εντός εκτός εναλλάξ

Aκούστε το στην διεύθυνση www.radiocasbah.blogspot.com.

Κάθε μέρα από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 1 την νύχτα.

Όμορφη μουσική φρέσκες φωνές από νέους ανθρώπους. Καλή ακρόαση.

Δεν εξηγείται αλλιώς. Είχα ραντεβού στις 11 με την κ. Γερογιάννη. Περίμενα μιάμιση ώρα και δεν είχε φανεί κανείς. Μου είπαν κάποια στιγμή ότι θα κατέβει ο διευθυντής κ. Βασιλόπουλος αλλά ούτε αυτός φάνηκε. Τα μάζεψα κι έφυγα.

Μα τόσα πολλά σοβαρά περιστατικά είχαν πάνω στην κλινική και δε μπορούσε να κατέβει κανείς; Τι τους κάνουν; Τους χειρουργούν; Αλλά και έτσι να είναι, να είχαν κάποια σοβαρή δουλειά, η ευγένεια απαιτεί να πουν στον κόσμο, συγνώμη για την καθυστέρηση ερχόμαστε σε λίγο όχι να περιμένουμε σαν γαιδούρια και ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Εκτός αν δοκιμάζουν κάποια νέα τεχνική ύπνου. Γιαυτό σας λέω, καλού κακού, αν ροχαλίζετε και σας που ότι υπάρχει σωτηρία, μην πάτε στο Σωτήρια.

Η «βάση του 10» για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και ΤΕΙ είναι μια μεγάλη ανοησία. Όχι από την άποψη ότι δεν πρέπει να υπάρχει ένα ελάχιστο όριο απαιτήσεων. Πρέπει να υπάρχει, αλλά αυτό το «κάτω όριο» πρέπει να καθοριστεί με αυστηρούς επιστημονικά όρους και όχι αυθαίρετα. Όποιος έχει σχέση με την διαδικασία των εισαγωγικών εξετάσεων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση γνωρίζει πως ποσοστό των γραπτών που βαθμολογούνται «κάτω από την βάση» και γενικά η κατανομή των βαθμών δεν έχει να κάνει μόνο με τις ικανότητες των υποψηφίων αλλά και με τον βαθμό δυσκολίας των θεμάτων - άρα με την «διάθεση» των εξεταστών - άλλα και την αξιοπιστία της βαθμολόγησης.

Τι σημαίνει δηλαδή «βάση του 10» ; Γιατί όχι «βάση του 12» ή «βάση του 8». Γιατί πρέπει η περιβόητη βάση να είναι το μέσο της κλίμακας βαθμολόγησης; Είναι δυνατόν η τιμή μιας «σταθεράς» να καθορίζεται από μια υπουργική απόφαση και να αποφασίζεται από δημοσιογραφικές πιέσεις υστερίες και πρωτοσέλιδους θρήνους του στυλ « Το 35% των μαθητών έγραψε κάτω από την βάση». Δηλαδή αν τα θέματα είναι εύκολα και γράψει το 5% κάτω από την βάση δεν υπάρχει πρόβλημα; Η “βάση” πετάει το μπαλάκι στους μαθητές και μάλιστα δεν πρόκειται για ένα κανονικό μπαλάκι αλλά για ένα τρελομπαλάκι.

Ένα επιστημονικά αποδεκτό κάτω όριο βαθμολογίας θα μπορούσε να τεθεί μετά την στατιστική επεξεργασία των βαθμολογιών αλλά τότε δεν θα είχε αξία γιατί θα προϋπόθετε τον προκαθορισμό ενός ποσοστού “αποτυχόντων” που με την σειρά του θα «έδειχνε» την βάση.

Ένας σωστό μετρο θα ήταν η μέτρηση του βαθμού δυσκολίας των θεμάτων με βάση την συγκριτική μελέτη των στατιστικών κατανομών των βαθμολογιών και η «διόρθωση-προσαρμογή» της βάσης κάθε χρόνο.

Κανείς δεν αμφισβητεί το γεγονός ότι οι χαμηλές βαθμολογίες είναι ανησυχητικές αλλά δεν φταίνε μόνο οι μαθητές σε αυτό. Ας ελέγξει σοβαρά επιτέλους κάποιος τις μεγάλες διαφορές ανάμεσα στον προφορικό και στον γραπτό βαθμό. Γιατί να είναι πρόβλημα ο χαμηλός γραπτός βαθμός και όχι ο υψηλός προφορικός; Αντί να ρωτάμε «γιατί ο μαθητής του 18 στο σχολείο έγραψε 8;» μπορούμε να αναρωτηθούμε «γιατί ο μαθητής που έγραψε 8 είχε προφορικά 18;». Δύο διαφορετικά ερωτήματα με τις ίδιες λέξεις σε διαφορετική σειρά που μπορούν να οδηγήσουν σε διαφορετικά συμπεράσματα και διαφορετικά μέτρα αντιμετώπισης.

Η «σειρά». Μεγάλο πράγμα να μπαίνουν τα πράγματα στην σωστή σειρά. Μια σωστή απάντηση σε λανθασμένη ερώτηση είναι ισοδύναμη με μια λάθος απάντηση σε μια σωστή ερώτηση. Έτσι στο ερώτημα « Είναι σωστό μέτρο ο καθορισμός του 10 ως βάση για την εισαγωγή στα ΑΕΙ-ΤΕΙ ;» η απάντηση είναι «Όχι, γιατί δεν έχει καθοριστεί με επιστημονικά αλλά με πολιτικο-δημοσιογραφικά κριτήρια».

Οι ξαπλώστρες μας σχηματίζουν ένα ισοσκελές τρίγωνο. Η δική μου στην κορυφή, μπροστά μου  και αριστερά είναι ξαπλωμένη η κοπέλα με  το τετράδιο και το καχεκτικό λυπημένο μαύρο σκυλάκι της.  Δεξιά μου, πάνω στο κύμα , μια παρέα με δύο ξαπλώστρες καλυμένες με δύο χοντρούς τριχωτούς άσχημους άντρες και μια γυναίκα που χρησιμοποιεί ανηλεώς την προσφώνηση μαλάκας, μεταφέροντας το σώμα της από τα χουφτώματα του ενός στις τσιμπιές του άλλου.

Το εναλλασόμενο μπαλαμούτι τους με έχει μπερδέψει. Συζητούν. Η γυναίκα εξομολογείται αγανακτισμένη «Εμένα μου αρέσουν, τα αγαπάω, τα θέλω τα παιδιά ρε μαλάκα», «Ποια παιδιά ρε, το πριν σε καίει, ο πούτσος που προηγείται των παιδιών», «Α να χαθείς μωρό μου». Η μύτη της είναι μεγάλη, τα πάνω δόντια της προτεταμένα αλλά έχει ωραίο σώμα, κατάλληλο για την “δουλειά” σκέφτομαι ότι σκέφτονται οι δύο άσχημοι άντρες.

Παραγγέλνω μια δροσερή γρανίτα φράουλα και ανοίγω το βιβλίο με τα τελευταία αστυνομικά κατορθώματα του Μονταλμπάνο. Η κοπέλα στην αριστερή ξαπλώστρα είναι αδύνατη και μαυρισμένη, ψυχή τε και σώματι, έτσι τουλάχιστον διηγείται το πρόσωπό της. Μα τι το θέλει το όμορφο πορτοκαλί τετράδιο;

Να τώρα σηκώνεται να ζητήσει φωτιά από το «τρίγωνο». Ωπ, κουτσαίνει. Το ποδαράκι της φαίνεται μια χαρά, ίσως πρόκειται για εσωτερικό τραύμα. Ανάβει το τσιγάρο και κάνει να απομακρυνθεί. Ωπ, δεν μιλάει, θέλω να πω συνεννοείται με νοήματα. Κωφάλαλη; Ναι.

Η άσχημη γυναίκα την προσκαλεί στην παρέα της, η κοπέλα παίρνει το στυλό, το τετράδιό της και πηγαίνει. Α, ώστε γι’ αυτό το τετράδιο. Συστάσεις, αστειάκια και τα πρώτα χαμόγελα. Έχει όμορφα γκριζοπράσινα μάτια και τρυφερό χαμόγελο που καταφέρνει να αλλάζει καμπυλότητα στην λυπημένη γραμμή των χειλιών της. Κι αυτά είναι όμορφα. Διαβάζει τα στόματα των «συνομιλητών» της, αρθρώνει κάποιες λέξεις που η εκφώνησή τους απαιτεί κόπο και μορφασμούς που αλλοιώνουν την εικόνα της, μα όταν ακούει με τα μάτια και χαμογελά επιστρέφει η ομορφιά.

Οι άσχημοι άντρες αρχίζουν το καμάκι, τα φωτόνια μπερδεύονται με τα καβλόνια, είσαι πολύ όμορφη, φαίνεσαι καλό παιδί, μη δίνεις σημασία σε αυτόν όλο το πήδημα έχει στο μυαλό του, πόσο χρονών είσαι, μικρότερη φαίνεσαι, α είσαι και σπουδαγμένη. Προσπαθεί και η γυναίκα της παρέας, πάρε με τηλέφωνο να πάμε για καφέ, αύριο θα πάω για καθαρισμό έλα να πάμε μαζί, μη τους ακούς αυτούς μόνο τον πούτσο τους σκέφτονται. Η κοπέλα απαντάει με γκριμάτσες προσποιητής έκπληξης. Οι τριχωτοί σχολιάζουν, α ρε λαμόγιο, την πιέζουν πάρει κάτι, πορτοκαλάδα; τι πορτοκαλάδα, σκέτη; δε θέλεις ένα τσίπουρο; Η κοπέλα με το πορτοκαλί τετράδιο αρνείται ευγενικά ενώ το σκυλάκι της πλησιάζει και δέχεται τα χάδια μου. Που χτύπησες; Στην ιππασία; Μόνο άλογα καβαλάς;

Στο βιβλίο ο Μονταλμπάνο τα έχει βρει σκούρα με την υπόθεση που πρέπει να εξιχνιάσει και εγώ τα έχω χάσει τα ίχνη του δολοφόνου εξ’ αιτίας της παρακολούθησης της απελπισμένης προσπάθειας των άσχημων να εξασφαλίσουν ένα πήδημα.

Θέλω πολύ να δω το τετράδιό της. Ανταλλάσουμε βλέμματα. Κάτι γράφει. Η γυναίκα παίρνει το πορτοκαλί τετράδιο και διαβάζει φωναχτά. «Μπορεί να μην ακούω αλλά μπορώ να διαβάζω πρόσωπα». Ευχαριστεί για την πορτοκαλάδα και αποχωρεί κουτσαίνοντας ευγενικά. Οι δύο άσχημοι με την μία γυναίκα σηκώνονται από τις ξαπλώστρες “Δεν πάμε και μεις σιγά σιγά ρε μαλάκα;” , “Πληρώσαμε τις καβλώστρες; Πόσο; Ακρίβεια ρε φίλε. Δηλαδή την απλή ξαπλώστρα πόσο την χρεώνεις;”

Η θερινή «προετοιμασία» των μαθητών για τις πανελλαδικές εξετάσεις της επόμενης χρονιάς είναι μια μόδα που συμφέρει τους φροντιστές (κάπως πρέπει να καλυφθούν τα θερινά έξοδα) και στηρίζεται στο άγχος και όχι μόνο (παρά να γυρνάει στους δρόμους…) των γονιών για την καλύτερη προετοιμασία των παιδιών τους.

Το επιχείρημα των γονιών «αφού πάνε οι άλλοι πρέπει να πας κι εσύ», το εκβιαστικό ρητορικό ερώτημα των φροντιστών «αφού έρχονται οι άλλοι, δεν θα έρθεις εσύ;» οδηγούν την «απόφαση» των μαθητών «αφού πάνε οι άλλοι θα πάω κι εγώ».

Έτσι, αμέσως μετά τις προαγωγικές εξετάσεις της Β λυκείου οι μαθητές καλούνται να καθίσουν στα θρανία των φροντιστηρίων για πέντε ή έξι εβδομάδες ακόμα, μέχρι το τέλος Ιουλίου για να βγάλουν την ύλη σύντομα ενώ ταυτόχρονα βγάζουν και την μπέμπελη.

Για να πω την αλήθεια σαν φροντιστής, με συμφέρει. Και για να μη πω ψέματα σαν μπαμπάς, δέχτηκα να κάνει «θερινή προετοιμασία» η κόρη μου. Δεν θεωρώ βέβαια πως τα καλά της αποτελέσματα είναι προϊόν της περσινής «θερινής ταλαιπωρίας».

Το γεγονός ότι έζησα «από μέσα» την βαρβαρότητα αυτού του άτυπου θεσμού και του κανόνα «Μια χρονιά είναι δώστα όλα» με επηρέασε εναντίον του αν και ομολογώ πως η κατάργησή του θα μου δημιουργήσει οικονομικά προβλήματα.

Γνωρίζω ότι είναι πολύ δύσκολο να καταργηθεί αφού πατάει σε στέρεες ψυχολογικές βάσεις που ισχυροποιούνται όσο οι άλλες «βάσεις», των εξετάσεων, τραβάνε την ανηφόρα.

Νομίζω όμως πως μπορεί να αποδυναμωθεί μόνο σε μία περίπτωση : Η εξεταστέα ύλη των αναγκαίων έτσι κι αλλιώς εξετάσεων για την κατανομή των μαθητών στις σχολές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης να περιλαμβάνει την διδακτέα ύλη των τριών τάξεων του λυκείου. Με τον τρόπο αυτό θα μοιραστεί το φορτίο της προετοιμασίας στις τρεις τάξεις και σε μεγαλύτερη χρονική διάρκεια. Από το μια «Μια χρονιά είναι δώστα όλα» να περάσουμε στο «Μάθαινε κάτι κάθε μέρα, γιατί στο τέλος θα τρέχεις και δεν θα φτάνεις».

Θα μου πει κάποιος «Καλά τώρα. Το λες γιατί σε συμφέρει σαν φροντιστή η προσπάθεια του μαθητή να διαρκεί τρία χρόνια». Θα μπορούσε να είναι λογική η παρατήρηση, όμως έτσι και αλλιώς οι μαθητές έρχονται στα φροντιστήρια από την Α’ Λυκείου. Και τέλος πάντων, δεν είναι δυνατόν ένα μέτρο να κρίνεται ως σωστό, λογικό ή χρήσιμο έχοντας στο μυαλό τον φόβο μήπως αποτελέσει λίπασμα για την άνθηση της «παραπαιδείας» που έτσι κι αλλιώς ανθεί.

Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όταν φοβόμαστε κάτι τότε κάνουμε τα πάντα ώστε αυτό τελικά να συμβεί.

Για την υπογραφή :

Δεν ελπίζω ότι θα αλλάξει κάτι, δεν φοβάμαι ότι θα μείνω άνεργος, είμαι … φροντιστής.

…στις χρηματιστηριακές συναλλαγές, στις μεταγραφές αθλητών και στην κινητή τηλεφωνία . Τα έξτρα έσοδα θα διατεθούν υπέρ του ταμείου κοινωνικής συνοχής. Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες υπάρχει σκέψη για την έκδοση λαχείου κοινωνικής συνοχής που θα κληρώνει κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα. Μια ακόμη σκέψη είναι να φορολογηθούν τα χρήματα που κυκλοφορούν σε κούτες, βαλίτσες και πορτ παγκαζ αλλά το θέμα έχει κολλήσει στις διαστάσεις.

Ένα στα τέσσερα γραπτά, περίπου, αναβαθμολογείται στα μαθήματα της Νεοελληνικής γλώσσας και Νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Keep reading →

Το κίτρινο χρώμα δείχνει μείωση ενώ το μπλέ αύξηση του αντίστοιχου ποσοστού σε σχέση με το 2007.

Μια πρώτη εξέταση πάντως δείχνει πως στις υψηλόβαθμες σχολές οι βάσεις δεν πρέπει να αναμένεται γενικά να κινηθούν πτωτικά. Για τις υπόλοιπες σχολές μπορεί κάποιος να περιμένει πτώση των βάσεων.

Προσπαθώ να πείσω την κόρη μου να μη πάει στην Ιατρική και να πάει στο Πολυτεχνείο.

- Βρε κορίτσι μου, αφού «το έχεις» το «τεχνολογικό», αφού είσαι άνθρωπος της τεχνολογίας, άσε που δεν τις αντέχεις τις εφημερίες. Την καλοπιάνω. Τίποτα αυτή.

- Βρε χαρά μου, τόσες μίζες κυκλοφορούν στην αγορά, να πάνε χαμένες; Να τις φάνε οι άλλοι; Ίδιο πράγμα είναι να σου κάνει ένα «δώρο» ο φτωχός ασθενής, με το να σου κάνει ένα «δώρο» η SIEMENS με την βοήθεια του «μεγάλου ασθενή» ; Προσπαθώ να την γλυκάνω.

- Όχι. Θα πάω στους γιατρούς χωρίς σύνορα. Μου απαντάει.

- Και οι μίζες δεν έχουν σύνορα βρε χαρά μου. Γιατί να μη πας στους τεχνοκράτες δίχως σύνορα. Να κάνεις και τα ταξίδια σου…

- Και οι γιατροί πάνε ταξίδια πατέρα. Ο φίλος σου Θανάσης έχει γυρίσει όλο τον κόσμο με τις φαρμακευτικές εταιρίες και τα συνέδρια που τον στέλνουν.

- Να βρε ψυχή μου, αλλά αυτά είναι ψίχουλα, είναι το ίδιο πράγμα ένα τσάμπα τετραήμερο ταξίδι με μια πληρωμένη οκταετία;

Και όταν την πιέζω πολύ μου απαντάει:

- Μπαμπά αν συνεχίσεις αυτή την μανία με τις μίζες , θα κάνω κάτι καλύτερο. Θα γραφτώ στο ΠΑΣΟΚ

«Παρένθετα πρόσωπα» έτσι ονομάζει το γνωστό «συγκρότημα» «πληροφόρησης» τους μπλεγμένους του ΠΑΣΟΚ στην βρώμικη χρηματοδότηση του κόμματος από τη SIEMENS.

Πόσο επιδέξια και επιλεκτικά την χειρίζονται την γλώσσα μερικοί σοσιαληστές! Διαλέγουν εντυπωσιακές λέξεις με την ίδια άνεση που διαλέγουν χρηματοδότες.

Αυτό βέβαια δεν είναι καινούργιο. Οι ρητορικές επιδόσεις των «εκσυγχρονιστών» είναι ομολογουμένως εντυπωσιακές.

Έχουν δημιουργήσει σχολή και γνωρίζουν πολύ καλά, καλύτερα από τον καθένα πως, αν και ο κανόνας ορίζει την σειρά : Παρένθεση – Αγκύλη – Κάγκελα, είναι κανόνας της πολιτικής ζωής αυτού του τόπου πως όταν βγαίνουν οι παρενθέσεις αλλάζουν τα πρόσημα.

Όταν είσαι κοντός δεν φαίνεσαι όταν σκύβεις. Έτσι δεν είναι ( κ. Σημίτη ) ;

Σπάνια ακούω εργαζόμενο να χρησιμοποιεί την λέξη “συμφέρον” στα εργασιακά θέματα. Αντίθετα τον ακούω συχνά να μιλάει για το συμφέρον του κόμματος ή της παράταξης, το δημόσιο συμφέρον, το συμφέρον του τόπου για δικαιώματα και κεκτημένα, ποτέ όμως για το οικονομικό και ταξικό του συμφέρον.

Άλλο πράγμα όμως είναι να διεκδικείς το δίκιο σου και άλλο το συμφέρον σου. Μπορεί κάποιος να βρει θερμούς υποστηρικτές των δικαίων του ή των δικαιωμάτων του αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα είναι και σύμμαχοί του στην διεκδίκηση των συμφερόντων του.

Το κοινό συμφέρον είναι πιο ισχυρό από το μονομερές δίκαιο. Η «υπεράσπιση δικαιωμάτων ή κεκτημένων» είναι εκ των πραγμάτων αμυντική στάση σε αντίθεση με τον αγώνα για την προώθηση των συμφερόντων που απαιτεί επιθετικό “παιχνίδι”.

Οι εργαζόμενοι έχουν κοινά συμφέροντα και πρέπει να βρουν τρόπους να τα διεκδικήσουν. Τα συνδικάτα δεν αρκούν. Αρκούσαν τον προηγούμενο αιώνα. Σε αυτόν δεν αρκούν. Δε μπορεί με τουφέκι να νικήσεις τανκ.

Ίσως ο εικοστός πρώτος αιώνας χρειάζεται το δικό του ‘συνδικάτο νέου τύπου”.

Η πιθανότητα να παράγεις πολιτική με εσωκομματικά παιχνίδια είναι περίπου ίση με την πιθανότητα να παράγεις πλούτο με τυχερά παιχνίδια.

Δύο είναι τα κυρίαρχα ερωτήματα στο ΠΑΣΟΚ τελευταία :

1) «Κι αν του κάτσει;»

2) «Που ‘ναι το κόμμα οεο ;»

την στιγμή που ο κόσμος ψάχνει φτηνές μπαταρίες για εκείνα τα κομπιουτεράκια που μετατρέπουν τα ευρώ σε δραχμές.

Όπως πληροφορούμαι από έγκυρες πηγές, η κυβέρνηση μελετά την εφαρμογή ενός ψυχολογικού μέτρου ενάντια στην ακρίβεια. Η πρόταση είναι να αναγράφονται υποχρεωτικά οι τιμές βασικών καταναλωτικών προϊόντων και σε δραχμές. Ο στόχος είναι να μειωθεί η ζήτηση και από εκείνα τα εισοδήματα που μπορούν ακόμα να αγοράζουν απερίσκεπτα ενισχύοντας την αισχροκέρδεια.

Δεν είναι άσχημη ιδέα να χτυπηθεί ο ψυχολογικός πυρήνας της ακρίβειας αρκεί να μην ακριβύνει η ψυχανάλυση.

Τώρα που το σκέφτομαι, ο κ. Σημίτης ( κ. = κώστας) έχει κάνει κάποια άλλη θορυβώδη παρέμβαση σχετικά με κάποιο καυτό μη ευρωπαϊκό ή μη εσωκομματικό ζήτημα; Μάλλον δεν έχει το ανάστημα να κοιτάξει πάνω από τα ψηλά εσωκομματικά ή ευρωπαϊκά τείχη.

Χάθηκε και ο «σύντροφος» Μίμης από τα κανάλια, να μας πει κάνα ωραίο όπως «Στο DNA του ΠΑΣΟΚ είναι γραμμένη η λέξη αλαγί αλαγύ αλαγεί». Αχ ρε Μίμη, εσύ στύβεις το κεφάλι για να παράγεις πολιτική και αυτοί τσακώνονται ποιος θα την εφαρμόσει. Θυμάσαι τότε στο “κόμμα” που η “γραμμή” κατέβαινε στη “βάση” με την κομματική βαρύτητα; Ενώ τώρα πρέπει να ανέβει στη κορυφή με την κομματική ελαφρότητα.

Μήπως θα έπρεπε οι υποψήφιοι πολιτευτές να δίνουν εξετάσεις ΑΣΕΠ μπας και χτυπηθεί ο πολιτικός πυρήνας της παπαρολογίας;

Ψυχή έχει κι αυτός. Δύο χρειάστηκαν για να υπάρχετε. Δεν σας έκανε μόνο η μαμά σας. Άντε μπράβο.

Και δεν έχει σημασία αν ο μπαμπάς σας δεν είναι σύζυγος της μαμάς σας, διαφορετικοί ρόλοι είναι, άσχετα αν οι μαμάδες τους ταυτίζουν όποτε τις συμφέρει. Λοιπόν, γιορτή του πατέρα κάθε 3η Κυριακή του Ιουνίου. Αν το ξεχάσατε επανορθώστε τώρα που το θυμηθήκατε, αλλιώς είστε αδικαιολόγητοι.

Ένα λουλουδάκι και ένα φιλάκι είναι αρκετό για τον μπαμπά σας όσο είναι και για την μάμα σας (το τελευταίο υπό αμφισβήτηση). Σας πρήζει η μανούλα, τρέχετε με τις γλάστρες. Για τον μπαμπά τίποτα;

Ω, τι μαμάκιας κόσμος μπαμπά.

Μα είναι όνειρο αυτό τώρα; Πείτε μου. Εγώ με τον τέως την τέως το μωρό τους και όλο το βασιλικό σόι να συζητάω τα ψυχολογικά της βασιλομήτορος; Αυτό λέγεται παραβίαση ιδεολογικού ασύλου. Ανησυχώ, πολύ ανησυχώ μη καταλήξω σε άσυλο. Από τις έξι είμαι στο πόδι, παίρνω στο τηλέφωνο φίλους και γνωστούς να δώσουν μια εξήγηση και βρίζουν, φταίει που η φίλη μου είναι δεξιά λένε. Μπήκα στο ίντερνετ, ψάχνω στους ονειροκρίτες, τίποτα. Θα πάρω τον Μάρκο που βλέπει ωραία όνειρα να μου πει το κόλπο.

Ο τρόμος μου τώρα είναι μη βγω στον ύπνο μου για ρακές με τον Μητσοτάκη και δεν ξυπνήσω. Ααα δεν πάει άλλο θα ανανεώσω το βιβλιάριο ασθενείας και θα πάω σε κάποιον ονειρογιατρό. Δεν πάω σε ιδιωτικό γιατί θα μυριστεί σοβαρή περίπτωση κονόμας και θα μου φάει τα λεφτά των διακοπών.

Μέχρι τότε θα βάλω ένα εικόνισμα του θείου Μάρξ πάνω από το κρεβάτι, θα πίνω μια βότκα, θα απαγγέλω γονατιστός την τρίτη διεθνή και θα διαβάζω τα άπαντα του Λένιν πριν κοιμηθώ.

Και να πεις ότι μου συνέβει τίποτα περίεργο χθες, όλα φυσιολογικά ήταν. Πήγα με την κόρη μου στην Αθήνα, αγοαράσαμε τα βιβλιαράκια μας, φαγαμε μετά τα σουβλάκια μας και είδαμε το ματς (τι ματσάρα ήταν αυτή;), τσακώθηκα με  την τέως … Ωπ νάτο αυτό φταίει.

“Άσυλο : Η λέξη, από το στερητικό α και το σύλον ή σύλη (=δικαίωμα σύλληψης, κατάσχεσης, απαγωγής, αντιποίνου: από το συλάν = αποσπώ, διαγουμίζω) σημαίνει γενικά τον ιερό τόπο, το ιερόν, και γενικότερα, όπως επικράτησε, τον ιερό τόπο ως τόπο καταφυγής, απ’ όπου δεν επιτρέπεται ν’ αποσπασθεί κανείς με τη βία ή να υποστεί μια άλλη βιαιοπραγία γιατί η παράβαση ισοδυναμεί με ιεροσυλία”.

Το άσυλο, και το πανεπιστημιακό, είναι στενά συνδεδεμένο με την «μη βία». Τι γίνεται λοιπόν στην περίπτωση που κάποιοι το χρησιμοποιούν για να καλύψουν εκτός από τα πρόσωπά τους και πράξεις βίας; Η εύκολη λύση είναι να κραυγάσει κάποιος «Καταργήστε το “άσυλο”». Μπορούμε να γράφουμε τις λέξεις σε εισαγωγικά όπως κάποιοι γράφουν τα κοινωνικά δικαιώματα στους όρχεις τους, αυτό δεν μας αθωωώνει.

Αν κάποιος θεσμός δεν προστατεύεται -σκόπιμα άραγε;- επαρκώς ή υπολειτουργεί, δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταργηθεί. Με αυτή τη λογική θα μπορούσε κάποιος να ζητήσει και την κατάργηση του κοινοβουλίου γράφοντας την λέξη σε εισαγωγικά (”κοινοβούλιο”)– ο τόπος μας έχει πικρή πείρα – όταν «τεθούν σε κίνδυνο ύψιστης σημασίας εθνικά συμφέροντα».

Η πανεπιστημιακή κοινότητα μπορεί να βρει τρόπο να προστατέψει τους θεσμούς της, έχει τα νοητικά προσόντα να το κάνει, μπορεί να φτιάξει δικούς της δημοκρατικά ελεγχόμενους προστατευτικούς μηχανισμούς, έχει τουλάχιστον περισσότερο μυαλό από την αστυνομία, τους αγανακτισμένους πολίτες και τους αγωνιούντες «μεταρρυθμιστές».

Όλες αυτές οι εγκληματικές, βίαιες, πράξεις που συμβαίνουν στους πανεπιστημιακού χώρους τον τελευταίο καιρό, είναι προφανές ότι, ακόμα και αν δεν υποκρύπτουν σκοπιμότητα, εξυπηρετούν σκοπιμότητες τρίτων.

Δεν είναι καλό σημάδι για την δημοκρατία η επίκληση των κρατικών δυνάμεων καταστολής για την προστασία των θεσμών.

Και για να το θέσουμε πιο απλά, μιας και ο αντίπαλος είναι στην πραγματικότητα των άλλων, των λίγων τα συμφέροντα, το πανεπιστημιακό άσυλο δεν είναι δικαίωμα που πρέπει να προστατευθεί, είναι συμφέρον δικό μας, των πολλών, που πρέπει να διαφυλαχθεί. Πρέπει να ξαναθυμηθούμε πως η κοινωνία είναι πεδίο μάχης συμφερόντων. Η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου δεν μπορεί να είναι σύνθημα για ανθρώπους που παλεύουν για μια πιο δίκαιη κοινωνία αλλά για όσους «εργάζονται» για ένα πιο ισχυρό κράτος που στο όνομα, δήθεν, στιγμιαίων, περιστασιακών συμφερόντων των πολλών θα κατοχυρώνει τα μεγάλα συμφέροντα των λίγων.

ΥΓ1. Θέμη όταν έχουμε ένα δύσκολο πρόβλημα να λύσουμε δεν ανοίγουμε το αστυνομικό λυσσάρι.

ΥΓ2. Διαβάστε ένα εξαιρετικό άρθρο από τον iospress, παλιό μεν (1991) αλλά πάντα επίκαιρο.