση τάχιστα, αποστέλλοντας 45.000 πεζοναύτες στις ακτές για να αποτρέψει την επιστροφή του εκλεγμένου προέδρου.

11. Πως κατέληξε να είναι τόσο οικονομικά αδύναμη η Αϊτή, με υποδομές, από νοσοκομεία ως σύστημα ύδρευσης διαλυμένα έως ανύπαρκτα – υπάρχουν δύο πυροσβεστικοί σταθμοί σε όλη τη χώρα – και υποδομή τόσο εύθραυστη που η χώρα απλά περιμένει τη φύση να την «ξεκάνει»;Να μην κατηγορείται η Μητέρα Φύση για όλο αυτό τον θάνατο και την καταστροφή. Αυτή η ντροπή πάει στον Papa Doc και τον Baby Doc, τη δικτατορία Duvalier που πλιατσικολόγησε τη χώρα για 28 χρόνια. Ο Papa και ο Baby του, έβαζαν το περίπου 80% της παγκόσμιας βοήθειας στις τσέπες τους, με όλη τη συνέργεια της αμερικανικής κυβέρνησης που χαιρόταν να έχει τους Duvalier και τους οπαδούς του βουντού παραστρατιωτικούς τους, Tonton Macoutes, συμμάχους στον Ψυχρό Πόλεμο. (Ο πόλεμος κερδήθηκε εύκολα: οι ομάδες θανάτου του καθεστώτος Duvalier δολοφόνησαν μέχρι και 60.000 αντιφρονούντες του καθεστώτος).

12. Ότι άφησαν πίσω τους ο Papa και ο Baby, το αποτελείωσε το ΔΝΤ με τα σχέδια «λιτότητάς» του. Ένα σχέδιο λιτότητας είναι ενός είδους βουντού ενορχηστρωμένο από οικονομολόγους μετατρεπόμενους σε ζόμπι από την παράλογη άποψη ότι η περικοπή κυβερνητικών υπηρεσιών θα βοηθήσει με κάποιο τρόπο μια χώρα να ευημερήσει.

13. Το 1991, πέντε χρόνια μετά τη φυγή του δολοφονικού Baby, οι Αϊτινοί εξέλεξαν έναν ιερέα, τον Jean-Bertrand Aristide, ο οποίος αντιστάθηκε στις υπαγορεύσεις λιτότητας του ΔΝΤ. Μέσα σε λίγους μήνες, ο στρατός, υπό τις επευφημίες του προέδρου πατήρ George HW Bush, τον καθαίρεσε. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρώτα σαν τραγωδία, μετά σαν φάρσα. Η φάρσα ήταν ο George W. Bush. Το 2004, μετά την επανεκλογή του ιερέα Aristide ως πρόεδρος, απήχθη και απομακρύνθηκε ξανά, υπό το χειροκρότημα του Baby Bush.

14. Η Αϊτή ήταν κάποτε ένα πλούσιο κράτος, το πλουσιότερο κράτος του ημισφαίριου, με αξία μεγαλύτερη από την ορεινή κρύα αποικία Νέα Αγγλία, έγραφε ο Βολταίρος τον 18ο αιώνα. Ο πλούτος της Αϊτής ήταν ο μαύρος χρυσός: οι σκλάβοι. Αλλά μετά οι σκλάβοι εξεγέρθηκαν – και έκτοτε το πληρώνουν. Από το 1825 έως το 1947, η Γαλλία ανάγκασε την Αϊτή να πληρώσει ετήσια αποζημίωση για να καλύψει τα χαμένα κέρδη των Γάλλων δουλεμπόρων, ύστερα από την επιτυχημένη εξέγερση των σκλάβων. Αντί να σκλαβώσει ατομικά τους Αϊτινούς, η Γαλλία θεώρησε πιο επαρκές το να σκλαβώσει ολόκληρη τη χώρα.

15. Ο υπουργός Gates, μας λέει «Υπάρχουν απλά ορισμένα γεγονότα της ζωής που επηρεάζουν το πόσο γρήγορα μπορούν να γίνουν αυτά τα πράγματα». Το πλοίο νοσοκομείο του Ναυτικού θα φτάσει εκεί σε μια βδομάδα περίπου. Και γαμώ τις δουλειές, Brownie!

16. Μόλις έλαβα μήνυμα από τη φίλη μου, που έλαβε μήνυμα από τη φίλη της. Η αδερφή της εντοπίστηκε νεκρή, και η άλλη αδερφή της έπρεπε να την θάψει. Ο πατέρας της χρειάζεται τα φάρμακα για να μην πάθει κρίση. Κι αυτό είναι ένα γεγονός της ζωής, κ. Πρόεδρε.

Εσείς έχετε καταλάβει ποιος φταίει…

για το κακό οικονομικό χάλι του τόπου; Φταίνε οι προηγούμενοι; Φταίνε και οι προ-προηγούμενοι; Φταίνε οι κάθε είδους «ηγούμενοι» γενικώς; Φταίμε εμείς, φταίει ο γείτονας ο υδραυλικός; Φταίει η αδελφή μου η δημόσια υπάλληλος;

Τελικά, για αυτούς που κακοδιαχειρίζονται τα δημόσια οικονομικά είναι αρκετή η πολιτική τιμωρία και απομόνωση; Φτάνει αυτό ή μήπως χρειάζεται κάτι παραπάνω για αυτούς που φταίνε;

Αν ας πούμε ο Αλογοσκούφης τα έκανε ρόιδο γιατί είναι σπίτι του και δεν είναι στη φυλακή; Και εντάξει ας πούμε ότι δεν είναι σωστό να παέι φυλακή. Γιατί δεν δημεύεται η περιουσία του; Διότι εγώ αν χρεοκοπήσω θα μου πάρουν το σπίτι. (Δεν έχω βέβαια αλλά λέμε τώρα).

Δεν είναι πια να ακούς ειδήσεις. Έχουν κάνει κατάληψη οι οικονομικοί συντάκτες και εκτοξεύουν οικονομικές μολότωφ.

Αλλά όχι, δεν θα μας πιάσει κατάθλιψη. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία αρκεί να έχει κάνει όλα της τα εμβόλια βέβαια.