Εγώ και ο Νταλάρας…

…το μόνο κοινό που έχουμε είναι η Κοκκινιά. Εκεί μεγαλώσαμε και οι δύο. Εσύ έγινες τραγουδιστής και πλούτισες εγώ έγινα καθηγητής Φυσικής και χρεοκόπησα.

Ας κάνουμε τώρα μια υπόθεση ομοιότητας.

Ας υποθέσουμε πως έχω βγάλει τρελά λεφτά από τα φροντιστήρια και πως η σύζυγός μου είναι βουλευτής της κυβέρνησης που στήριξε μια εξωφρενική απόφαση της τρόικας: Προκειμένου να αυξηθεί η παραγωγικότητα πρέπει να μειωθούν οι πτυχιούχοι. Ως εκ τούτου τα πτυχία της τελευταίας εικοσαετίας ακυρώνονται σε ποσοστό 50%.

Οι μισοί άνθρωποι από τους οποίους πληρώθηκα για μπορέσουν να πάρουν ένα πτυχίο μένουν ξεκρέμαστοι. Η σύζυγός μου υποστηρίζει την απόφαση της κυβερνοτρόικας και εγώ δηλώνω δημόσια ότι το μέτρο είναι ένα αναγκαίο κακό. Στη συνέχεια ανακοινώνω πως σε ένδειξη συμπαράστασης θα παραδώσω καμιά δεκαριά δωρεάν τρίωρα φροντιστηριακά μαθήματα.

Για πες μου τώρα ρε Γιωργάρα (για να μιλήσουμε και Κοκκινιώτικα) θα έχουν άδικο έρθουν στο μάθημα και αρχίζουν να μου πετάνε θρανία; Όχι ε; Σωστά.

Σκασε λοιπόν ρε Νταλάρα, βούλωσέ το, μαζέψου, κρύψου και μη παραπονιέσαι, γιατί τα γιαούρτια είναι πιο φτηνά από τα θρανία.

Advertisements

16 responses to “Εγώ και ο Νταλάρας…

  1. ρε μαγκακι κοκκινιωτη δεν σου μαθανε ότι κανεις μπορει να λεει οτι θελει ; οποιος εχει μυαλο απαντα με λογια αμα ειναι στοκος πεταει γιαουρτια.Γκεκε μαγκα μου;

    Μου αρέσει!

  2. Αγαπητέ Γιώργο,

    σπανίως απευθύνομαι γράφοντας σε δεύτερο πρόσωπο υπό μορφήν ανοικτής επιστολής προς κάποιον, αλλά σήμερα, ας κάνουμε μιάν εξαίρεση χάριν μιας παλιάς (εκ των πραγμάτων) σχέσης αφ’ ενός μεταξύ ενός καλλιτέχνη κι ενός σχολιαστή, αφ’ ετέρου μεταξύ δύο φίλων,
    έστω πρώην φίλων. Αν είμαστε πρώην φίλοι, διότι, όσο κι αν χώρισαν οι δρόμοι μας (όταν οι φίλοι δεν τροφοδοτούν τη φιλία τους, η σχέση τους χλωμιάζει) ορισμένες πέτρες, απ’ αυτές που θεμελιώνουν οι άνθρωποι τα σπίτια τους, παραμένουν στη θέση τους – και, με τα χρόνια, γίνονται ιερές.
    Εξακολουθώ λοιπόν να πιστεύω, αγαπητέ μου Γιώργο, όπως κι εκατομμύρια άλλοι Ελληνες, ότι «έχεις πια εγγραφεί στην πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας, ότι έχεις κοσμήσει τα ελληνικά γράμματα», όπως είχε η ταπεινότης μου την τιμή να δηλώσει για σένα, όταν ρωτήθηκε από καλούς ανθρώπους, θεράποντες της ιστορίας μας – πες τους καταγραφείς, συναξαριστές, «Αλεξανδρινούς», έρχεται
    απ’ τα πολύ παλιά η σκούφια του γένους μας – πες τον λαό, πολίτες, συμπατριώτες σου.
    Στενοχωρήθηκα με όσα έπαθες στο Ιλιον.
    Στενοχωρήθηκα όμως ακόμα περισσότερο με όσα άρχισες μετά να δηλώνεις.
    «Δυστυχώς υπάρχει και φασισμός στη χώρα μας» είπες! Κι έχεις δίκιο! Είναι φασισμός να πάει το μεροκάματο στα 427 διά 25 ίσον 17 Ευρώ την ημέρα.
    Είναι βία ή μάλλον βιασμός να είναι ο ένας στους δύο νέους άνεργος.
    Το κόψιμο της σύνταξης του παππού και της γιαγιάς, το βαρύ χαράτσι που πρέπει να πληρώνουν ο πατέρας και η μάνα, τα νηστικά παιδιά στα χωρίς βιβλία σχολεία, όλα αυτά κι άλλα πολλά που έχουν βυθίσει τα περισσότερα ρωμέικα σπίτια σε βαθειά κατάθλιψη, ίσως να μην έχουν να κάνουν με τον φασισμό των μελανοχιτώνων,
    αλλά έχουν οπωσδήποτε να κάνουν με τον φασισμό των καπιταλιστών (όχι μόνον των τοκογύφων, αλλά όλων).
    Και βεβαίως, με τον φασισμό του πολιτικού προσωπικού που τους υπηρετεί, βάζοντας τα επιτόκια πάνω απ’ τους ανθρώπους – ανάμεσά τους, νομίζω, και η Αννα. Ή μήπως δεν ψήφισε κι αυτή το Μνημόνιο.
    Θα μου πεις ότι εσύ δεν ψήφισες το Μνημόνιο, όπως ότι ούτε έχεις ψηφίσει ποτέ σου ΠΑΣΟΚ. Και πάλι δίκιο έχεις! Ούτε κι εγώ, εμένα όμως δεν με έχουν γιαουρτώσει -τουλάχιστον όχι ακόμα- γιατί;
    (Βεβαίως, μηδένα προ του τέλους μακάριζε – αν κάποια στιγμή υποστώ κι εγώ, στο μέτρο του γραφία, την αποδοκιμασία των συμπολιτών μου, θα προσπαθήσω να καταλάβω το γιατί) – Ομως τι σ’ τα λέω όλα αυτά, τα ξέρεις.
    Στο σημείο αυτό να ξεκαθαρίσω ότι προσωπικώς είμαι κατά των γιαουρτιών και της μούντζας, όπως είμαι κι εναντίον της (χρήσιμης στην εξουσία) βίας των μπαχαλάκηδων, αυτών που καίνε το βιβλιοπωλείο του κ. Γεωργιάδη (και τον «βγάζουν» έτσι βουλευτή) ή αυτών (των ίδιων) που διαλύουν τις διαδηλώσεις στέλνοντας ξανά και ξανά τον κόσμο σπίτι του τριάντα χρόνια τώρα.
    Ομως, αγαπητέ μου Γιώργο, δεν είμαι κατά της βίας γενικώς, πιστεύω, όπως κι εσύ άλλωστε, ότι ενίοτε «η βία είναι η μαμή της Ιστορίας» και πάντως είμαι οπωσδήποτε υπέρ της δημόσιας αποδοκιμασίας – τη
    βρίσκω πολύ δημοκρατική: Ιδιαιτέρως όταν διατυπώνεται με παρρησία και σθένος – αρχαίο κουσούρι κι αυτό, από όταν οι Αθηναίοι, ας πούμε, πέταγαν ζαρζαβατικά στους τραγωδούς ή τους κωμωδιογράφους αν έγραφαν «πατάτες» ή γιούχαραν (επίσης μετά ζαρζαβατικών, πριν να τους εξορίσουν) όσους πολιτικούς διαπίστωναν οι πολίτες ότι προσπαθούσαν αν τους εξαπατήσουν.
    Μερικές φορές οι πολίτες έκαναν λάθος – αλλά έτσι είναι η δημοκρατία, ένα τσαχπίνικο πολίτευμα που κάνει μεν λάθη, προσπαθεί όμως μερικές φορές τουλάχιστον να τα διορθώσει.
    Εχεις λοιπόν για μιαν ακόμα φορά δίκιο, όταν επικαλείσαι τη Δημοκρατία, παρ’ ότι δεν αντιστέκεσαι σε όσους τώρα την καταλύουν κουρελιάζοντας το Σύνταγμά της, υπαγάγοντας τη χώρα σε Καθεστώς Κατοχής, και καθιστώντας την Ελλάδα εκ νέου Φόρου Υποτελή.
    Ομως, κι αυτά τα ξέρεις, δεν χρειάζεται να σου τα υπενθυμίσω εγώ, ούτε μεταξύ μας χωράνε δοκησισοφίες περί Χούντας, αυτές άφησέ τες για τις μαζορέτες και τα ντόμπερμαν του συστήματος που παθαίνουν ιερή φρίκη με τους «αγανακτισμένους» είτε πολίτες στο Σύνταγμα είτε θεατές στην Επίδαυρο, αλλά δεν λένε λέξη για τα βάσανα του κόσμου (αυτά που τον έκαναν και τον κάνουν «αγανακτισμένο»). Τα ίδια παπαγαλάκια έχουν βγάλει τον σκασμό για τους Δυνατούς – πες τους νταβατζήδες, λαμόγια, φοροφυγάδες, αεριτζήδες.
    Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν, υπέρ των αφεντικών τους και ουδέν ακούουν, εσύ όμως, ένας καλλιτέχνης, πρόμαχος συχνά του λαού, σίγουρα ακούς τη βοή των επερχομένων.
    Οταν όμως, παλιέ μου φίλε, ενώ ακούς τη βοή των επερχομένων εσύ σιωπάς, κραυγές, αιτιάσεις και μεγάλες φωνές των απελπισμένων θα λάβεις ως απάντηση.
    Δεν θα σου έλεγα, «Γιώργαρε» των καλύτερων μας χρόνων, να σκύψεις το κεφάλι με σεβασμό μπροστά σε αυτούς που σε γιαούρτωσαν επειδή εσύ τους όπλισες το χέρι (δεν είμαστε δε και Χριστιανοί να πάμε να τους πλύνουμε τα πόδια), ούτε να στρέψεις και το άλλο μάγουλο, θα σου έλεγα όμως -αν μου το επιτρέπεις- να κλείσεις το στόμα σου και να ανοίξεις τα αυτιά σου. Για λίγο.
    Ετσι σαν σε προσευχή στους ποιητές που έχεις τραγουδήσει κι αποδίδοντας, με ενός (μεγάλου) λεπτού σιγή, τιμές στους πληβείους για τους οποίους έχεις τραγουδήσει.
    Ωστε, όταν ανοίξεις ξανά το στόμα σου να ανοίξουν ξανά και οι άνθρωποι τα αυτιά τους να σε ακούσουν κι όχι το στόμα τους για να σε αποπάρουν.
    Μάλιστα με λέξεις βαρειές.
    Ξέρω, και τελειώνω με αυτό, ότι ξέρεις κι εσύ πως δεν πρόκειται για «οργανωμένες μειοψηφίες» κι άλλα καταγέλαστα∙ τα ίδια μας τα έργα βλέπουμε κάθε μέρα που μας κάνουν τη χάρη οι θεοί να ξυπνάμε το πρωί, τα ίδια, που, αν κλείσουμε μπροστά τους τα μάτια, θα αρχίσουν να μας κρατάνε ξάγρυπνους τη νύχτα – με τις «καλές κυράδες», όπως αποκαλούσαν τις Ερινύες οι αρχαίοι, να λεηλατούν την ψυχή μας…

    Με την αγάπη μου, Σ.(τάθης)

    Μου αρέσει!

  3. Υπεραπλουστεύσεις. Λυπάμαι που ένας καθηγητής νομιμοποιεί τη βία. Λυπάμαι! Νομίζω πως ο Νταλάρας με τη στάση του εξέφρασε περισσότερο την δημοκρατική και λεβεντογέννα Κοκκινιά κύριε! Επειδή δεν αρέσουν αυτά που λέει να σκάσει. Εκπληκτική αντιμετώπιση!

    Μου αρέσει!

  4. Δεν είναι μόνο ότι δε μου αρέσει ο Νταλάρας. Είναι ότι επιδίωξε να γίνει σύμβολο μιας πολιτικοποιημένης εποχής και πλουτίσει (με την αξία ίσως, δε λέω). Είναι το καλλιτεχνικό σύμβολο της Μεταπολίτευσης και αυτή την κριτική δέχεται (ποικιλοτρόπως). Γιατί δε δέχεται τις ίδιες αντιδράσεις ο Παπακωνσταντίνου, ο Αγγελάκας κλπ;

    Μου αρέσει!

  5. Επιχείρημα δεν αποτελεί, αποτελεί όμως ένδειξη εμπάθειας από την πλευρά σας. Την δική σας δεν την έκρινα επειδή κατακρίνετε τον Νταλάρα, μόνο για το θέμα του εξοστρακισμού.

    Καληνύχτα και από μένα.

    Μου αρέσει!

  6. Υπάρχουν και τραμπούκοι που χειροκροτούν ξέρετε. Βλέπω οτι ενώ σας κακοφαίνεται που κρίνω κάποιον με βάση την ιδιότητά του δεν διστάζετε να κρίνετε την δική μου.
    Θα σας καληνυχτίσω όμως γιατί αύριο οι μαθητές μου περιμένουν τα διαγωνίσματά τους διορθωμένα.
    (Υ.Γ. Το γιατί δεν γράφετε για τον έναν ή τον άλλο δεν αποτελεί επιχείρημα)

    Μου αρέσει!

  7. Να ζητήσω από έναν εφοπλιστή το ίδιο; Όχι. Τι νόημα έχει. Έχει νόημα να το ζητώ από έναν κατά δήλωσή του λαικό τραγουδιστή.

    α) δεν ήξερα ότι άμα είσαι λαϊκός τραγουδιστής φέρεις και πολιτική ευθύνη.
    β) γιατί δεν το ζητάτε και από τον Βοσκόπουλο; Λαϊκός τραγουδιστής με σύζυγο που πολιτεύθηκε και διατέλεσε και υπουργός ο οποίος όντως μας χρωστάει . Πολλά λεφτά από φόρους.
    γ) Από την Αλεξίου γιατί όχι; Και αυτή πολιτεύτηκε με το Πασόκ

    Που ήταν αυτά τα δύο χρόνια όταν στηνόταν όλη αυτή η οικονομική σκευωρία;

    Που θα έπρεπε να ήταν; Στο δρόμο να κάνει συναυλίες; Για τη χρονική επιλογή διαφωνούμε;

    Δεν νομίζετε οτι απαιτείται λίγη σεμνότητα;

    Ναι και μάλιστα από όλους. Και τους τραγουδιστές και τους πολίτες.

    Όσον αφορά το γιαούρτωμα, το αποδέχομαι αφού έχει καταργηθεί ο εξοστρακισμός.

    Σε αυτό το επιχείρημα τι να πω. Αν συγκρίνετε μια δημοκρατική διαδικασία που τελικά κατάντησε να γίνει τρόπος εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων με το γιαούρτωμα από 10 τραμπούκους τι να πω. Είστε και καθηγητής κρίμα είναι.

    Μου αρέσει!

  8. Δε είναι δικό μου θέμα αν χρωστάει κάτι και σε ποιον. Το σίγουρο είναι οτι δεν του χρωσταμε τίποτα. Απολύτως. Αν νιώθετε εσείς ότι του χρωστάτε τότε θεωρείστε το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο που χρησιμοποίησα ως αστοχία.
    Όσο για τα άλλα πρόσωπα στα οποία αναφέρεστε, είναι βέβαιο οτι ο κύριος Νταλάρας δεν είναι η μονάδικη αντιαισθητική (τουλάχιστον) περίπτωση.
    Να ζητήσω από έναν εφοπλιστή το ίδιο; Όχι. Τι νόημα έχει. Έχει νόημα να το ζητώ από έναν κατά δήλωσή του λαικό τραγουδιστή.
    Που ήταν αυτά τα δύο χρόνια όταν στηνόταν όλη αυτή η οικονομική σκευωρία;
    Δεν νομίζετε οτι απαιτείται λίγη σεμνότητα;
    Όσον αφορά το γιαούρτωμα, το αποδέχομαι αφού έχει καταργηθεί ο εξοστρακισμός.

    Μου αρέσει!

  9. Η υποχρέωση στην οποία αναφέρεστε είναι ηθική και μόνο (αν δεχτούμε ότι υπάρχει) και εδράζεται στην ιδιαίτερη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ καλλιτέχνη και ακροατή. Θα ζητούσατε το ίδιο και από ένα εφοπλιστή; Και αυτός από κάποιους τα έβγαλε. Από τον Κωστόπουλο όχι της Τζένης αλλά της Άλφα Τράπεζας, το ζητήσατε; Αυτός σε ποιανού τις πλάτες έβγαλε τα τρελά λεφτά; Και κυρίως με ποιανού τις πλάτες; Ο Νταλάρας παντρεύτηκε μία γυναίκα η οποία πολιτεύτηκε. Δικαίωμά της. Την ψηφίσανε και αυτή ακολούθησε αυτό που της έλεγε η συνείδησή της ή το κόμμα. Δεν το εξετάζω και δεν με ενδιαφέρει. Αυτό τον κάνει αντικείμενο γιαουρτώματος; Επικροτούμενου μάλιστα; Και στο κάτω κάτω ζητάτε από τον Νταλάρα να σκάσει. Γιατί άραγε; Όλοι έχουν δικαίωμα στην έκφραση απόψεως, ο Νταλάρας όχι; Σας ενοχλούν αυτά που λέει; Αυτά που λέει ο Λαζόπουλος πχ δεν σας ενοχλούν; Τελικά μας χρωστάει κάτι ο Νταλάρας και δεν το έχω καταλάβει;

    Μου αρέσει!

  10. Όχι βέβαια. Υπάρχουν και νόμιμα και παράνομα τρελά λεφτά.
    Αλλά δεν πρέπει (μιλάμε για τους ανθρώπους που έβγαλαν νόμιμα τρελά λεφτά) να υποστηρίζεις και λίγο τους ανθρώπους από τους οποίους τα έβγαλες; Αν όχι, μη με διαφωτίσετε.

    Μου αρέσει!

  11. Ο καθείς με τις αναφορές του και τις «εκθέσεις» του.
    Αλήθεια, τα τρελά λεφτά από το «ψυχαγωγείν» είναι νόμιμα;

    Μου αρέσει!

  12. Μόνο που τα τρελά λεφτά από τα φροντιστήρια θα ήταν παράνομα ενώ από το ψυχαγωγείν όχι. Αυτά για να μην πιάσω και τα υπόλοιπα και βαριέμαι. Αυτά για τις αναλογίες πτυχίων με βραδιές σε συναυλίες και συντάξεις.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s