«Γκλάντιο» – «Κόκκινη Προβιά»

Τη διετία 1990 – 1991, η Δυτική Ευρώπη συγκλονίστηκε από την αποκάλυψη της υπόθεσης «Gladio». Το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται το 1990, όταν ένας Ιταλός δικαστής αποφάσισε να προχωρήσει σε βάθος τις έρευνες, σχετικά με μια τρομοκρατική επίθεση στην ιταλική πόλη Γκορίτσια το 1972. Μέσα σε λίγους μήνες αποκαλύφθηκε ένας εφιαλτικός μηχανισμός, που δημιουργήθηκε το 1947, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, δρούσε σε όλες σχεδόν τις χώρες – μέλη της συμμαχίας με σκοπό την αποτροπή ενδεχόμενης ανόδου της Αριστεράς στην κυβερνητική εξουσία. Η υπόθεση «Gladio», γνωστή και ως «Κόκκινη Προβιά» στην Ελλάδα, ήταν η πιο ισχυρή απόδειξη για τις στενές σχέσεις των μυστικών υπηρεσιών, κυρίως των αμερικανικών, με την τρομοκρατία.

Στην τρομοκρατική επίθεση στην Γκορίτσια το 1972 είχαν χάσει τη ζωή τους τρεις Ιταλοί αστυνομικοί. Αρχικά, οι έρευνες στράφηκαν προς την κατεύθυνση ακροαριστερών οργανώσεων, στη συνέχεια, μετά το αδιέξοδο των ερευνών, ο δικαστής Φελίτσε Κασόν έστρεψε την προσοχή προς την κατεύθυνση των νεοφασιστικών οργανώσεων. Σε σύντομο διάστημα εντοπίστηκαν οι τρομοκράτες, που ήταν μέλη νεοφασιστικής οργάνωσης. Ο Κασόν συνέχισε επίμονα τις έρευνές του σχετικά με την προέλευση του οπλισμού των τρομοκρατών. Το 1990, μετά από δεκαοκτώ χρόνια ερευνών, αποκαλύφθηκε ότι τα όπλα προέρχονταν από μια αποθήκη της οργάνωσης με την επωνυμία «Gladio».

Στις αρχές Νοέμβρη του 1990, υπό το βάρος των αποκαλύψεων, ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζούλιο Αντρεότι υποχρεώνεται να ομολογήσει στη Βουλή ότι «από το 1950 οργανώθηκε μια παράνομη υπηρεσία πληροφοριών με τη βοήθεια της CIA και των Βρετανών πρακτόρων, για να αντιμετωπίσει ενδεχόμενη ανατρεπτική δραστηριότητα ή επίθεση από μέρους των Σοβιετικών… Το δίκτυο παραμένει»!

Η ομολογία Αντρεότι συντάραξε ολόκληρη την Ευρώπη. Η μία μετά την άλλη, οι κυβερνήσεις των χωρών – μελών του ΝΑΤΟ ανακοίνωναν την ύπαρξη και τη δραστηριότητα τέτοιων οργανώσεων – δικτύων στο έδαφός τους. Στην Ελλάδα ο υπουργός Αμυνας Γιάννης Βαρβιτσιώτης αναγκάστηκε, στις 9 Νοέμβρη του 1990, να παραδεχτεί δημόσια ότι «Ελληνες κομάντος (ΛΟΚ) και η CIA οργάνωσαν ένα βραχίονα του δικτύου, το 1955, για να προβληθεί αντάρτικη αντίσταση σε οποιονδήποτε κομμουνιστή εισβολέα. Το εν λόγω δίκτυο, ήταν γνωστό με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά»».

Στις 14 Νοέμβρη του 1990, ο Ανδρέας Παπανδρέου προέβη στο πρακτορείο «Ασοσιέιτεντ Πρες» στην εξής δήλωση: «Η παρακρατική οργάνωση Κόκκινη Προβιά δημιουργήθηκε το 1955, ως αποτέλεσμα ενός μυστικού τμήματος της συμφωνίας, με βάση την οποία εγκαταστάθηκαν οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα».

Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα από την αρχή, με βάση το υλικό που συγκεντρώθηκε τα επόμενα χρόνια.

Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ για να διασφαλίσουν την αποτροπή ενδεχόμενης συμμετοχής της Αριστεράς στις κυβερνήσεις των χωρών της Δυτικής Ευρώπης οργάνωσαν ένα παράνομο δίκτυο «αποσταθεροποιητικής δραστηριότητας» με την κωδική ονομασία «Stay Behind». Το εν λόγω δίκτυο απλώθηκε σε διάφορες χώρες με διαφορετικές ονομασίες. Στην Ιταλία «Gladio», στην Ελλάδα «Κόκκινη Προβιά», στη Βρετανία «Operation Stay Behind», στη Γερμανία «Schwert», στην Ελβετία «Ομάδα Πληροφοριών και Ασφάλειας»…

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι χώρες που θα εισέρχονταν στο ΝΑΤΟ μετά την εκπόνηση του σχεδίου για την επιχείρηση «Stay Behind» ήταν υποχρεωμένες να υπογράφουν σχετικό μυστικό πρωτόκολλο, με το οποίο αναλάμβαναν την υποχρέωση να δημιουργήσουν το δικό τους παραστρατιωτικό μηχανισμό στο πλαίσιο της επιχείρησης.

Από τις έρευνες που ακολούθησαν προέκυψαν ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία.

Στο Βέλγιο, παραδείγματος χάριν, το παρακλάδι της «Stay Behind» με το όνομα Sdra- 8 δημιούργησε μια παράλληλη οργάνωση, την οργάνωση Catena, με σκοπό τη διάπραξη πολιτικών δολοφονιών. H Catena ευθύνεται για τη δολοφονία του Ζιλιέν Λαμπούτ, γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Βελγίου.

Στη Βρετανία, το αντίστοιχο δίκτυο χρηματοδοτήθηκε από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες. Τη δεκαετία του 1970 εκπαίδευσε πολλούς νεοφασίστες Ιταλούς στη Βρετανία και στρατολόγησε πολλούς Ιταλούς τρομοκράτες, ενώ ανέπτυξε στενούς δεσμούς με τη μασονική στοά Ρ2 της Ρώμης, που ήταν βασικός μοχλός της τρομοκρατικής νεοφασιστικής τρομοκρατίας στην Ιταλία, τη Δυτική Ευρώπη και σε άλλα μέρη του κόσμου.

Εντυπωσιακή εξέλιξη παρουσιάζει η οργάνωση «Gladio» στην Ιταλία, όπου οι υπηρεσίες των ΗΠΑ σε συνεργασία με την ιταλική SIFAR, έθεσαν το 1952 σε εφαρμογή τη «στρατηγική της έντασης». Μέρος αυτού του σχεδίου ήταν η δημιουργία τρομοκρατικών οργανώσεων με νεοφασιστικά, ή ακροαριστερά χαρακτηριστικά, με στόχο τη δημιουργία κλίματος αστάθειας που έφθασε μέχρι και σε απόπειρα πραξικοπήματος για την επιβολή στρατιωτικοφασιστικού καθεστώτος (17 Δεκέμβρη του 1970).

Η αποκάλυψη του δικτύου «Gladio» οδήγησε και στη διαλεύκανση πολλών υποθέσεων τρομοκρατικών βομβιστικών επιθέσεων στην Ιταλία, με θύματα εκατοντάδες ανυποψίαστους ανθρώπους, στο διάστημα 1950- 1974.

Στη δίκη των υπευθύνων που άρχισε το 1974 και τελείωσε το 1979 ήρθαν στο φως συγκλονιστικά στοιχεία που αποδείκνυαν, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι η τρομοκρατία στην Ιταλία καθοδηγήθηκε από στελέχη των μυστικών υπηρεσιών. Στο κατηγορητήριο για τον στρατηγό Τζιαν Αντέλιο Μαλέτι, αρχηγό του κλάδου αντικατασκοπίας της SID και το λοχαγό Λαμπρούνα, αρχηγό του τομέα NOD και αρμόδιο για τη διείσδυση στις εξτρεμιστικές οργανώσεις, αναφέρεται:

«Οι δύο κατηγορούμενοι από το 1969, χάρη στην ιδιότητά τους πρόσφεραν προστασία σε τρομοκράτες, που βαρύνονταν με διάφορες τρομοκρατικές ενέργειες, και παραποιούσαν συστηματικά τις πληροφορίες που παρείχαν σε πολιτικές και δικαστικές αρχές». Παρά τα συντριπτικά στοιχεία εναντίον τους, ο Μαλέτι καταδικάζεται σε φυλάκιση μόλις τεσσάρων ετών και ο Λαμπρούνα σε διετή φυλάκιση.

Ο στρατηγός Μαλέτι, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967 στην Ελλάδα, σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα», στις 4 Αυγούστου του 2000 αποκάλυψε ότι «στη συγκρότηση των ακροδεξιών οργανώσεων που ευθύνονται για τρομοκρατικά χτυπήματα κατά τη δεκαετία του 1970 ήταν άμεσα αναμεμειγμένη η CIA, η οποία προσπάθησε να υποθάλψει την αναβίωση του ακραίου εθνικισμού και να επιστρατεύσει την άκρα δεξιά, με σκοπό να ανακόψει τη στροφή της ιταλικής και γερμανικής κοινωνίας προς την Αριστερά». Στην ίδια συνέντευξη, ο Μαλέτι τονίζει ότι «η τρομοκρατική «στρατηγική της έντασης» είχε ατλαντική βούλα. Αυτουργός της δημιουργίας των εστιών έντασης ήταν η CIA, η οποία οργάνωνε τη δράση της και χάραζε γραμμή πλεύσης, βάσει στοιχείων του ΝΑΤΟ».

Οσον αφορά στη δράση της «Κόκκινης Προβιάς» στην Ελλάδα, ελάχιστα στοιχεία προέκυψαν. Οι έρευνες που αποφασίστηκαν στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και των εγχώριων υπηρεσιών του ήταν ένας μηχανισμός συγκάλυψης των δραστηριοτήτων αυτής υπόθεσης. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές υποθέσεις για τις οποίες υπάρχουν ενδείξεις για τη δράση της «Κόκκινης Προβιάς». Μεταξύ των υποθέσεων αυτών είναι η παρακρατική οργάνωση «Καρφίτσα» που δραστηριοποιήθηκε στη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και η υπόθεση της «Νάρκης του Γοργοπόταμου» το 1964, όπου έχασαν τη ζωή τους 13 άτομα.

Δάνης ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πηγή  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Η Δανάη για τη Ζωή

Ένα κείμενο της κόρης μου Δανάης για την Ζωρζ Σαρρή

Θα μπορούσαμε απλά να γράψουμε ένα ακόμα κείμενο για τη βιογραφία της Ζωρζ Σαρρή… Γεννήθηκε το 1925 στην Αθήνα και πέθανε στις 9 Ιουνίου του 2012. Η μητέρα της ήταν Γαλλίδα από τη Σενεγάλη και ο πατέρας της από το Αϊβαλί . Η ζωή της την ταξίδεψε σε δύσκολα μονοπάτια… Παραμονές του εμφυλίου, το θεατρικό σανίδι στο Παρίσι… ο Ροντήρης… και έπειτα… η ΕΠΟΝ… η  Χούντα… ο  Λαμπράκης… η Δημοκρατία… Ωστόσο κάθε φορά που χάνουμε έναν τέτοιο άνθρωπο όπως η Ζωρζ Σαρρή ή ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος καλούμαστε να συμβάλουμε διαφορετικά στη μνήμη τους…

 Στα χρόνια που έρχονται λοιπόν πρέπει να μιλάμε όχι απλά για τη Ζωρζ Σαρρή τη συγγραφέα, αλλά για τη Ζωρζ Σαρρή τη συντρόφισσα των παιδικών μας χρόνων. Τη Ζωρζ Σαρρή που μέσα από τις αφηγήσεις της κατάφερε να αναβιώνει εικόνες και μνήμες που έλειπαν από τα εγχειρίδια της ιστορίας, τόλμησε να μιλάει για σκέψεις, πράξεις και γεγονότα που χρόνια μένανε διπλοκλειδωμένα, αραχνιασμένα και απαγορευμένα. Τη Ζωρζ Σαρρή που κατάφερε να βάλει την ηθική και την πολιτική σκέψη στη ζωή των παιδιών, να παρουσιάσει τον κόσμο όπως πραγματικά είναι, με τις σκληρότητες και τις ασχήμιες του, και με τα δικά της απλά λόγια να μιλήσει για τον αγώνα για μια άλλη κοινωνία.

Σε έναν κόσμο λοιπόν που οι συλλογικοί αγώνες βάλλονται από παντού και εν μια νυκτί γκρεμίζονται δικαιώματα και κατακτήσεις αιώνων, που η ιστορία μόνο αντικειμενική δεν είναι, που ρεαλισμός θεωρείται η βαναυσότητα του καπιταλιστικού συστήματος με την φτώχεια, την ανεργία, την μετανάστευση και που βιώνουμε και πάλι την άνοδο της φασιστικής ιδεολογίας, να τι μαθαίνουμε από τη Ζωρζ Σαρρή…

Από τη μαθήτρια Ζωή μαθαίνουμε για τους αγώνες της Αντίστασης, για την πείνα, την φτώχεια, τα βασανιστήρια, για την έννοια της λέξης σύντροφος,  για τα χρόνια του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ… «Ήταν χρόνια χαράς και ελευθερίας από δυστυχισμένοι γίναμε ευτυχισμένοι. Γιατί διαλέξαμε τον δρόμο της ζωής και ας υπήρχε ο θάνατος μέσα. Δεν φοβόμασταν. Υπήρχε ένας στόχος, η απελευθέρωση»

Όταν βρίσκεται χτυπημένη από οβίδα στο νοσοκομείο Αγία Όλγα μαθαίνουμε για τα Δεκεμβριανά. Μαθαίνουμε για το πώς φτάσαμε στον Εμφύλιο, «πως έγινε και οι αληθινοί ήρωες ονομάστηκαν προδότες, ενώ οι αληθινοί προδότες πήραν μετάλλια, θέσεις και εξουσία.»

Όταν επιστρέφει στην Ελλάδα μετά από την εξορία στο Παρίσι ζωντανεύουν μπροστά μας τα μαύρα χρόνια της  Δικτατορίας, ο αγώνας κατά της Χούντας και του φασισμού, τι θα πει Χίτες να χτυπούν ηθοποιούς που τολμούν να παίξουν Γκόρκυ, τι θα πεί «Ψωμί – Παιδεία – Ελυθερία». «Κρατήστε ξύπνιο το μυαλό σας στους σκοτεινούς καιρους. Μ’αυτό κυρίως θα πολεμήσετε τη βαναυσότητα της εξουσίας.»

Μαθαίνουμε ότι «νικητές είναι αυτοί που τολμούν, αυτοί που προχωρούν, αυτοί που ακόμα και όταν οι άλλοι τους λογαριάζουν νικημένους αυτοί δίνουν στη νίκη το αληθινό της νόημα και το δικό της μέτρο

Μαθαίνουμε ότι «την ελευθερία κανείς δεν μπορεί να σου τη χαρίσει, την κατακτάς μόνος σου.»

Ο κεντρικός ο τραπεζίτης ξέρει κι άλλο μονοπάτι

Το 2008 μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers οι Ευρωπαίοι ηγέτες συγκεντρώθηκαν στο Παρίσι και αποφάσισαν πως τα κράτη έπρεπε να σώσουν τις τράπεζες τους που κινδύνευαν δανείζοντάς τες και επειδή τα κράτη δεν είχαν μετρητά είτε δανείστηκαν από τις χρηματαγορές είτε εξέδωσαν ομόλογα που τα έδωσαν στις τράπεζες ώστε αυτές να τα πουλήσουν και εισπράξουν ζεστό χρήμα. Έτσι η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση μετατράπηκε σε παγκόσμια κρίση χρέους και το δημόσιο χρέος των χωρών της ευρωζώνης εκτινάχτηκε κατά μέσο όρο στο 100% του ΑΕΠ όταν οι χρηματαγορές θεωρούν βιώσιμο ένα χρέος το πολύ 80% του ΑΕΠ.

Έτσι, οι χρηματαγορές άρχισαν να αντιμετωπίζουν με δυσπιστία την υπερπροσφορά ομολόγων από τα κράτη της ευρωζώνης. Τότε η ΕΚΤ αποφάσισε να δέχεται ως ενέχυρα κρατικά ομόλογα με επιτόκια 1%. Έτσι οι ευρωπαικές τράπεζες δάνειζαν τα κράατη με 4,5% και στη συνέχεια έδιναν τα ομόλογα με επιτόκια 1% στην ΕΚΤ. Με την διαφορά του 3,5% οι τράπεζες έβγαλαν τεράστια κέρδη από το 2008 έως το 2009. Και οι ελληνικές τράπεζες φυσικά.

Όταν τον Απρίλιο του 2010 το Ελληνικό κράτος χρεοκόπησε η ΕΚΤ εφαρμόζντας τον νόμο του ισχυρότερου επέστρεψε όσα ελληνικά κρατικά ομόλογα κρατούσε ως ενέχυρα και ζήτησε πίσω τα λεφτά της που είχε δώσει ως δάνεια. Τότε οι Ελληνικές τράπεζες επέστρεψαν όσα μετρητά είχαν στη διάθεσή τους και μας προέκυψε το πρόβλημα ρευστότητας. Τα υπόλοιπα 90 δις τα έδωσε το κράτος με την μορφή εγγυήσεων.

Δηλαδή οι τράπεζες μοιράζουν τα κέρδη στους μετόχους και τις ζημιές στους αμέτοχους πολίτες. (κανόνας του σωστού τραπεζίτη).

Πηγή: HotDoc-Δευκαλίων

Επιστολή του Τζήμερουγκ (ηγέτη του κόμματος αντίΔραση Ξανά) προς τον Ελληνικό λαό.

Εξοχότατε Ελληνικέ λαέ

αν ήμουν στη θέση σου θα έλεγα «να πάνε στο διάολο όλα τα μνημονιακά κόμματα». Εμείς, οι πονηρά σκεπτόμενοι και ανααξιοπρεπείς Έλληνες επιχοιρηματίες σάς είμαστε ευγνώμονες που δεν μας έχετε πάρει (ακόμα) με τις κλωτσιές και εξακολουθείτε να μας αφήνετε να κυκλοφορούμε ελεύθεροι. Αλλά για να μπορέσουμε να σας το ανταποδώσουμε και να ξεπληρώσουμε το κέρδη που συσσώρευσαν η απληστία και οι λαμογιές των μελών μας, σε παρακαλούμε: υποχρέωσε μας σε ένα και μόνο πράγμα: να αλλάξουμε κράτος να μεταναστεύσουμε ως οικονομικοί λαθρομετανάστες. Να υποχρεωθούμε να εφαρμόσουν κανόνες οικονομικής διαφάνειας σε κάθε συναλλαγή με το Δημόσιο. Αν δεν μας υποχρεώσετε δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνουμε μόνοι μας! Μην μας δώσετε ούτε μία ψήφο παραπάνω. Χωρίς αυτή την προϋπόθεση, θα σας ξανακλέψουμε!

Ουγκ.

Αυτοί είναι οι εγκληματίες «στρατιώτες» σου Χρυσοχοίδη και μη κάνεις την πάπια.

Πηγή: http://skilisiamera.com/

Η λαλίστατη κατά τα άλλα ελληνική αστυνομία, ακόμα ψάχνει πια διμοιρία χτύπησε τον φωτορεπόρτερ Μάριο Λώλο. Από την Πέμπτη, έως σήμερα, η ”σιωπή των αμνών”. Ωραία λοιπόν, αφού δεν μπορείτε εσείς, μπορούμε εμείς.

Και για να είμαι ειλικρινής, αν και δεν ήμουν παρών στο δολοφονικό χτύπημα εναντίον του συναδέλφου μου, ήμουν σίγουρος πως αυτός που αποπειράθηκε να τον εξοντώσει ήταν μέλος διμοιρίας που έφερε διακριτικό, στο πίσω μέρος του κράνους του ή πράσινο τρίγωνο ή πράσινο κύκλο.

Δεν χρειάστηκε και καμιά ιδιαίτερη έρευνα, ιδού λοιπόν η πρώτη αλήθεια.

Αυτός που αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Μάριο, ανήκει στην διμοιρία με διακριτικό το πράσινο τρίγωνο.

Αυτές οι διμοιρίες είναι από τις πιο ”δραστήριες” και με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην <<περιποίηση ανθρώπων του τύπου>>.

καρέ καρέ αμέσως μετά το χτύπημα ο Μάριος απομακρύνεται απο το σημείο, λίγα λεπτά μετά θα μεταφερθεί στο νοσοκομείο.

στην συνεχεια θαυμάστε την ”μαγκία” της φυλής !!!

πηγή: spyrostsakirisphoto

για την κυρία Άννα Νταλάρα του Γεωργίου (του μεγαλοπρεπούς)

Η κυρία Άννα Νταλάρα είναι μια σύγχρονη προοδευτική δημοκρατική γυναίκα. Αγωνίζεται για τους μετανάστες, για τις γυναίκες, για όλους τους Έλληνες. Αγωνίζεται για ένα σύγχρονο κράτος, για να έχουν δικαίωμα οι γυναίκες να κρατάνε το δικό τους επώνυμο και όχι να υποχρεώνονται να παίρνουν το επώνυμο του άντρα τους και γιατί όχι να υποχρεώνεται ο άντρας να παίρνει το επώνυμο της γυναίκας τους .

Και δίνει η ίδια το παράδειγμα. Έπεισε τον άντρα της να πάρει το επώνυμό της, να λέγεται και αυτός Νταλάρας όπως αυτή. Ο κόσμος βέβαια δυσκολεύεται να αποδεχθεί τέτοιες «προχωρημένες» πράξεις.

Διότι σου λέει ο «απλός πολίτης» (τι ρατσιστική  περιγραφή), κύριε Νταλάρα η αναγνωρισιμότητα κερδίζεται με κόπους με αγώνες και όχι με δανεικά ονόματα. Εξ ου και οι έντονες αποδοκιμασίες στις συναυλίες.

Είναι μάλιστα τέτοια η δημοκρατική ευαισθησία της Άννας που κάθε μέρα βγαίνει σε διαφορετικό κανάλι, όχι τόσο για να μη μείνει κανένα παραπονεμένο όσο γιατί αλλιώς θα αναγκαστεί να παρέμβει το ΕΣΡ και δεν είναι καιροί για έξοδα.

Πόσο κοστίζει άραγε μια προεκλογική παρουσία σε τηλεοπτικό πάνελ;

Η Ύβρις της «Χρυσής Αυγής» (κοινώς, η Διαθήκη των δοσιλόγων)…

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)

Προσωπικώς δεν πιστεύω ότι η «Χρυσή Αυγή» θα  μπει στη Βουλή. Άλλωστε δεν χρειάζεται, τη βρώμικη δουλειά χάριν του Συστήματος της Διαφθοράς και της Διαπλοκής την κάνουν συστημικά κόμματατου δικομματισμού. Όχι, οι Δυνατοί δεν χρειάζονται μελανοχίτωνες στη Βουλή, τουλάχιστον όχι ακόμα. Τουλάχιστον όχι όλοι.

Χρειάζονται απλώς μια «Χρυσή Αυγή» εκτός Βουλής (και μόνον σε μεγάλη ανάγκη εντός) ωςμπαμπούλα, ως «χρήσιμο φόβητρο», που μάλιστα, τροφοδοτώντας τη θεωρία του «κινδύνου εκ τωνδύο άκρων» σκοπό έχει να αποδυναμώνει την Αριστερά.

 Η συκοφαντική ταύτιση των «δύο άκρων» παρ’ ότι είναι τελείως αντίθετα μεταξύ τους, έχει μακράν προϊστορία στην αστική προπαγάνδα. Αλλά, αν δεν θέλουν οι αστικές δυνάμεις, τουλάχιστον όχι όλες, τους ναζί της «Χρυσής Αυγής» στο Κοινοβούλιο, θέλει να μπει σε αυτό η «Χρυσή Αυγή»

Προς τούτο η φρασεολογία αυτής της οργάνωσης, όπως κάθε φασιστικής οργάνωσης στην πρώιμη φάση της, στρέφεται κατά τις«σαπίλας του κράτους», κατά της«διαφθοράς στην κοινωνία» και κατά της δημοκρατίας της ίδιας ως πολιτεύματος «κλεφτών κι απατεώνων».

 Ακριβώς τα ίδια έλεγαν εναντίον των αστών οι Γερμανοί ναζί την εποχή της Δημοκρατίας της Βαϋμάρης, ώσπου πήραν την εξουσία με την ψήφο του λαού κι έγιναν οι καλύτεροι υπηρέτες των αστών. Οι πιο αιμοσταγείς και οι πιο αισχροί σε όλη την ανθρώπινη ιστορία.

Σε κάποιους πολίτες που δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι η «Χρυσή Αυγή», η ρητορική της και η σημειολογία της εναντίον του καπιταλισμού φαντάζει φιλολαϊκή, ακόμα κι αριστερή. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Οπως απέδειξαν οι φασίστες του Μουσολίνι και οι Ναζί του Χίτλερ σφάζοντας «φιλολαϊκά»εκτός από τους άλλους λαούς εν τέλει και τους δικούς τους.

Για τους φασίστες, ο λαός είναι μια μάζα άξια περιφρόνησης, χρήσιμη μόνον για να τους φέρει στην εξουσία. Το τελευταίο που έκανε ο Χίτλερ πριν να πάει στον Διάολο, ήταν οι φιλιππικοί του εναντίον των Γερμανών (με 12.000.000 νεκρούς ήδη) που δεν στάθηκαν άξιοι του πεπρωμένου του. Οχι του πεπρωμένου τους (γελοίο κι αυτό ου μην και μεταφυσικό) αλλά του πεπρωμένου… του!

Οι τελευταίες διαταγές του Χίτλερ (μάλιστα επί μήνες) αφορούσαν στην καταστροφή της ίδιας της Γερμανίας, την εκθεμελίωσή της. Το φόλκστουρμ, ο «ολοκληρωτικός λαϊκός πόλεμος» του Γκαίμπελς δεν φανέρωνε κανένα ηρωισμό, αλλά την εκδικητική μανία των ναζί εναντίον του γερμανικού λαού, που δεν κατάφερε ο έρμος να αποδείξει ότι ήταν υπεράνθρωποι – οι ναζί βεβαίως.

Όντως, οι ναζιστές άνθρωποι δεν ήταν. Αλλά ούτε θεοίΘηρία ήταν. Τέρατα.

Μάλιστα τέρατα αγροίκα. Οταν οι ναζί και οι νεοναζί της «Χρυσής Αυγής» μιλούν για το έθνος δεν μιλούν στη βάση του «εκάστοτε πολιτικού προσδιορισμού περί το συνανήκειν» (που είναι ένα έθνος), αλλά στη βάση του αίματος, της φυλετικής συνέχειας.

Τόσον πρωτόγονοι είναι. Και για αυτό είναι ρατσιστές. Διότι πιστεύουν στο «αίμα» (κάτι στο οποίο θα μπορούσαν αν πιστεύουν οι σκίουροι, αλλά όχι οι άνθρωποι).

Οι Έλληνες στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν είναι ρατσιστές (παρά τις φιλότιμες «προσπάθειες» του κράτους με το μεταναστευτικό να γίνουν), δεν έκαναν ποτέ πογκρόμ εναντίον των αλλοεθνών, ούτεγενοκτονίες.

  «Ποιος θυμάται τη γενοκτονία των Αρμενίων απ’ τους Τούρκους;», έλεγε ο Χίτλερ και προχώρησε στηγενοκτονία των Εβραίων. Πιστεύουν σήμερα οι «Χρυσαυγίτες» επίγονοι του Χίτλερ ότι έχουμεξεχάσει;

Οι «Χρυσαυγίτες» μιλούν (και επιτίθενται) εναντίον των μεταναστών, όπως ο Χίτλερ κατά των Εβραίων. Ωσπου ύστερα να μαντρώσει, τους κομμουνιστές, τους σοσιαλδημοκράτες, τους ομοφυλόφιλους, τους χριστιανούς, τους τρελούς, τους τσιγγάνους, τους Σλάβους, τους πάντες.

 Όχι, οι «Χρυσαυγίτες» δεν είναι πατριώτες, είναιεθνικιστές. Δεν αγαπούν την Ελλάδαμισούν τους«άλλους». Είναι απλώς οι επίγονοι αυτών που τη διαμέλισαν. Δεν έχουν σχέση με τα ελληνικά γράμματα, είναι ανελλήνιστοι. Κυρίως αυτό!

Ο φασισμός και ο ναζισμός είναι η άρνηση του ανθρωπισμού των ελληνικών γραμμάτων. Ο δε «φιλελληνισμός» του Χίτλερ, η «λατρεία» του για τη μιλιταριστική, όπως νόμιζε, Σπάρτη (πριν εν τέλει να ανακηρύξει τους σύγχρονους Ελληνες«υπάνθρωπους») βασίζεται στην πομπώδη κενότητα εκείνου που θαυμάζειαγνοεί το περιεχόμενο. το κέλυφος, αλλά κάτι σαν τους λαϊφοστυλάδες που θαυμάζουν τους μπρατσαράδες κι από μυαλό,κουκούτσι.

 Οι «Χρυσαυγίτες» είναι τόσο Ελληνες κατά την παιδεία, όσον ο Κόναν ο Βάρβαρος. Οσο για τηνεξιδανίκευση του αρχαιοελληνικού κόσμου στην οποίαν καταφεύγουν για να ντοπάρονται, αυτό και μόνον δείχνει, ότι από τον αρχαιοελληνικό κόσμο δεν έχουν καταλάβει γρυ. Η (όποια) «εξιδανίκευση»χρειάζεται μόνον στους αμόρφωτους που θέλουν να πιστεύουν σε κάτι – σε έναν φύρερ, στο«πεπρωμένο του αίματος» (ή μήπως των κοπράνων), στο υπεράνθρωπον της αφεντομουτσουνάρας τους. Αυτός είναι εν τέλει ο αταβισμός του φασισμού: να μπορεί το θηρίο να πιστεύει ότι είναι θεός. Όμως, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, ο άνθρωπος ούτε θηρίο είναι ούτε θεός. Είναι ον πολιτικό.

Τι δουλειά λοιπόν έχουν οι Ελληνες με τον ναζισμό; Για ανάλυση αίματος (μη μας περιμένει καμιάαρρώστια) πάμε στα μικροβιολογικά εργαστήρια, όχι στις κάλπες. Πόσω μάλλον για να υπερψηφίσουμε «υπεράνθρωπους» που το «καθαρό τους» αίμα, τους επιτρέπει (!!!) να χύσουν το«βρώμικο» αίμα των άλλων.

 Ελληνες είμαστε συμπατριώτες μου και η «Χρυσή Αυγή» μια Υβρις εναντίον των ελληνικών γραμμάτων, της λαϊκής μας παράδοσης, των ποιητών μας, των ηρώων και των αγίων μας…

Η ψήφος είναι ιερή, είναι όπλο, δεν είναι για πέταμα…

 ΠΗΓΗ: Πρώτη καταχώρηση: 06/04/2012,http://www.enikos.gr/stathis/30994,H_Yvris_ths_%C2%ABXryshs_Ayghs%C2%BB_%28koinws_h_Di.html