Απάντηση στους: Αννα Διαμαντοπούλου, Ανδρέα Λοβέρδο, Γιάννη Ραγκούση

Οι παραπάνω υπογράφουν κοινό άρθρο με τίτλο «Δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε πίσω, δεν έχουμε δικαίωμα να υποχωρούμε»  που δημοσιεύεται στην εφημερίδα το βήμα.

Ως απάντηση τους επιστρέφουμε τμήμα της πρώτης παραγράφου. Οι δικές μας προσθήκες σε παρενθέσεις, το κείμενο εκτός παρενθέσεων δικό τους.

«Για δεκαετίες (δύο χρόνια), μια σειρά αποφάσεων, επιλογών, κατευθύνσεων, προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων δεν υπήρξαν προϊόν δημοκρατικής σύνθεσης στην υπηρεσία του συλλογικού συμφέροντος. Αντίθετα, επρόκειτο για ωμή επιβολή   κορπορατισμού , (του μεγάλου κεφάλαιου) όπως εκφραζόταν μέσα από την πρακτική δυναμικών μειοψηφιών. Ομάδες πίεσης  επιδίωκαν, με το «έτσι θέλω», την εξυπηρέτηση των συμφερόντων συγκεκριμένων τμημάτων της κοινωνίας και διαμόρφωναν, με την ανοχή ή και την εύνοια του πολιτικού συστήματος, στα μέτρα τους τη δημόσια πολιτική. Το υψηλό κόστος αυτών των αποφάσεων για το κοινωνικό σύνολο δεν το προσμετρούσε κανένας, διότι η μεγάλη πλειοψηφία παρέμενε σιωπηλή…»

Ενοχλούνται οι ¨τρεις φωτισμένοι σωτήρες» από τις κοινωνικές αντιδράσεις θεωρώντας αντιδημοκρατική κάθε μορφή κινητοποίησης (συνδικαλιστικής, μαθητικής, φοιτητικής) που είναι αντίθετη με τις πολιτικές  «επιλογές» του».

Θεωρούν αποδοχή τη σιωπή της μεγάλης πλειοψηφίας  από το σοκ που έχει υποστεί, ξεχνώντας ότι αποτελούν μέλη μιας κυβέρνησης μειοψηφίας που παραβιάζει το σύνταγμα και τους θεσμούς.

Δεν αγωνίζονται να σώσουν την χώρα αλλά το τομάρι τους.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ – ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ Λ.Σ. ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Συμπληρώσαμε σχεδόν δυο μήνες ευρείας πολιτικής κινητοποίησης και αγώνα για την απαλλαγή απ’ τα μνημόνια, το χρέος, το ΔΝΤ, για την ανατροπή της ανελεύθερης πολιτειακής δομής που μας αποκλείει απ’ τη συμμετοχή στις αποφάσεις καθώς και για την απαγκίστρωση απ’ το εκμεταλλευτικό οικονομικό τους σύστημα που μας κλέβει τις ζωές. Μέσα από τις μεγάλες μάχες που ήδη δώσαμε στο πλαίσιο αυτού του πολιτικοκοινωνικού κινήματος των πλατειών για άμεση δημοκρατία κι απαλλαγή από μνημόνια, τρόικα, κυβέρνηση και όλους όσους μας εκμεταλλεύονται συνειδητοποιούμε ότι ο αγώνας μας θα είναι μακρύς. Αυτό συνεπάγεται και το ότι θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από επιμονή, αποφασιστικότητα, εφευρετικότητα , ενότητα, προτάσεις δράσης και διεξόδου και πάνω απ’ όλα μαζική κι ενεργό συμμετοχή για να γίνει αποτελεσματικότερος. Είμαστε ακόμα στην αρχή και ο δρόμος δεν υπάρχει, τον φτιάχνουμε περπατώντας τον.

Σε αυτή τη φάση χρειαζόμαστε σταθμό, μια ημερομηνία ορόσημο που θα σηματοδοτεί τη συνέχιση και την κλιμάκωση της δράσης μας. Η 3η του Σεπτέμβρη 1843 αλλά και 1974 είναι μια μέρα σύμβολο, μιας και υποδηλώνει τη ματαίωση των πόθων του λαού για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Ματαίωση και ακύρωση που ήρθε χάρη στα ημίμετρα με τα οποία κάποιοι διαμεσολαβητές της οργής και των αναγκών του εξασφάλισαν αφενός το ανάπηρο σύνταγμα της συνταγματικής μοναρχίας (3-9-1843) αφετέρου τα ψίχουλα της σοσιαλδημοκρατίας (3-9-1974) και εν τέλει τη θεμελίωση της σύγχρονης ολιγαρχίας. Το μη χείρον βέλτιστον και το παίρνε ό,τι σου δίνουνε ήταν δυστυχώς η προηγούμενη κατάσταση με τη βαθιά εμπεδωμένη λογική της ανάθεσης και την τρομοκρατία ή τον αποπροσανατολισμό που επιτύγχαναν οι κυρίαρχοι. Τώρα όμως επιτέλους μιλάμε εμείς. Όλοι συμφωνούμε ότι δεν θέλουμε στο κίνημά μας αντιπροσώπους, διότι εξορισμού αλλά κι ειδικά σε αυτές τις πολιτειακές δομές και το οικονομικό σύστημα θα διαφθείρονται, θα αποκόπτονται από το λαό και θα τον προδίδουν. Θέλουμε να αποφασίζουμε εμείς για εμάς. Επιδιώκουμε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Είναι λοιπόν η 3η του Σεπτέμβρη μια ημερομηνία σταθμός που μπορούμε να οικειοποιηθούμε αποδίδοντας της το πραγματικό νόημα των λαϊκών αναγκών διαχρονικά: ψωμί-παιδεία-ελευθερία, ισότητα-δικαιοσύνη-αξιοπρέπεια, ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Στις 3 Σεπτέμβρη ξεκινάμε μια μεγάλη λαϊκή διαβούλευση για να συνδιαμορφώσουμε θέσεις και αρχές άμεσης δημοκρατίας που θα μας ενώνουν όλους. Για το σκοπό αυτό καλούμε σε μια μεγάλη μαζική συγκέντρωση στο Σύνταγμα και σε όλες τις πλατείες της χώρας. Στις 3 του Σεπτέμβρη να μη μείνει κανείς στο σπίτι του. Από τις 6 μ,μ, όλη η Αθήνα στο Σύνταγμα και σε όλες τις γειτονιές της. Όλοι στους δρόμους. Το ίδιο βράδυ, μεγάλη λαϊκή συναυλία στο Σύνταγμα από καλλιτέχνες που θα προθυμοποιηθούν να συμμετάσχουν χωρίς ειδική πρόσκληση, εξέδρες και τυμπανοκρουσίες, δηλαδή όπως και όλοι και όλες μας.

Μέσα από ανοικτή, δημόσια συζήτηση και με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, στις οποίες θα συμμετάσχει μεγάλο κομμάτι των ανθρώπων που κατοικούν στον τόπο αυτό, θα καταλήξουμε σε θέσεις και αρχές για την άμεση δημοκρατία.
Για την προετοιμασία του προσχεδίου βασικών αρχών που θα παρουσιαστεί στις 3 Σεπτέμβρη για διαβούλευση προτείνουμε να περιληφθεί αυτό το έργο στις εργασίες της θεματικής άμεσης δημοκρατίας που είναι ανοιχτή, όπως όλες οι ομάδες και θεματικές, και συνεδριάζει στις 7 μ.μ. στη δεύτερη έξοδο του μετρό, στη θέση 33. Βασικός στόχος της ομάδας θα είναι η παρουσίαση αμεσοδημοκρατικών αρχών και θέσεων που θα ενώνουν πλατιά κομμάτια του λαού.

Δεν έχουμε καμιά αυταπάτη: το σημερινό έλλειμμα δημοκρατίας δεν μπορεί να καλυφθεί χωρίς την ανατροπή της κυβέρνησης, της τρόικα και του συνόλου του πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Δεν θα αποκτήσουμε άμεση δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία αν δεν απαλλαγούμε από το χρέος, τους υπηρέτες του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των αγορών καθώς και όσους μας εκμεταλλεύονται. Για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας χρειαζόμαστε όλοι και όλες και ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς, αλλά αξίζει να τον πορευτούμε πέρα απ’ τους αδιέξοδους μονόδρομους που μας παρουσιάζουν οι κυβερνώντες, οι κατ’ επάγγελμα διαμεσολαβητές και τα παπαγαλάκια τους. Αυτοί τη δουλειά τους κι εμείς τον αγώνα μας. Ή εμείς ή αυτοί.

ΙΣΟΤΗΤΑ-ΔΙΚΑΟΣΥΝΗ-ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Για την τρίτη φάση της κομουνιστικής υπόθεσης (Alain Badiou)

Αναδημοσίευση από το πολύ καλό blog :  thrymmata.blogspot.com

Alain Badiou: Το θάρρος του παρόντος

Ο χρόνος του παρόντος, σε μια χώρα σαν τη δική μας, για σχεδόν τριάντα χρόνια, είναι ένας αποπροσανατολισμένος χρόνος. Θέλω να πω: ένας χρόνος που δεν προτείνει στη νεολαία της χώρας, κι ιδιαίτερα στη νεολαία του λαού, καμιά αρχή για τον προσανατολισμό της ύπαρξης.

Σε τι ακριβώς συνίσταται ο αποπροσανατολισμός αυτός; Μια από τις πιο σημαντικές λειτουργίες του συνίσταται στο να κάνει, σ’ οποιαδήποτε περίπτωση, δυσανάγνωστη την προηγούμενη χρονική περίοδο, μια περίοδο η οποία, σαν τέτοια, ήταν καλά και σωστά προσανατολισμένη. Η λειτουργία αυτή είναι χαρακτηριστική όλων των αντιδραστικών, αντεπαναστατικών περιόδων, όπως είναι η παρούσα περίοδος που ζούμε, μετά το τέλος της δεκαετίας του 1970.

Συνέχεια

Γιατί χαίρεται ο «κλώνος» και χαμογελά πατέρα;

antisemitism_european.jpg

Μέσα στη τρελή χαρά οι ρατσιστές και οι νεοφασίστες πανηγυρίζουν το κλείσιμο των γραφείων της μη κυβερνητικής οργάνωσης υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων IHF-International Helsinki Federation of Human Rights- στην Βιέννη. Περιμένουν μάλιστα όλο λαχτάρα και το κλείσιμο του ελληνικού τμήματος ΕΠΣΕ- ΕλληνικόΠαρατήρηριο Συμφωνιών του Ελσίνκι-.

Συνέχεια

Ο συνθηματικός λόγος ως πολιτικό «ύφος»

Η απλοποίηση ενός κλάσματος δεν να αλλάζει την αξία του και κάνει ευκολότερη την «διαχείρισή» του. Η απλοποίηση του πολιτικού λόγου είναι δύσκολη και όχι χωρίς κινδύνους υπόθεση. Συνέχεια

ΚΑΛΤΕΖΑΣ ΜΙΧΑΗΛ : Ετών 15 – Σχήμα προσώπου : Αναρχικόν.

1η : δημοσίευση Μάης 2006, 2η δημοσίευση Νοέμβρης 2006

δεν ήξερε. που να ‘ξερε. δεν το περίμενε.
στα δεκαπέντε σου χρόνια
δεν είσαι
ούτε αναρχικός
ούτε κομμουνιστής
είσαι κάτι πολύ περισσότερο.
ερωτευμένος με την Ζωή.
ερωτευμένος με την εξέγερση.
ερωτευμένος με την επανάσταση.
ερωτευμένος με ένα τραγούδι και δυό μαύρα μάτια.

Μιχάλης Καλτεζάς. 1970-1985
Δολοφονήθηκε από το ΚΡΑΤΟΣ στις 17/11/1985

Συνέχεια

Το αίτημα της «συνέχειας» και η λατρεία του «καθιερωμένου»

Οι άνθρωποι θέλουν να νιώθουν ελεύθεροι και ασφαλείς. Όταν είναι υποχρεωμένοι να διαλέξουν ένα από τα δύο χωρίζονται σε δύο κατηγορίες.

Από την μια αυτοί που διαλέγουν την ελευθερία θυσιάζοντας την ασφάλειά τους και από την άλλη αυτοί που για να νιώσουν ή να συνεχίσουν να νιώθουν ασφαλείς θυσιάζουν την ελευθερία τους.

Αυτοί που ανήκουν στην δεύτερη κατηγορία, όταν απογοητεύονται από την επιλογή τους είναι επιρρεπείς στο να μετατρέπουν την απογοήτευση σε οργή και μίσος απέναντι στους υπόλοιπους. Συνέχεια