Απάντηση στους: Αννα Διαμαντοπούλου, Ανδρέα Λοβέρδο, Γιάννη Ραγκούση

Οι παραπάνω υπογράφουν κοινό άρθρο με τίτλο «Δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε πίσω, δεν έχουμε δικαίωμα να υποχωρούμε»  που δημοσιεύεται στην εφημερίδα το βήμα.

Ως απάντηση τους επιστρέφουμε τμήμα της πρώτης παραγράφου. Οι δικές μας προσθήκες σε παρενθέσεις, το κείμενο εκτός παρενθέσεων δικό τους.

«Για δεκαετίες (δύο χρόνια), μια σειρά αποφάσεων, επιλογών, κατευθύνσεων, προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων δεν υπήρξαν προϊόν δημοκρατικής σύνθεσης στην υπηρεσία του συλλογικού συμφέροντος. Αντίθετα, επρόκειτο για ωμή επιβολή   κορπορατισμού , (του μεγάλου κεφάλαιου) όπως εκφραζόταν μέσα από την πρακτική δυναμικών μειοψηφιών. Ομάδες πίεσης  επιδίωκαν, με το «έτσι θέλω», την εξυπηρέτηση των συμφερόντων συγκεκριμένων τμημάτων της κοινωνίας και διαμόρφωναν, με την ανοχή ή και την εύνοια του πολιτικού συστήματος, στα μέτρα τους τη δημόσια πολιτική. Το υψηλό κόστος αυτών των αποφάσεων για το κοινωνικό σύνολο δεν το προσμετρούσε κανένας, διότι η μεγάλη πλειοψηφία παρέμενε σιωπηλή…»

Ενοχλούνται οι ¨τρεις φωτισμένοι σωτήρες» από τις κοινωνικές αντιδράσεις θεωρώντας αντιδημοκρατική κάθε μορφή κινητοποίησης (συνδικαλιστικής, μαθητικής, φοιτητικής) που είναι αντίθετη με τις πολιτικές  «επιλογές» του».

Θεωρούν αποδοχή τη σιωπή της μεγάλης πλειοψηφίας  από το σοκ που έχει υποστεί, ξεχνώντας ότι αποτελούν μέλη μιας κυβέρνησης μειοψηφίας που παραβιάζει το σύνταγμα και τους θεσμούς.

Δεν αγωνίζονται να σώσουν την χώρα αλλά το τομάρι τους.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ – ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ Λ.Σ. ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Συμπληρώσαμε σχεδόν δυο μήνες ευρείας πολιτικής κινητοποίησης και αγώνα για την απαλλαγή απ’ τα μνημόνια, το χρέος, το ΔΝΤ, για την ανατροπή της ανελεύθερης πολιτειακής δομής που μας αποκλείει απ’ τη συμμετοχή στις αποφάσεις καθώς και για την απαγκίστρωση απ’ το εκμεταλλευτικό οικονομικό τους σύστημα που μας κλέβει τις ζωές. Μέσα από τις μεγάλες μάχες που ήδη δώσαμε στο πλαίσιο αυτού του πολιτικοκοινωνικού κινήματος των πλατειών για άμεση δημοκρατία κι απαλλαγή από μνημόνια, τρόικα, κυβέρνηση και όλους όσους μας εκμεταλλεύονται συνειδητοποιούμε ότι ο αγώνας μας θα είναι μακρύς. Αυτό συνεπάγεται και το ότι θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από επιμονή, αποφασιστικότητα, εφευρετικότητα , ενότητα, προτάσεις δράσης και διεξόδου και πάνω απ’ όλα μαζική κι ενεργό συμμετοχή για να γίνει αποτελεσματικότερος. Είμαστε ακόμα στην αρχή και ο δρόμος δεν υπάρχει, τον φτιάχνουμε περπατώντας τον.

Σε αυτή τη φάση χρειαζόμαστε σταθμό, μια ημερομηνία ορόσημο που θα σηματοδοτεί τη συνέχιση και την κλιμάκωση της δράσης μας. Η 3η του Σεπτέμβρη 1843 αλλά και 1974 είναι μια μέρα σύμβολο, μιας και υποδηλώνει τη ματαίωση των πόθων του λαού για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Ματαίωση και ακύρωση που ήρθε χάρη στα ημίμετρα με τα οποία κάποιοι διαμεσολαβητές της οργής και των αναγκών του εξασφάλισαν αφενός το ανάπηρο σύνταγμα της συνταγματικής μοναρχίας (3-9-1843) αφετέρου τα ψίχουλα της σοσιαλδημοκρατίας (3-9-1974) και εν τέλει τη θεμελίωση της σύγχρονης ολιγαρχίας. Το μη χείρον βέλτιστον και το παίρνε ό,τι σου δίνουνε ήταν δυστυχώς η προηγούμενη κατάσταση με τη βαθιά εμπεδωμένη λογική της ανάθεσης και την τρομοκρατία ή τον αποπροσανατολισμό που επιτύγχαναν οι κυρίαρχοι. Τώρα όμως επιτέλους μιλάμε εμείς. Όλοι συμφωνούμε ότι δεν θέλουμε στο κίνημά μας αντιπροσώπους, διότι εξορισμού αλλά κι ειδικά σε αυτές τις πολιτειακές δομές και το οικονομικό σύστημα θα διαφθείρονται, θα αποκόπτονται από το λαό και θα τον προδίδουν. Θέλουμε να αποφασίζουμε εμείς για εμάς. Επιδιώκουμε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Είναι λοιπόν η 3η του Σεπτέμβρη μια ημερομηνία σταθμός που μπορούμε να οικειοποιηθούμε αποδίδοντας της το πραγματικό νόημα των λαϊκών αναγκών διαχρονικά: ψωμί-παιδεία-ελευθερία, ισότητα-δικαιοσύνη-αξιοπρέπεια, ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Στις 3 Σεπτέμβρη ξεκινάμε μια μεγάλη λαϊκή διαβούλευση για να συνδιαμορφώσουμε θέσεις και αρχές άμεσης δημοκρατίας που θα μας ενώνουν όλους. Για το σκοπό αυτό καλούμε σε μια μεγάλη μαζική συγκέντρωση στο Σύνταγμα και σε όλες τις πλατείες της χώρας. Στις 3 του Σεπτέμβρη να μη μείνει κανείς στο σπίτι του. Από τις 6 μ,μ, όλη η Αθήνα στο Σύνταγμα και σε όλες τις γειτονιές της. Όλοι στους δρόμους. Το ίδιο βράδυ, μεγάλη λαϊκή συναυλία στο Σύνταγμα από καλλιτέχνες που θα προθυμοποιηθούν να συμμετάσχουν χωρίς ειδική πρόσκληση, εξέδρες και τυμπανοκρουσίες, δηλαδή όπως και όλοι και όλες μας.

Μέσα από ανοικτή, δημόσια συζήτηση και με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, στις οποίες θα συμμετάσχει μεγάλο κομμάτι των ανθρώπων που κατοικούν στον τόπο αυτό, θα καταλήξουμε σε θέσεις και αρχές για την άμεση δημοκρατία.
Για την προετοιμασία του προσχεδίου βασικών αρχών που θα παρουσιαστεί στις 3 Σεπτέμβρη για διαβούλευση προτείνουμε να περιληφθεί αυτό το έργο στις εργασίες της θεματικής άμεσης δημοκρατίας που είναι ανοιχτή, όπως όλες οι ομάδες και θεματικές, και συνεδριάζει στις 7 μ.μ. στη δεύτερη έξοδο του μετρό, στη θέση 33. Βασικός στόχος της ομάδας θα είναι η παρουσίαση αμεσοδημοκρατικών αρχών και θέσεων που θα ενώνουν πλατιά κομμάτια του λαού.

Δεν έχουμε καμιά αυταπάτη: το σημερινό έλλειμμα δημοκρατίας δεν μπορεί να καλυφθεί χωρίς την ανατροπή της κυβέρνησης, της τρόικα και του συνόλου του πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Δεν θα αποκτήσουμε άμεση δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία αν δεν απαλλαγούμε από το χρέος, τους υπηρέτες του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των αγορών καθώς και όσους μας εκμεταλλεύονται. Για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας χρειαζόμαστε όλοι και όλες και ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς, αλλά αξίζει να τον πορευτούμε πέρα απ’ τους αδιέξοδους μονόδρομους που μας παρουσιάζουν οι κυβερνώντες, οι κατ’ επάγγελμα διαμεσολαβητές και τα παπαγαλάκια τους. Αυτοί τη δουλειά τους κι εμείς τον αγώνα μας. Ή εμείς ή αυτοί.

ΙΣΟΤΗΤΑ-ΔΙΚΑΟΣΥΝΗ-ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η κυρία με τις … παντόφλες

……Ένα λευκό βαν με την προειδοποίηση «συχνές στάσεις» προπορεύεται. Κάτω από το λογότυπο «direct marketing», με μεγάλα κόκκινα γράμματα γράφει «Ζητούνται νέοι και νέες για διανομή διαφημιστικών φυλλαδίων».

……Είναι μεσημέρι, προφανώς έχουν σχολάσει, και το βαν της εταιρίας διανέμει τους «διανεμητές» στα σπίτια τους. Για την ακρίβεια τους ξεφορτώνει κάπου κοντά –ελπίζω- στο σπίτι τους. (Σιγά μη τους πάει μέχρι την πόρτα τους «Άστους μωρέ. Η δουλειά τους είναι να περπατούν»).

……Στην πρώτη στάση κατεβαίνουν δύο σχετικά νέες γυναίκες. Βγαίνουν χωρίς να χαιρετήσουν ούτε η μία την άλλη ούτε κάποιον συνάδελφο μέσα στο βαν. «Άρα είναι οι τελευταίοι, δεν έχει άλλες στάσεις. Ευτυχώς γιατί έχω αργήσει και η προσπέραση είναι αδύνατη». Βιάστηκα να χαρώ. Δεύτερη στάση.

…...Κατεβαίνουν άλλοι δύο. Αυτοί δεν είναι νέοι. Η γυναίκα γύρω στα σαράντα φορτώνεται το σακίδιό της –δεν το παρέχει η εταιρία- και απομακρύνεται με βήμα ζωηρό. Ο άντρας είναι μεγαλύτερος, γύρω στα πενήντα, κρατάει το άδειο σακίδιο στο χέρι –δείχνει να τον βαραίνει ακόμα και άδειο-και περπατάει αργά. Φαίνεται κατάκοπος. Είναι κατάκοπος. Πόσα χιλιόμετρα έχει περπατήσει σήμερα; Τα πόδια του δεν τον κρατάνε. Μου φαίνεται ότι παραπατά.

……Στην επόμενη στάση το βανάκι αδειάζει. Τελευταίες κατεβαίνουν δύο γυναίκες, μεγάλες σε ηλικία. Αν δεν είναι, δείχνουν κοντά στα εξήντα. Άσπρα μαλλιά, κουρασμένα σώματα. Η μία κουτσαίνει. Καθώς την παρατηρώ το φανάρι ανάβει κόκκινο. Το βανάκι χάνεται μέσα στη κίνηση –καλύτερα-. Η γυναίκα κάθεται στα σκαλοπάτια, βγάζει τα πλαστικά «αθλητικά» παπούτσια, ανοίγει το σακίδιο, κάτι ψάχνει. Ένα ζευγάρι παντόφλες. Τρίβει λίγο τα κουρασμένα πόδια, τις φοράει και σηκώνεται. Περπατάει αργά, αλλά τουλάχιστον δεν πονάει ˙  έτσι δείχνει το πρόσωπό της .

……Και ξαφνικά λες και όλα σωπαίνουν γύρω μου.  «Ακούω» μόνο τον ήχο από τις παντόφλες της ηλικιωμένης γυναίκας που σέρνονται στις πλάκες του πεζοδρομίου. Χάνω και το δεύτερο φανάρι. Ένα φορτηγάκι πίσω μου κορνάρει, ο οδηγός βρίζει, με προσπερνάει. Στη καρότσα γράφει «Διανομή διαφημιστικού υλικού» αλλά το μυαλό μου διαβάζει «Αναδιανομή του πλούτου».