Απάντηση στους: Αννα Διαμαντοπούλου, Ανδρέα Λοβέρδο, Γιάννη Ραγκούση

Οι παραπάνω υπογράφουν κοινό άρθρο με τίτλο «Δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε πίσω, δεν έχουμε δικαίωμα να υποχωρούμε»  που δημοσιεύεται στην εφημερίδα το βήμα.

Ως απάντηση τους επιστρέφουμε τμήμα της πρώτης παραγράφου. Οι δικές μας προσθήκες σε παρενθέσεις, το κείμενο εκτός παρενθέσεων δικό τους.

«Για δεκαετίες (δύο χρόνια), μια σειρά αποφάσεων, επιλογών, κατευθύνσεων, προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων δεν υπήρξαν προϊόν δημοκρατικής σύνθεσης στην υπηρεσία του συλλογικού συμφέροντος. Αντίθετα, επρόκειτο για ωμή επιβολή   κορπορατισμού , (του μεγάλου κεφάλαιου) όπως εκφραζόταν μέσα από την πρακτική δυναμικών μειοψηφιών. Ομάδες πίεσης  επιδίωκαν, με το «έτσι θέλω», την εξυπηρέτηση των συμφερόντων συγκεκριμένων τμημάτων της κοινωνίας και διαμόρφωναν, με την ανοχή ή και την εύνοια του πολιτικού συστήματος, στα μέτρα τους τη δημόσια πολιτική. Το υψηλό κόστος αυτών των αποφάσεων για το κοινωνικό σύνολο δεν το προσμετρούσε κανένας, διότι η μεγάλη πλειοψηφία παρέμενε σιωπηλή…»

Ενοχλούνται οι ¨τρεις φωτισμένοι σωτήρες» από τις κοινωνικές αντιδράσεις θεωρώντας αντιδημοκρατική κάθε μορφή κινητοποίησης (συνδικαλιστικής, μαθητικής, φοιτητικής) που είναι αντίθετη με τις πολιτικές  «επιλογές» του».

Θεωρούν αποδοχή τη σιωπή της μεγάλης πλειοψηφίας  από το σοκ που έχει υποστεί, ξεχνώντας ότι αποτελούν μέλη μιας κυβέρνησης μειοψηφίας που παραβιάζει το σύνταγμα και τους θεσμούς.

Δεν αγωνίζονται να σώσουν την χώρα αλλά το τομάρι τους.

Το δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι

Σπουδαίο πράγμα τα βιοκαύσιμα αλλά όταν τα «σκατά» αυξάνουν το μερίδιό τους στον δημόσιο βίο δεν μπορώ να μην ανησυχήσω για την βιου-λογική μόλυνση.

Αυτά σκεφτόμουν καθώς έψαχνα να βρώ από πού ερχόταν η άσχημη μυρωδιά του σπιτιού μου. Δεν ερχόταν από την κουζίνα αν και υπήρχαν άπλυτα πιάτα. Καλού κακού τα έπλυνα γιατί θα ερχόταν σπίτι η μικρή μου κόρη για «επιθεώρηση» και άνοιξα τα παράθυρα να αεριστεί το σπίτι. Συνέχεια

Η φίλη μου η συμβασιούχος

Ανησυχώ. Ανησυχώ πολύ. Ακούστε πως έχουν τα πράγματα. Προχθές είχα πάει στο οικόπεδό μου στη Σαλαμίνα να φυτέψω κάτι ρίζες ελιές. Πήγα με την φίλη μου. Η φίλη μου είναι συμβασιούχος στο δημόσιο. Τα δύο αδέλφια της είναι δικηγόροι.

Ενώ έσκαβα, εκείνη με τραβούσε βίντεο με το κινητό της όταν ξαφνικά κάνει ένα κρακ η αξίνα και σπάει. Είχα χτυπήσει κάτι σκληρό. Παίρνω το φτυάρι και τραβάω τα χώματα στην άκρη. Και τι βλέπω; Μάρμαρο. Μια μαρμαρένια κολώνα.

«Αρχαία» φώναξε η φίλη μου η συμβασιούχος που στο μεταξύ είχε έρθει από πάνω συνεχίζοντας να βιντεοσκοπεί. Τα ‘χασα. Τώρα; Δυο οικόπεδα παρακάτω, ο θείος Μίμης, καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, πούλησε αυθαίρετο και οικόπεδο όσο όσο γιατί σκάβοντας είχε βρει ένα κιούπι από προ Χριστού. Έκλεισα την λακκούβα και φύγαμε άρον άρον. Γυρίσαμε σπίτι.

Η φίλη μου ήταν πολύ χαρούμενη που βρήκαμε αρχαία ενώ εγώ πολύ στενοχωρημένος. Όταν η φίλη μου είναι χαρούμενη και εγώ στενοχωρημένος κάνουμε σεξ οπότε συνήθως τα πράγματα αντιστρέφονται. Μετά, όταν «τελειώνουμε» «τελειώνω», εγώ ψάχνω για αναπτήρα και εκείνη ξεραίνεται στον ύπνο, για να ονειρευτεί την συνέχεια ή για να ονειρευτεί άλλον «αναπτήρα».

Έτσι έγινε και χθες το βράδυ. Καθώς έψαχνα, άνοιξα την τσάντα της -πάντα έχει αναπτήρες της νέας δημοκρατίας- που την είχε αφημένη πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού. Ανοίγω και τι βλέπω; Μια βιντεοκάμερα. Κόντεψε να μου ‘ρθει κόλπος. Ευτυχώς η φίλη μου μετά το σεξ ξεραίνεται στον ύπνο.

Παίρνω την κάμερα και πάω στην τουαλέτα. Την βάζω από την αρχή να παίξει και νάσου ο θείος Μίμης. Τσίτσιδος. Και η φίλη μου η συμβασιούχος. Γυμνή κι αυτή. Να του «παίρνει συνέντευξη». Καταλαβαίνετε τι εννοώ. Πάγωσα. Βάζω την κάμερα στην τσάντα. Εκείνη ακριβώς την στιγμή έρχεται μήνυμα στο κινητό.

Τρόμαξα, σκιάχτηκα. Τόσο πολύ είχα ταραχτεί. Ήταν από την αδελφή μου:« Ο θείος Μίμης έπεσε από τις σκάλες. Ελάτε στο κρατικό. Επείγον». Πιάνω να ντυθώ. «Θα μου φτιάξεις και μένα καφέ αγάπη μου;» ακούω την φωνή της φίλης μου από μέσα. «Γιατί ξύπνησες τόσο νωρίς;» ρωτάω. «Έχω συνέντευξη μωρό μου σήμερα για τον διαγωνισμό του υπουργείου πολιτισμού . Το ξέχασες;» μου απαντάει.

 

αγρύπνια

Άντε τώρα να βρεις έναν άνθρωπο ν’ αγαπήσεις. Και πες ότι τον βρήκες. Στο λέει. Σ’ αγαπάει για σένα ή για τον εαυτό του; Τι εγωιστική ερώτηση θα μου πείτε. Η μήπως εγωκεντρική;

Και έχουν άραγε τόση σημασία όλα αυτά, όταν την στιγμή που σε βασανίζουν, κάπου «αλλού», σε κάποια βραχονησίδα του Αιγαίου, μερικοί λαθρομετανάστες, αγκαλιάζουν τα παιδιά μη ξεπαγιάσουν οι ψυχές τους;

Για παρ’ το λίγο αλλιώς. Έλα μπράβο. Κάνε ένα βήμα πίσω για να κάνεις δύο βήματα μπρος. Αχ αυτές οι μπροσούρες και τα συνθήματα. Συνθλίματα έγραψα μα το διόρθωσα. Μήπως δεν θα ‘πρεπε;

Είναι κι αυτός ο Μάνος που γυρεύει την αγάπη του στην εικόνα αμφίβολων άστρων για να ντυθεί στα άσπρα. «Εκατομμύρια έτη φωτός λάμπουν στα μαλλιά της»

Η επόμενη μέρα του έρωτα πρέπει να είναι λιακάδα αλλιώς η μετεωρολογική υπηρεσία πρέπει να μετοχοποιηθεί. Ίσως απαντούσε ο Ανδρέας.

Μα τι λέω; Συγχωρήστε με. Είναι που δε ξέρω να μιλάω γαλλικά. Προσπάθησα στον στρατό, αλλά δεν τα κατάφερα. Στην σκοπιά. Και μετά σου λένε οι γυναίκες «μα εμείς γεννάμε». Τι λέτε κυρίες μου; Έχετε φυλάξει σκοπιά; Έχετε νιώσει την αγρύπνια που εκπορνεύεται φιλώντας φυλώντας το τίποτα;

Κάποιο δειλινό μου τραγούδησες φάλτσα και γω σ’ ερωτεύτηκα. Σαν ουσία υγροσκοπική. Δεν γράφονται έτσι τα ποιήματα Βασίλη. Τα ποιήματα αρχίζουν μ’ ένα ανείπωτο γιαχαμπίμπι.

Λοιπόν ξέρετε κάτι; Αυτοί που λένε πως πρέπει να αποδεχθείς τα προβλήματα για να τα λύσεις δεν είναι ηλίθιοι. Είναι πονηροί. Γιατί έχουν αποφασίσει ποιοι είναι οι «άγνωστοι» και τους έχουν επιβάλλει χρησιμοποιώντας τετριμμένα σύμβολα, για να ενοχοποιήσουν τις φυσικές λύσεις ως επινοήματα.

Η ζωή, λέει, είναι μικρή. Ψέματα. Όποιος την μέτρησε έχει πεθάνει κι όποιος την μετράει νομίζει πως είναι ζωντανός.

Η τρομοκρατία του καινούριου ή εξομολογήσεις ενός διαφημιστή .

«Το μικρό μου όνομα είναι Οκτάβ και ντύνομαι στο APC. Είμαι διαφημιστής: μάλιστα, μολύνω το σύμπαν. Είμαι ο τύπος που. . . σας κάνει να ονειρεύεστε πράγματα που δεν θα μπορέσετε να αποκτήσετε ποτέ. Ουρανός πάντα γαλανός, μια τέλεια ευτυχία, ρετουσαρισμένη σε Photoshop. Εικόνες τέλεια επεξεργασμένες, μουσικές αγαπημένες.

Όταν, κάνοντας αιματηρές οικονομίες, καταφέρετε να πληρώσετε το αμάξι των ονείρων σας, αυτό που λανσάρισα στην τελευταία μου διαφημιστική καμπάνια, εγώ θα το έχω κάνει ήδη ντεμοντέ. Έχω κιόλας τρία νέα μοντέλα να διαφημίσω και θα φροντίσω να λαχταράτε πάντα το επόμενο.

Συνέχεια

Ο Καθοδηγητής

«Σύντροφοι να καπνίζουμε λιγότερο γιατί ντουμανιάσαμε εδώ μέσα».

 Τα βλέμματα των μεγάλων ηγετών κοιτούσαν πάνω από το σύννεφο καπνού χωρίς να μπορούν να διακρίνουν τα πρόσωπα των επί της γης απεσταλμένων τους. Άκουγαν όμως με προσοχή όσα μεγαλόστομα εκφωνούσε ο καθοδηγητής. Συνέχεια