Ο φόβος του τερματοφύλακα μετά το επανορθωτικό λάκτισμα (πέναλτι)

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε υπογράψει και καμιά συμφωνία σύντροφοι, αλλά νόμιζα πως είχαμε αναλάβει ο κάθε ένας και μια δουλειά. Εγώ όπως και χιλιάδες άλλοι θα στηρίζαμε, θα κατεβαίναμε στους δρόμους και στις πλατείες, θα προσπαθούσαμε να πείσουμε συζητώντας για το δίκιο και το σωστό των προτάσεων μας που εσείς τα στελέχη θα ετοιμάζατε με μελέτη ρεαλισμό και περίσκεψη.

Δεν περιμέναμε να δημοσιοποιηθούν τα σχέδια που θα είχαν ετοιμαστεί για κάθε ενδεχόμενο αλλά υποτίθεται θα υπήρχαν, τόσα χρόνια στην «απ’ έξω» υπήρχε χρόνος για να καταστρωθούν αναλυτικά τα βήματα: αν γίνει το άλφα θα κάνουμε το ένα, αν κάνουν το βήτα θα κάνουμε το δύο, θα είχαμε απάντηση για κάθε γράμμα της αλφαβήτα.

Ακόμα και όταν ανακοινώθηκε οτι παλεύουμε για λύση «μέσα στο ευρώ», είπα, δε μπορεί θα έχουμε σχέδιο και για έξω από το ευρώ, τόσους επιστήμονες έχει το κόμμα. Αλλά δεν είχαμε.  Συνθήματα είχαμε, και θέσεις και όραμα και δίκιο. Σχέδιο όμως δεν είχαμε. Οι άλλοι, είχαν και έχουν απ’ όλα. Και λεφτά και «όπλα» και σχέδια. Εμείς δεν είχαμε και δεν έχουμε λεφτά και από όπλα  ένα:  τον λαό.

Μπορεί να λένε ειρωνικά οτι είμαστε ένας λαός που του αρέσει να βολεύεται στις ευκολίες του (λες και για τους άλλους λαούς δεν ισχύει το ίδιο) αλλά έχει αποδείξει ότι τα καταφέρνει και στα δύσκολα γιατί και υπομονή έχει και θέληση έχει. Είχε όμως και έχει αγωνία μεγάλη και ανησυχία και είναι μεγάλο λάθος να μπερδεύουμε την αγωνία με τον φόβο.

Είπα φόβο και θυμήθηκα την ταινία ο φόβος του τερματοφύλακα πριν από τα πέναλτι. Γιατί αυτό έγινε σύντροφοι, το πήγαμε ή πιο σωστά το πήγανε το ματς στα πέναλτι και εμείς είχαμε μεν καλό τερματοφύλακα, καλή εξέδρα, αλλά δεν είχαμε παίκτες να σουτάρουν στην εστία του αντίπαλου.

Advertisements

Περί «Ευρωπαϊκής Νοοτροπίας»

Έχω έναν φίλο υποστηρίζει οτι για όλα τα δεινά μου φταίει που δεν έχω ευρωπαϊκή νοοτροπία. Ούτε ο ίδιος είχε μέχρι τα είκοσί του αλλά μετά που έζησε τριάντα χρόνια και βάλε στην Ευρώπη την απόκτησε και τώρα τα κάνει όλα σωστά.

Εντύπωση μου κάνει πως άλλοι φίλοι μου που ζουν στο εξωτερικό αλλά όχι στην Ευρώπη, δεν φαίνεται να έχουν αποκτήσει την αμερικάνικη ας πούμε νοοτροπία (το νιώθεις κιόλας όταν που και που έρχονται στην Ελλάδα και πίνουμε ένα κρασί). Φαίνεται πως πτυχίο «νέας νοοτροπίας» δίνει μόνο η Ευρώπη και μάλιστα μόνο σε όσους δεν κατέχουν κάποιο άλλο πτυχίο.

Τέλος πάντως μπορεί και να έχει δίκιο αλλά ευτυχώς είμαι καταδικασμένος να μην πάρω πτυχίο «Ευρωπαικής Νοοτροπίας» γιατί ήδη έχω ένα πτυχίο και ένα μεταπτυχιακό σε Ελληνικό Πανεπιστήμιο, εργάζομαι στην Ελλάδα τριάντα χρόνια στην ελεύεθρη αγορά, έχω μεγαλώσει δύο κόρες στην Ελλάδα (με αγωνιστική νοοτροπία).

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του φίλου μου είναι οτι δεν του αρέσει όταν συζητάμε να χρησιμοποιώ παραδείγματα από την νεότερη και σύγχρονη Ελληνική Ιστορία, το θεωρεί μη χρήσιμη αναδρομή στο παρελθόν και χαρακτηριστικό παραδειγμα Ελληνικής και άρα Αντιευρωπαικής νοοτροπίας. Μεταξύ μας νομίζω οτι ούτε Ελληνική ιστορία έχει μελετήσει ούτε Ευρωπαική. Έχει μελετήσει μάλλον πολλούς ισολογισμούς και πολλά βιβλιά μάρκετινγκ. Άλλωστε εκεί είναι τα λεφτά.

Το περίεργο είναι πως και άλλοι πολίτες που έχω γνωρίσει από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία έχουν τη δική τους νοοτροπία: Ισπανική, Ιταλική, Γαλλική, Γερμανική και καθόλου δεν με χαλάει όταν συζητάω μαζί τους, γιατί κανείς δεν θεωρεί αναγκαία και ικανή συνθήκη συζήτησης, συνύπαρξης, εντιμότητας, ευημερίας και επιτυχίας την «Ευρωπαϊκή Νοοτροπία» όπως ο φίλος μου.

Έτσι, πήρα την απόφαση να μη ξανασυζητήσω με τον φίλο μου γιατί δεν έχει κανένα ενδιαφέρον να διαφωνείς με κάποιον που χρησιμοποιεί το ίδιο επιχείρημα: «Φταίει η Ελληνική νοοτροπία» , σε κάθε ζήτημα.

Ο νέος μεσαίωνας

Σε όλη την Ευρώπη, η ελεύθερη έκφραση και η δημοκρατία αντιμετωπίζουν την μεγαλύτερη απειλή από την δεκαετία του ’30. (Απόσπασμα)

 (The new dark age: Across Europe, free speech and democracy face their biggest threat since the Thirties

By Dominic Sandbrook)

Πηγή: LEFTeria

Με τον τρόπο της, η δοκιμασία του κ. Βαξεβάνη, εκδότη ενός περιοδικού στην Αθήνα, ο οποίος γλίτωσε την φυλακή για τη δημοσίευση των ονομάτων των υπόπτων φοροφυγάδων, είναι η μεγαλύτερη ιστορία από όλες.

Τα θέματά της – η ελευθερία του Τύπου, η διαφθορά του κατεστημένου, η αλαζονεία των ελίτ και η τρομακτική καταιγίδα που περιβάλλει τις οικονομίες της Ευρώπης – πηγαίνουν στην καρδιά μιας κρίσης που απειλεί να διαλύσει την ήπειρο.

Mε την Ευρώπη στα πρόθυρα μιας νέας σκοτεινής εποχής λιτότητας, διαφθοράς και λογοκρισίας, αρχίζω να αναρωτιέμαι αν είμαστε καθολικά λάθος.
Όταν, σε πολλά χρόνια από τώρα, οι ιστορικοί έρθουν για να εξηγήσουν πώς συνέβη, μπορούν να αρχίσουν με την ιστορία του Κώστα Βαξεβάνη.

Μέχρι εκείνη την εβδομάδα, λίγοι άνθρωποι έξω από την Ελλάδα είχαν ακούσει ποτέ γι ‘αυτόν. Το περιοδικό του, το Hot Doc, ήταν μετά βίας ένα από τα πιο έγκυρα έντυπα της Ευρωπαικής  Ηπείρου.

‘Ομως, είδε τον εαυτό του να εκτινάσεται στα πρωτοσέλιδα μετά την δημοσίευση της λίστας που διέρρευσε, με γύρω στους 2.059 πλούσιους Έλληνες που έχουν κρύψει περισσότερα από 1 δις € σε μυστικούς ελβετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς.

Δεδομένου ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια είναι μια διαβρωτική κουλτούρα φοροδιαφυγής(σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις η ελληνική κυβέρνηση χάνει ένα συγκλονιστικό ποσό € 15 δισεκατομμυρίων τον χρόνο από διαφυγόντες φόρους), δεν αποτέλεσε έκπληξη ότι ο κατάλογος προκάλεσε μια τεράστια καταιγίδα.

Άλλωστε, εκατομμύρια Ελλήνων υποφέρουν κάτω από το πιο οδυνηρό καθεστώς λιτότητας που παρατηρήθηκε στην Ευρώπη εδώ και πολλές γενιές, με την οικονομία να συρρικνώνεται κατά περίπου 5% το χρόνο, το βιοτικό επίπεδο σε ελεύθερη πτώση και την ανεργία να βρίσκεται στο συγκλονιστικό 25 τοις εκατό.

Είναι αποκαλυπτικό ότι ο κατάλογος της φοροδιαφυγής έκανε γύρους στα υπουργεία οικονομικών της Ευρώπης για χρόνια.

Οι Γάλλοι, οι οποίοι την πήραν στα χέρια τους πρώτοι πρώτη φορά, την είχαν περάσει ήδη στην ελληνική κυβέρνηση, που πιστοί στην φήμη τους για ανικανότητα και διαφθορά σε παγκόσμια κλίμακα, δεν έκαναν απολύτως τίποτα γι ‘αυτό.

Αλλά όταν ο κ. Βαξεβάνης διέρρευσε τη λίστα στο περιοδικό του, οι Έλληνες πήραν  μια γεύση από τις πραγματικές προτεραιότητες των αρχόντων τους. Αντί να υπόσχεθούν ότι θα ακολουθήσουν τα στοιχεία της λίστας, ο κυβερνών συνασπισμός τον συνέλαβε αμέσως και τον κατηγόρησε ότι εισέβαλε στην ιδιωτική ζωή των πλούσιων πλουτοκρατών.

Δόξα τω Θεώ, αθωώθηκε. Αλλά ακόμα και έτσι, η δοκιμασία του θυμίζει κάτι από το «1984» του Τζορτζ Όργουελ, ή ίσως από  βιβλίο του Φραντς Κάφκα «Η Δίκη», στο οποίο ένας αθώος άνθρωπος συλλαμβάνεται και διώκεται από τις κατασταλτικές αρχές, χωρίς ποτέ να του πούν τι έχει κάνει λάθος. Αλλά αυτό που το κάνει όλο αυτό ακόμα πιο επικίνδυνο, είναι ότι όλο αυτό,έρχεται μαζί με την  ακροδεξιά,η οποία προελάυνει όλο και πιο ξεδιάντροπα στους δρόμους της Αθήνας – μια τρομακτική υπενθύμιση ότι όταν το πολιτικό κατεστημένο χάνει το στήριγμά του, οι απλοί άνθρωποι στρέφονται προς τα άκρα.

Με σκηνές που έχει να δει η Ευρώπη από τη μακρά νύχτα της δεκαετίας του ’30, σχεδόν καθημερινά έρχονται νέα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι επάνω στα ερείπια του Ελληνικού ονείρου, συγκεντρώνουν δύναμη οι δυνάμεις της ξενοφοβίας.

Ακούγεται σαν κάτι από τη Γερμανία του Χίτλερ – αλλά αυτό συμβαίνει στην καρδιά της Ευρώπης το 2012.
Στις εκλογές του Ιουνίου το νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής κέρδισε 18 έδρες. Και νωρίτερα αυτόν το μήνα ένστολοι τραμπούκοι του κόμματος επιτέθηκαν σε θέατρο στην Αθήνα, το οποίο ανέβαζε μια παράσταση στην οποία παρουσιάζόταν ο Ιησούς και οι Απόστολοι ως ομοφυλόφιλοι στο Τέξας.

Πριν από ένα χρόνο είχα προειδοποιήσει από αυτές τις σελίδες ότι οι επιθανάτιοι πόνοι της Ευρωζώνης θα μπορούσαν να δώσουν στην ήπειρο τις σκοτεινότερες στιγμές της από την δεκαετία του ’30. Δεν μου δίνει καμία ικανοποίηση να βλέπω τις προβλέψεις μου να πραγματοποιούνται.

Ωστόσο, όπως η  περίπτωση του εκδότη του περιοδικού δείχνει ότι η απειλή για τη δημοκρατία μπορεί να είναι δυσδιάκριτη και, ως εκ τούτου, περισσότερο ύπουλη από ό,τι είχα φανταστεί.

Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, η πρόβλεψή μου είναι ότι η ιστορία του εκδότη του ελληνικού περιοδικού, Κώστα Βαξεβάνη, θα γίνει ανησυχητικά οικεία.


Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα αν κάποιοι σταυροφόροι δημοσιογράφοι προσπάθησουν να εκθέσουν  κοινοβουλευτικές ατασθαλίες σε λίγα χρόνια; Μήπως και αυτοί επίσης, θα απειλούνται στα γρήγορα με φυλακή;

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι, όσο η Ευρωζώνη θα συνεχίζει να να εκρήγνυται, όσο το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών συνεχώς θα χάσκει ακόμη μεγαλύτερο και η Βρετανία θα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ιστορική απόφαση σχετικά με το μέλλον της στην Ευρώπη, τόσο θα χρειαζόμαστε έναν ελεύθερο Τύπο περισσότερο από ποτέ. Τα συνθηματικά θα πρέπει να είναι θάρρος και ειλικρίνεια και όχι δειλία και συμμόρφωση.

Σε γενικές γραμμές, χρειαζόμαστε περισσότερη διαφάνεια, περισσότερη εντιμότητα και ηθική αυτο-διαχείριση, όχι λιγότερη. Ωστόσο, με τόσες πολλές κρίσιμες αποφάσεις να λαμβάνονται στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες, η αρχή της ίδιας της δημοκρατίας αισθάνεται τώρα εμπόλεμη.

Όλο και περισσότερο, οι σκηνές στους δρόμους της Αθήνας μου θυμίζουν τα φοβερά γεγονότα των αρχών της δεκαετίας του ’30, όταν η οικονομική κατάρρευση, το πολιτικό χάος και μια φοβερή αίσθηση δυσαρέσκειας. Άνοιξε το δρόμο για τη μεγαλύτερη τυραννία που γνώρισε ποτέ η Ευρωπαϊκή μας ήπειρος.

Ωστόσο, ακόμη και εν μέσω της οικονομικής χιονοθύελλας, θα πρέπει να κρατήσουμε πιο σφιχτά από ποτέ με τις δύο μεγάλες αρχές της ελευθερίας του λόγου και της εθνικής αυτοδιάθεσης. Γιατί, όπως ο Κώστας Βαξεβάνης θα σας έλεγε, η εναλλακτική λύση, δηλαδή μια νέα σκοτεινή εποχή καταστολής, είναι πολύ τρομερή για να την συλλογιστούμε.

Να λέμε και καμιά μαλακία να περνάει η τρόικα

>> Άκουσα τον δημοσιογράφο να λέει πως η οικονομία του πλανήτη κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα εξ αιτίας μας. Προσπαθούν λοιπόν ντόπιοι και ξένοι «πυροτεχνουργοί» να την εξουδετερώσουν και είναι γνωστό πως ο ασφαλέστερος τρόπος να εξουδετερώσεις μια βόμβα είναι με ελεγχόμενη έκρηξη. Το κακό όμως με τους ανθρώπους είναι πως εκρήγνυνται ένας ένας  προς τα μέσα και (το καλό) μετά όλοι μαζί προς τα έξω.

>> Κινδυνεύει να μου γίνει συνήθεια να περιμένω κάθε πρωί  ποια μαλακία σκέφτηκαν οι «ειδήμονες» (ή οιδήμονες;) για σήμερα. Τι μυστήρια χώρα είναι αυτή που ζούμε; Όταν κάνεις τον μαλάκα σε φορολογούν ενώ όταν είσαι μαλάκας σε κάνουν πρωθυπουργό ή υπουργό οικονομικών ή τέλος πάντων μέλος της «σοσιαληστρικής» κυβέρνησης.

>> Με τσαντίζει και το ΚΚΕ. Δηλαδή ρε φίλε γιατί θέλεις να σταματήσεις το φορτηγό που έρχεται κατά πάνω μας μόνος σου; Γιατί πρέπει να φοράμε όλοι κόκκινα παπούτσια; Θα μας πατήσει ρε σύντροφοι, θα μας λιώσει. Εκτός κι αν περιμένετε ακριβώς αυτό, για να γίνουν ρούχα και παπούτσια κόκκινα (από τα αίματα).

>> Που και που λέγαμε και με τον φίλο μου το Θόδωρο καμιά μαλακία στο τηλέφωνο για να περνάει η ώρα, τώρα όλο τον Μπένι ακούω να λέει κάθε μέρα καμιά μαλακία για να περνάει η τρόικα.

>> Είχα και κάτι αυγουλάκια φυλαγμένα, ήρθε η μάνα μάνα μου τα έβρασε. Τι τα έβρασες ρε μάνα; Τα χρειάζομαι, τα φυλάω για την προεκλογική περίοδο.

>> Και πως να κάνεις πολιτική με τόσους αλήτες μαζεμένους στα κανάλια; Από τη μια το ΠΑ»Σ»ΟΚ : πρώτα αναδιανομή πλούτου και μετά η αναδιανομή φτώχεις κι από την άλλη η Νέα «Δημοκρατία»: πρώτα η αναδιανομή φτώχειας και μετά η αναδιανομή πλούτου.  Και η αριστερά να αγχώνεται με την αναδιανομή των λιγοστών ψηφοφόρων της.

Μολών λαβέ Βαγγέλη (και Γιώργο)

Άκου Βαγγέλη, άκου Γιώργο.

Δεν θα σας δώσω μία για τις εισφορές που μας ζητάτε δήθεν για αλληλεγγύη, για τους ανέργους  κλπ. Γιατί αν σας δώσω τα λεφτά που ζητάτε θα τα δώσετε οπουδήποτε αλλού εκτός από τους ανθρώπους που τα χρειάζονται. Επιπλέον θα αναγκαστώ να περικόψω έξοδα που τονώνουν την πραγματική οικονομία της γειτονιάς μου. Θα κόψω ας πούμε τα εκατό ευρώ το μήνα που δίνω στο μαγαζάκι κοντά στη δουλειά μου για τον πρωινό καφέ και την τυρόπιτα.  Αν το κάνουμε δέκα άνθρωποι αυτό, πάει το έκλεισε το μαγαζάκι ο άνθρωπος. Και όπως ξέρεις αλλά σφυρίζεις αδιάφορα, οι ελεύθεροι επαγγελματίες δεν δικαιούνται ταμείο ανεργίας. Οπότε τι θα κάνει ο άνθρωπος θα σταματήσει το φροντιστήριο του παιδιού. Και αν το κάνουν δέκα άνθρωπο αυτό, θα μείνω κι εγώ άνεργος. Κι αν μείνουμε δέκα άνεργοι στη γειτονιά, μετά θα κλείσει και ο φούρναρης, μετά ο μανάβης κ.ο.κ. και πάει η γειτονιά, χρεοκόπησε. Κατάλαβες Βαγγογιώργο; Πάει η δική μου πραγματική  οικονομία. Για αυτό στο δηλώνω με γνώση των συνεπειών του νόμου ότι δεν θα σου δώσω μία αλλά θα συνεχίζω να δίνω τα λεφτά μου στην γειτονιά μου. Και ενεργήθηκα αν με βάλεις φυλακή. Οι φυλακισμένοι δεν πληρώνουν την εφορία –και αρκετό φόρο πληρώνω, πολύ περισσότερο από εσένα και τους ομοίους σου. Και  ούτε τις τράπεζε πληρώνουν οι φυλακισμένοι Βαγγέλης. Και αν το κάνουν δέκα εκατομμύρια αυτό, πάει χρεοκόπησαν οι τράπεζες. Και αυτό σε καίει Βαγγογιώργο. Πολύ σε καίει. Το μόνο που σε καίει. Για να τελειώνουμε λοιπόν. Τα λίγα χρήματα που έμειναν στην αγορά τα θέλουμε για να κάνουμε τη δουλειά μας, να ζήσουμε και να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας. Δεν στα δίνουμε. Μολών Λαβέ Βαγγογιώργο

ΣΚΑεΙ από το κακό του

Όταν βλέπω ΣΚΑΙ νιώθω σαν αυτός ο τόπος να κατοικείται από πατριώτες νοικοκυραίους επιχειρηματίες και από ανάλγητους και «εθνικά» αναίσθητους εργαζόμενους. Τι κακό είναι αυτό; Καινούργιο είδος εθνικοφροσύνης. Νεοφιλελεύθερη οικονομική εθνικοφροσύνη.

Να καθαρίσετε την Ελλάδα ρε παιδιά του ΣΚΑΙ, εντάξει, τα σκουπίδια είναι βλαβερά και ενοχλητικά αλλά όχι και να καθαρίσετε όσους απεργούς και συνδικαλιστές παρενοχλούν την «νεοφιλελεύθερη οικονομική ανάκαμψη».

Κάπως έχετε μπερδέψει  την δημοσιογραφία με την προπαγάνδα ή έτσι μου φαίνεται; Ή μήπως είναι κάτι άλλο που δεν σας φαίνεται;

Και ένα τελευταίο ρε αδέρφια «εργαζόμενοι» δημοσιογράφοι του ΣΚΑεΙ, εντάξει να βγάζετε το κρουασάν σας αλλά πως τα γυρίζετε έτσι ανάλογα με το κανάλι που σας αρδεύει;

ΡΑΝΤΕΒΟΥ 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ – ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ Λ.Σ. ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Συμπληρώσαμε σχεδόν δυο μήνες ευρείας πολιτικής κινητοποίησης και αγώνα για την απαλλαγή απ’ τα μνημόνια, το χρέος, το ΔΝΤ, για την ανατροπή της ανελεύθερης πολιτειακής δομής που μας αποκλείει απ’ τη συμμετοχή στις αποφάσεις καθώς και για την απαγκίστρωση απ’ το εκμεταλλευτικό οικονομικό τους σύστημα που μας κλέβει τις ζωές. Μέσα από τις μεγάλες μάχες που ήδη δώσαμε στο πλαίσιο αυτού του πολιτικοκοινωνικού κινήματος των πλατειών για άμεση δημοκρατία κι απαλλαγή από μνημόνια, τρόικα, κυβέρνηση και όλους όσους μας εκμεταλλεύονται συνειδητοποιούμε ότι ο αγώνας μας θα είναι μακρύς. Αυτό συνεπάγεται και το ότι θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από επιμονή, αποφασιστικότητα, εφευρετικότητα , ενότητα, προτάσεις δράσης και διεξόδου και πάνω απ’ όλα μαζική κι ενεργό συμμετοχή για να γίνει αποτελεσματικότερος. Είμαστε ακόμα στην αρχή και ο δρόμος δεν υπάρχει, τον φτιάχνουμε περπατώντας τον.

Σε αυτή τη φάση χρειαζόμαστε σταθμό, μια ημερομηνία ορόσημο που θα σηματοδοτεί τη συνέχιση και την κλιμάκωση της δράσης μας. Η 3η του Σεπτέμβρη 1843 αλλά και 1974 είναι μια μέρα σύμβολο, μιας και υποδηλώνει τη ματαίωση των πόθων του λαού για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Ματαίωση και ακύρωση που ήρθε χάρη στα ημίμετρα με τα οποία κάποιοι διαμεσολαβητές της οργής και των αναγκών του εξασφάλισαν αφενός το ανάπηρο σύνταγμα της συνταγματικής μοναρχίας (3-9-1843) αφετέρου τα ψίχουλα της σοσιαλδημοκρατίας (3-9-1974) και εν τέλει τη θεμελίωση της σύγχρονης ολιγαρχίας. Το μη χείρον βέλτιστον και το παίρνε ό,τι σου δίνουνε ήταν δυστυχώς η προηγούμενη κατάσταση με τη βαθιά εμπεδωμένη λογική της ανάθεσης και την τρομοκρατία ή τον αποπροσανατολισμό που επιτύγχαναν οι κυρίαρχοι. Τώρα όμως επιτέλους μιλάμε εμείς. Όλοι συμφωνούμε ότι δεν θέλουμε στο κίνημά μας αντιπροσώπους, διότι εξορισμού αλλά κι ειδικά σε αυτές τις πολιτειακές δομές και το οικονομικό σύστημα θα διαφθείρονται, θα αποκόπτονται από το λαό και θα τον προδίδουν. Θέλουμε να αποφασίζουμε εμείς για εμάς. Επιδιώκουμε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Είναι λοιπόν η 3η του Σεπτέμβρη μια ημερομηνία σταθμός που μπορούμε να οικειοποιηθούμε αποδίδοντας της το πραγματικό νόημα των λαϊκών αναγκών διαχρονικά: ψωμί-παιδεία-ελευθερία, ισότητα-δικαιοσύνη-αξιοπρέπεια, ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Στις 3 Σεπτέμβρη ξεκινάμε μια μεγάλη λαϊκή διαβούλευση για να συνδιαμορφώσουμε θέσεις και αρχές άμεσης δημοκρατίας που θα μας ενώνουν όλους. Για το σκοπό αυτό καλούμε σε μια μεγάλη μαζική συγκέντρωση στο Σύνταγμα και σε όλες τις πλατείες της χώρας. Στις 3 του Σεπτέμβρη να μη μείνει κανείς στο σπίτι του. Από τις 6 μ,μ, όλη η Αθήνα στο Σύνταγμα και σε όλες τις γειτονιές της. Όλοι στους δρόμους. Το ίδιο βράδυ, μεγάλη λαϊκή συναυλία στο Σύνταγμα από καλλιτέχνες που θα προθυμοποιηθούν να συμμετάσχουν χωρίς ειδική πρόσκληση, εξέδρες και τυμπανοκρουσίες, δηλαδή όπως και όλοι και όλες μας.

Μέσα από ανοικτή, δημόσια συζήτηση και με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, στις οποίες θα συμμετάσχει μεγάλο κομμάτι των ανθρώπων που κατοικούν στον τόπο αυτό, θα καταλήξουμε σε θέσεις και αρχές για την άμεση δημοκρατία.
Για την προετοιμασία του προσχεδίου βασικών αρχών που θα παρουσιαστεί στις 3 Σεπτέμβρη για διαβούλευση προτείνουμε να περιληφθεί αυτό το έργο στις εργασίες της θεματικής άμεσης δημοκρατίας που είναι ανοιχτή, όπως όλες οι ομάδες και θεματικές, και συνεδριάζει στις 7 μ.μ. στη δεύτερη έξοδο του μετρό, στη θέση 33. Βασικός στόχος της ομάδας θα είναι η παρουσίαση αμεσοδημοκρατικών αρχών και θέσεων που θα ενώνουν πλατιά κομμάτια του λαού.

Δεν έχουμε καμιά αυταπάτη: το σημερινό έλλειμμα δημοκρατίας δεν μπορεί να καλυφθεί χωρίς την ανατροπή της κυβέρνησης, της τρόικα και του συνόλου του πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Δεν θα αποκτήσουμε άμεση δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία αν δεν απαλλαγούμε από το χρέος, τους υπηρέτες του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των αγορών καθώς και όσους μας εκμεταλλεύονται. Για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας χρειαζόμαστε όλοι και όλες και ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς, αλλά αξίζει να τον πορευτούμε πέρα απ’ τους αδιέξοδους μονόδρομους που μας παρουσιάζουν οι κυβερνώντες, οι κατ’ επάγγελμα διαμεσολαβητές και τα παπαγαλάκια τους. Αυτοί τη δουλειά τους κι εμείς τον αγώνα μας. Ή εμείς ή αυτοί.

ΙΣΟΤΗΤΑ-ΔΙΚΑΟΣΥΝΗ-ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ