Η γάτα

Τρίτη, ώρα 11η νυκτερινή. Βάζω το κλειδί στην εξώπορτα. Κάθε Τρίτη,  ώρα 11η νυκτερινή, η γιαγιά με το σαραβαλιασμένο καροτσάκι διασχίζει την οδό Σωκράτους.

Βγάζω το κλειδί από την εξώπορτα. Θα την παρακολουθήσω.

Κάθε λίγο σκύβει κάτω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Κάτι ψάχνει. Στις γωνίες σταματάει, βγάζει λίγα αποφάγια από το καροτσάκι και τα αφήνει στη ρίζα της κολώνας πάνω σε ένα κομμάτι εφημερίδας.

Διασχίζουμε ολόκληρη την οδό Σπετσών κα στρίβουμε δεξιά στην οδό Δωδεκανήσου. Σταματάει στο internet game café. Ανοιγει την πόρτα ίσα που να χωράει το κεφάλι της με τις λιγοστές άσπρες τρίχες. Ρωτάει κάτι, περιμένει λίγο και φεύγει.

Την επόμενη Τρίτη. Φροντίζω να σχολάσω μια ώρα νωρίτερα. Είμαι στο internet café πριν τις 11. Παραγγέλνω μια μπύρα και κάθομαι μπροστά στην οθόνη. Δέκα και μισή. Έχω ώρα. Ας σερφάρω λίγο στα blogs. Μια γάτα τριγυρίζει τα πόδια μου. Άσπρη καχεκτική.

Τετάρτη, ώρα 1 πρωινή. Σηκώνομαι από την καρέκλα. Η γιαγιά με το σαραβαλιασμένο καροτσάκι δεν πέρασε. Πληρώνω την μπύρα και φεύγω. Στην πόρτα σταματάω. Γυρίζω και ρωτάω το παιδί στο μπαρ αν φάνηκε κάποια γιαγιά που ρωτούσε. «Μάλλον. Δε ξέρω. Δεν πρόσεξα. Κάθε μέρα περνάει και ρωτάει για μια γάτα. Δεν απαντάμε πια. Βαρεθήκαμε Έχουμε και δουλειές»

Καθώς ανοίγω την πόρτα, η άσπρη καχεκτική γάτα βγαίνει στο δρόμο και κατευθύνεται στα αποφάγια.

Advertisements

6 responses to “Η γάτα

  1. @ silentcrossing

    Νομίζω πως αν αρχίσει κάποιος να κοιτάζει, να παρατηρεί αυτά που συμβαίνουν γύρω του, δεν μπορεί να σταματήσει. Απλά, που και που, κάνει ένα διάλειμμα για να κοιτάξει αυτά που συμβαίνουν μέσα του. Κάτι σαν «εισπνοή-εκπνοή».

    Ίσως αρχίζουμε να μισούμε τον κόσμο όταν μας απογοητεύσει ο εαυτός μας.

    Μου αρέσει!

  2. Πόσο δύσκολο, αλήθεια, έχει γίνει να επιβιώνεις σε αυτή την τερατούπολη, χωρίς να μεταλλαχθείς κι εσύ σε ένα από τα περιφερόμενα τέρατα της. Δεν αναφέρομαι στη γλυκύτατη, είμαι σίγουρος, κυρία που τριγυρνάει τις νύχτες. Αναφέρομαι σε όλους εμάς που σταματήσαμε να κοιτάζουμε τα αμέτρητα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας.

    Μάθαμε να ζούμε με αποφάγια φίλε μου;

    Άραγε πότε καταλαβαίνεις ότι άρχισες άρχισες να μισείς τον κόσμο (και τον εαυτό σου);

    Μου αρέσει!

  3. @ Ο Λύκος της Στέππας

    Και η μοναξιά , μου φαίνεται σαν, την ταίσουμε με αποφάγια με αδέσποτο μοιάζει.

    Μου αρέσει!

  4. βζ: είναι μάλλον αρκετές οι περιπτώσεις ανθρώπων στην τερατούπολη που φροντίζουν αδέσποτα—ενστικτωδώς, επειδή αγαπούν τα ζώα, από ανάγκη να κάνουν κάτι ανιδιοτελές, για να απαλύνουν την μοναξιά τους, ή δεν ξέρω τι άλλο. Στα Εξάρχεια π.χ., που ζω, συναντώ μερικές κάθε βράδι. Δίνουν η μια στην άλλη τη σκυτάλη, που λέει κι η παιδίσκη της ανοικτής θαλάσσης. Exercises in futility, μέχρι την επόμενη επιχείρηση του ξέρεις ποιου για τον «καθαρισμό» του άστεως για χάρη, οπωσδήποτε, του κοινού καλού.

    Μου αρέσει!

  5. L

    αυτή η σκυτάλη
    τόσο βαριά
    μερικές φορές
    πιο βαριά
    κι απ’ το σώμα που
    πρέπει
    να την μεταφέρει.

    καλησπέρα !

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s