Ο νέος μεσαίωνας

Σε όλη την Ευρώπη, η ελεύθερη έκφραση και η δημοκρατία αντιμετωπίζουν την μεγαλύτερη απειλή από την δεκαετία του ’30. (Απόσπασμα)

 (The new dark age: Across Europe, free speech and democracy face their biggest threat since the Thirties

By Dominic Sandbrook)

Πηγή: LEFTeria

Με τον τρόπο της, η δοκιμασία του κ. Βαξεβάνη, εκδότη ενός περιοδικού στην Αθήνα, ο οποίος γλίτωσε την φυλακή για τη δημοσίευση των ονομάτων των υπόπτων φοροφυγάδων, είναι η μεγαλύτερη ιστορία από όλες.

Τα θέματά της – η ελευθερία του Τύπου, η διαφθορά του κατεστημένου, η αλαζονεία των ελίτ και η τρομακτική καταιγίδα που περιβάλλει τις οικονομίες της Ευρώπης – πηγαίνουν στην καρδιά μιας κρίσης που απειλεί να διαλύσει την ήπειρο.

Mε την Ευρώπη στα πρόθυρα μιας νέας σκοτεινής εποχής λιτότητας, διαφθοράς και λογοκρισίας, αρχίζω να αναρωτιέμαι αν είμαστε καθολικά λάθος.
Όταν, σε πολλά χρόνια από τώρα, οι ιστορικοί έρθουν για να εξηγήσουν πώς συνέβη, μπορούν να αρχίσουν με την ιστορία του Κώστα Βαξεβάνη.

Μέχρι εκείνη την εβδομάδα, λίγοι άνθρωποι έξω από την Ελλάδα είχαν ακούσει ποτέ γι ‘αυτόν. Το περιοδικό του, το Hot Doc, ήταν μετά βίας ένα από τα πιο έγκυρα έντυπα της Ευρωπαικής  Ηπείρου.

‘Ομως, είδε τον εαυτό του να εκτινάσεται στα πρωτοσέλιδα μετά την δημοσίευση της λίστας που διέρρευσε, με γύρω στους 2.059 πλούσιους Έλληνες που έχουν κρύψει περισσότερα από 1 δις € σε μυστικούς ελβετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς.

Δεδομένου ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια είναι μια διαβρωτική κουλτούρα φοροδιαφυγής(σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις η ελληνική κυβέρνηση χάνει ένα συγκλονιστικό ποσό € 15 δισεκατομμυρίων τον χρόνο από διαφυγόντες φόρους), δεν αποτέλεσε έκπληξη ότι ο κατάλογος προκάλεσε μια τεράστια καταιγίδα.

Άλλωστε, εκατομμύρια Ελλήνων υποφέρουν κάτω από το πιο οδυνηρό καθεστώς λιτότητας που παρατηρήθηκε στην Ευρώπη εδώ και πολλές γενιές, με την οικονομία να συρρικνώνεται κατά περίπου 5% το χρόνο, το βιοτικό επίπεδο σε ελεύθερη πτώση και την ανεργία να βρίσκεται στο συγκλονιστικό 25 τοις εκατό.

Είναι αποκαλυπτικό ότι ο κατάλογος της φοροδιαφυγής έκανε γύρους στα υπουργεία οικονομικών της Ευρώπης για χρόνια.

Οι Γάλλοι, οι οποίοι την πήραν στα χέρια τους πρώτοι πρώτη φορά, την είχαν περάσει ήδη στην ελληνική κυβέρνηση, που πιστοί στην φήμη τους για ανικανότητα και διαφθορά σε παγκόσμια κλίμακα, δεν έκαναν απολύτως τίποτα γι ‘αυτό.

Αλλά όταν ο κ. Βαξεβάνης διέρρευσε τη λίστα στο περιοδικό του, οι Έλληνες πήραν  μια γεύση από τις πραγματικές προτεραιότητες των αρχόντων τους. Αντί να υπόσχεθούν ότι θα ακολουθήσουν τα στοιχεία της λίστας, ο κυβερνών συνασπισμός τον συνέλαβε αμέσως και τον κατηγόρησε ότι εισέβαλε στην ιδιωτική ζωή των πλούσιων πλουτοκρατών.

Δόξα τω Θεώ, αθωώθηκε. Αλλά ακόμα και έτσι, η δοκιμασία του θυμίζει κάτι από το «1984» του Τζορτζ Όργουελ, ή ίσως από  βιβλίο του Φραντς Κάφκα «Η Δίκη», στο οποίο ένας αθώος άνθρωπος συλλαμβάνεται και διώκεται από τις κατασταλτικές αρχές, χωρίς ποτέ να του πούν τι έχει κάνει λάθος. Αλλά αυτό που το κάνει όλο αυτό ακόμα πιο επικίνδυνο, είναι ότι όλο αυτό,έρχεται μαζί με την  ακροδεξιά,η οποία προελάυνει όλο και πιο ξεδιάντροπα στους δρόμους της Αθήνας – μια τρομακτική υπενθύμιση ότι όταν το πολιτικό κατεστημένο χάνει το στήριγμά του, οι απλοί άνθρωποι στρέφονται προς τα άκρα.

Με σκηνές που έχει να δει η Ευρώπη από τη μακρά νύχτα της δεκαετίας του ’30, σχεδόν καθημερινά έρχονται νέα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι επάνω στα ερείπια του Ελληνικού ονείρου, συγκεντρώνουν δύναμη οι δυνάμεις της ξενοφοβίας.

Ακούγεται σαν κάτι από τη Γερμανία του Χίτλερ – αλλά αυτό συμβαίνει στην καρδιά της Ευρώπης το 2012.
Στις εκλογές του Ιουνίου το νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής κέρδισε 18 έδρες. Και νωρίτερα αυτόν το μήνα ένστολοι τραμπούκοι του κόμματος επιτέθηκαν σε θέατρο στην Αθήνα, το οποίο ανέβαζε μια παράσταση στην οποία παρουσιάζόταν ο Ιησούς και οι Απόστολοι ως ομοφυλόφιλοι στο Τέξας.

Πριν από ένα χρόνο είχα προειδοποιήσει από αυτές τις σελίδες ότι οι επιθανάτιοι πόνοι της Ευρωζώνης θα μπορούσαν να δώσουν στην ήπειρο τις σκοτεινότερες στιγμές της από την δεκαετία του ’30. Δεν μου δίνει καμία ικανοποίηση να βλέπω τις προβλέψεις μου να πραγματοποιούνται.

Ωστόσο, όπως η  περίπτωση του εκδότη του περιοδικού δείχνει ότι η απειλή για τη δημοκρατία μπορεί να είναι δυσδιάκριτη και, ως εκ τούτου, περισσότερο ύπουλη από ό,τι είχα φανταστεί.

Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, η πρόβλεψή μου είναι ότι η ιστορία του εκδότη του ελληνικού περιοδικού, Κώστα Βαξεβάνη, θα γίνει ανησυχητικά οικεία.


Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα αν κάποιοι σταυροφόροι δημοσιογράφοι προσπάθησουν να εκθέσουν  κοινοβουλευτικές ατασθαλίες σε λίγα χρόνια; Μήπως και αυτοί επίσης, θα απειλούνται στα γρήγορα με φυλακή;

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι, όσο η Ευρωζώνη θα συνεχίζει να να εκρήγνυται, όσο το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών συνεχώς θα χάσκει ακόμη μεγαλύτερο και η Βρετανία θα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ιστορική απόφαση σχετικά με το μέλλον της στην Ευρώπη, τόσο θα χρειαζόμαστε έναν ελεύθερο Τύπο περισσότερο από ποτέ. Τα συνθηματικά θα πρέπει να είναι θάρρος και ειλικρίνεια και όχι δειλία και συμμόρφωση.

Σε γενικές γραμμές, χρειαζόμαστε περισσότερη διαφάνεια, περισσότερη εντιμότητα και ηθική αυτο-διαχείριση, όχι λιγότερη. Ωστόσο, με τόσες πολλές κρίσιμες αποφάσεις να λαμβάνονται στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες, η αρχή της ίδιας της δημοκρατίας αισθάνεται τώρα εμπόλεμη.

Όλο και περισσότερο, οι σκηνές στους δρόμους της Αθήνας μου θυμίζουν τα φοβερά γεγονότα των αρχών της δεκαετίας του ’30, όταν η οικονομική κατάρρευση, το πολιτικό χάος και μια φοβερή αίσθηση δυσαρέσκειας. Άνοιξε το δρόμο για τη μεγαλύτερη τυραννία που γνώρισε ποτέ η Ευρωπαϊκή μας ήπειρος.

Ωστόσο, ακόμη και εν μέσω της οικονομικής χιονοθύελλας, θα πρέπει να κρατήσουμε πιο σφιχτά από ποτέ με τις δύο μεγάλες αρχές της ελευθερίας του λόγου και της εθνικής αυτοδιάθεσης. Γιατί, όπως ο Κώστας Βαξεβάνης θα σας έλεγε, η εναλλακτική λύση, δηλαδή μια νέα σκοτεινή εποχή καταστολής, είναι πολύ τρομερή για να την συλλογιστούμε.

Για την Νέα Ιατρική

Ο γιατρός Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Ryke Geerd Hamer) υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής σε μια γερμανική κλινική. Η προνομιούχος θέση του, του επέτρεψε να συναντήσει πολλούς καρκινοπαθείς. Χάρις στις περιστάσεις, στην τύχη και στην λεπτομερή παρατήρηση, ο Χάμερ ανακάλυψε τους θεμελιώδεις νόμους που εξηγούν το μηχανισμό της εμφάνισης όλων των καρκίνων και όλων των ασθενειών. Όπως λέει, η ασθένεια είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος – αυτή είναι η νέα ιατρική. Του Ζαν-Ζακ Κρεβκέρ

Στην περίπτωση αυτού του γιατρού, μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για νόμους, αφού οι επαληθεύσεις που έγιναν από τον ίδιο και από άλλους ερευνητές και θεραπευτές έδειξαν ότι όλοι ισχύουν στις 100% των περιπτώσεων, πράγμα το οποίο δεν είχε ποτέ συμβεί έως τότε στην ιστορία της ιατρικής. Ο ατσαλένιος νόμος του καρκίνου που διατυπώθηκε από τον Ρίκε Γκέερτ Χάμερ είναι ο εξής:

«Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται και ενεργοποιούνται από έντονες και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που τις βιώνουμε χωρίς να τις εκφράζουμε. Η φύση της εσωτερικής σύγκρουσης καθορίζει την περιοχή του εγκεφάλου που θα πληγεί και το όργανο στο οποίο θα εντοπισθεί η ασθένεια. «

Παρατήρησε λοιπόν ότι οι ασθενείς που είχαν καρκίνο των οστών, για παράδειγμα, είχαν όλοι βιώσει κάποιο σοκ, κάποιο στρες, κάποια έντονη και βίαιη (αιφνίδια) εσωτερική σύγκρουση κατά την οποία αισθάνθηκαν υποτιμημένοι. Επιπροσθέτως, παρατήρησε ότι σε όλους τους ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ίδιο καρκίνο, είχε εμφανισθεί ένα σημάδι στην ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου τους. Έτσι, ανακάλυψε ότι σε κάθε τύπο στρες αντιστοιχούσε η ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου και το ίδιο συγκεκριμένο όργανο, πάντα το ίδιο.

Ο καρκίνος των οστών αντιστοιχεί στην εσωτερική σύγκρουση της υποτίμησης.
Ο καρκίνος των πνευμόνων στον έντονο φόβο του θανάτου.
Ο καρκίνος του αριστερού στήθους σε μια γυναίκα δεξιόχειρα, στη έντονη εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με ένα παιδί (πραγματικό, εικονικό, φανταστικό ή συμβολικό).
Ο καρκίνος του δεξιού στήθους σε μια δεξιόχειρα γυναίκα αντιστοιχεί σε εσωτερική σύγκρουση γενικά με τον σύντροφο (σε μια γυναίκα αριστερόχειρα, οι αντιστοιχίες αντιστρέφονται).
Ο καρκίνος του προστάτη αντιστοιχεί στη σεξουαλική εσωτερική σύγκρουση (πραγματική ή συμβολική) σε σχέση με τα παιδιά ή τους απογόνους (ή την ικανότητα δημιουργίας).
Και ούτω καθεξής, για όλους τους καρκίνους.
Αυτός ο νόμος έχει επιβεβαιωθεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια από εκατοντάδες θεραπευτές (εκπαιδευμένους από τον Χάμερ ή τους διαδόχους του), σε δεκάδες χιλιάδες ασθενείς, χωρίς εξαίρεση. Αυτό που είναι εντυπωσιακό σε αυτήν την ανακάλυψη, είναι ότι ο μηχανισμός: «σύγκρουση – εγκέφαλος – όργανο» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Όσο, δηλαδή, η εσωτερική σύγκρουση είναι ενεργή, η περιοχή του εγκεφάλου που δραστηριοποιείται δίνει διαταγή στη βιολογική διαδικασία να παραγάγει καρκινικά κύτταρα στο όργανο που διαλέχτηκε για να εκφράσει την ανισορροπία. Αντιθέτως, όταν το άτομο λύσει την εσωτερική του σύγκρουση (με οποιονδήποτε τρόπο και αν το κάνει αυτό) και βάλει τέλος στο έντονο στρες του, η ίδια περιοχή του εγκεφάλου αντιστρέφει το πρόγραμμα και δίνει αμέσως διαταγή στη βιολογική διαδικασία, να σταματήσει την παραγωγή καρκινικών κυττάρων και να καταστρέψει τον όγκο που έχει δημιουργηθεί στο όργανο …

Έτσι σήμερα, Συνέχεια