Ένας τυφλός μπορεί να «ξεστραβώσει»

Για να είμαι βέβαιος πως θα μελετήσουν τουλάχιστον μία φορά το σχολικό τους βιβλίο της Φυσικής κατεύθυνσης Γ λυκείου και δεν θα αρκεστούν στις φροντιστηριακές σημειώσεις και τις λυμένες ασκήσεις του πίνακα, αποφάσισα να μελετήσουμε όλοι μαζί μέσα στη τάξη. (Ο υπογράφων για όσους δεν το γνωρίζουν είναι καθηγητής φυσικής και ανήκει στο «σκοτεινό κύκλωμα της παραπαιδείας»)

Διαπίστωσα λοιπόν,όπως ήταν αναμενόμενο, πως οι περισσότεροι διάβαζαν γρήγορα και χωρίς το μυαλό τους να είναι σε εγρήγορση, χωρίς να καταλαβαίνουν τι διαβάζουν, ρίχνοντας μια βιαστική ματιά στα σχήματα και «απαγγέλλοντας»  τους μαθηματικούς τύπους σε μια «εξωγήινη διάλεκτο»   Σίγματαφισονγιωταεπιαλφαγωνιακο».

Τους εξήγησα πως η φυσική είναι επιστήμη που βασίζεται και στην παρατήρηση, θα έπρεπε συνεπώς να είναι πιο προσεκτικοί στην μελέτη των σχημάτων και των φωτογραφιών. Θα έπρεπε επίσης να απομνημονεύουν φραστικά και όχι φωτογραφικά έναν μαθηματικό τύπο για να συνηθίσουν την ορολογία.

Κάπου σε αυτό το σημείο σηκώθηκα στον πίνακα, τους γύρισα την πλάτη και  είπα : «Είμαι τυφλός. Περιγράψτε μου το σχήμα που βλέπετε, βοηθήστε με να το ζωγραφίσω στο μυαλό μου».

Άρχισαν να περιγράφουν και εγώ να σχεδιάζω στον πίνακα αυτό που μου περιέγραφαν –ο πίνακας ήταν η οθόνη του μυαλού μου-. Στην αρχή τα πράγματα ήταν δύσκολα, ένα σχήμα και μια παράγραφος μας πήρε περίπου μισή ώρα. Εννοείται πως δεν μου αρκούσε να μου πουν, σχεδίασε ένα βέλος και γράψε το γράμμα ύψιλον, αλλά, σχεδίασε το διάνυσμα της ταχύτητας και συμβόλισέ το με ύψιλον. Έπρεπε να χρησιμοποιούν την σωστή ορολογία. «Είπαμε, είμαι τυφλός αλλά όχι άσχετος με την φυσική».

Γελούσαν συχνά με τις γκάφες τους και με τις εκκλήσεις μου για βοήθεια. Αυτό κράτησε δύο ολόκληρες ώρες. Παιδεύτηκαν  κουράστηκαν, αλλά το διασκέδαζαν  και όσο περνούσε η ώρα περιέγραφαν με περισσότερη ακρίβεια ότι έβλεπαν. Όταν η εικόνα ολοκληρωνόταν συζητάγαμε, εξηγούσαμε, και αν το σχήμα συνόδευε κάποια μαθηματική ανάλυση ήταν υποχρεωμένοι να την περιγράψουν και να την εξηγήσουν, όχι στα «εξωγήινα» αλλά στα ελληνικά, να βρούν και να μου πουν τα λογικά βήματα της λύσης του προβλήματος.  Στη συνέχεια τους έβαλα να απαντήσουν στις ερωτήσεις κρίσεως που δεν είχαν καταφέρει να απαντήσουν στο σπίτι και τα πήγαν μια χαρά. Τα «δεν καταλαβαίνω τι ρωτάει» μειώθηκαν, σχεδόν εξαφανίστηκαν.

Από τότε παίζω το παιχνίδι του τυφλού για να μελετήσουμε το βιβλίο της Φυσικής  στα περισσότερα τμήματα. Τους ζητάω με την ίδια προσοχή και παρατηρητικότητα να μελετούν στο σπίτι, τονίζοντας πως άλλο πράγμα είναι το «διαβάζω» και άλλο «μελετώ». Κάποιοι μαθητές το εφαρμόζουν,και τα σημάδια προόδου αρχίζουν να γίνονται ορατά ,κάποιοι άλλοι βαριούνται να παίξουν το παιχνίδι μόνοι τους στο σπίτι. Μία μαθήτρια μάλιστα μου είπε «Χρειάζομαι έναν τυφλό για να ξεστραβωθώ».

Όπως και να έχει, το μάθημα-μελέτη στην τάξη γίνεται ευχάριστο και δημιουργικό. Πάει να είναι μια στείρα διάλεξη. Εγώ δεν είμαι πομπός, είμαι βοηθός όπως αυτοί είναι βοηθοί ενός ανθρώπου που πρέπει να βοηθήσουν να δει και να καταλάβει αφού πρώτα «δουν» και καταλάβουν» οι ίδοι. Είναι ένα πολύ όμορφο παιχνίδι. Αν διαβάζει κάποιος συνάδελφος αυτό το ποστ ας το δοκιμάσει.

Ίσως η ιδέα να προήλθε από ένα από τα πιο όμορφα βιβλία που έχω διαβάσει, το «Χρονικό της τέχνης» του Combritch, στο οποίο με είχε εντυπωσιάσει ο τρόπος με τον οποίο «κοίταζε» έναν πίνακα ζωγραφικής, ο τρόπος που περιέγραφε τα θέματα, την δράση, τα χρώματα, το φως, τα πρόσωπα, τα συναισθήματα των ανθρώπων, την δράση μέσα στην ακίνητη εικόνα, και φυσικά με μάγεψε η απλότητα και η ακρίβεια του λόγου του που μερικές φορές ήταν τόσο όμορφος όσο ο ίδιος ο πίνακας. Σκέφτηκα ότι ακόμα και ένα άνθρωπος που δε μπορεί να δει θα άξιζε να ακούσει, να του διαβάσουν, αυτό το βιβλίο. Ζήλεψα. Θα ήθελα τα βιβλία φυσικής να είναι γραμμένα με έναν τέτοιο όμορφο τρόπο και λόγο, να διδάσκουν την παρατήρηση, την περιγραφή, έναν τρόπο ερμηνείας των όσων συμβαίνουν στη φύση γύρω μας.

Μάλλον έτσι λοιπόν μου ήρθε η ιδέα να πω «Δεν βλέπω, μιλήστε, περιγράψτε, βοηθήστε με να καταλάβω».
Αυτά και καλή επιτυχία σε όποιον δοκιμάσει να το πει.

Advertisements

37 responses to “Ένας τυφλός μπορεί να «ξεστραβώσει»

  1. Διδάσκω αεί γηρασκούμενος!

    Εξαιρετικά ενδιαφέρον το θέμα, και η τεχνική που προτείνεται (λεκτική περιγραφή μιας εικόνας) είναι όντως πολύτιμη. Χρήσιμη είναι, επίσης, και η αντίστροφη, δηλαδή η σκιαγράφηση μιας διαδικασίας με μια εικόνα (πχ, διάγραμμα ροής, ή – για πιο πολύπλοκο θέμα – τα διαγράμματα Φάινμαν).

    Ενδιαφέροντα και τα σχόλια.

    Μου αρέσει!

  2. @ Evfran

    Συνάδελφος λοιπόν. Όσο ζούμε και διδάσκουμε μαθαίνουμε αγαπητή Evfran. Κάνουμε λάθη, διορθώνουμε λάθη, δικά μας, των παιδιών. Νομίζω πως το μεγαλύτερο λάθος για έναν δάσκαλο είναι να φοβηθεί το λάθος, να προσπαθεί να αποφύγει το λάθος.
    Ελπίζω και πασχίζω να φτάσει κάποτε η στιγμή που θα θεωρήσω τον εαυτό μου δάσκαλο. (Προς το παρόν νιώθω σαν προπονητής πριν τον μεγάλο τελικό ελπίζοντας σε μία δίκαιη διαιτησία 🙂 )

    Θα επαναλάβω την ευχή σου. Καλή δύναμη και καλή συνέχεια σε όλους, μαθητές, γονείς και δασκάλους.

    Μου αρέσει!

  3. Αργά είδα το «άρθρο» σου αλλά ενθουσιάστηκα κι εγώ με τη μέθοδο padrazo, για διδασκαλία της Φυσικής. Υπέροχη!!! Μας διδάσκει όλους όσους διδάσκουμε. Να ανακαλύπτεις τη μαγεία της γνώσης και πως μπορείς να δουλέψεις για να κερδίσεις τη γνώση είναι πολύ μεγάλο κέρδος ό,τι κι αν ακολουθήσει στις εισαγωγικές, επιτυχία ή αποτυχία. Πιστεύω όμως ότι αν κάποιος μαθητής έχει την τύχη να πάρει τέτοιου είδους μαθήματα, θα έχει και επιτυχία. Χρόνος δε χάνεται, απεναντίας κερδίζεται. Και βέβαια αυτοί οι μαθητές πήραν και μαθήματα ζωής ταυτόχρονα. Μαγκιά του καθηγητή τους!!! Το γοητευτικό για μένα είναι ότι αυτός ο καθηγητής δεν είναι καθηγητής σε σχολείο (όπου θα θέλαμε τέτοιους καθηγητές) αλλά σε φροντιστήριο!!! Που να σε ήξερα τρία χρόνια πριν να κάνεις μάθημα στο γιο μου. Σκέφτομαι πολύ συχνά ότι η επιτυχία των παιδιών οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στη δυνατότητα του καθηγητή να τους εμπνεύσει. Το είδα στη πράξη με τον δεύτερο γιο μου που τον ενέπνευσε η καθηγήτρια που του έκανε μάθημα στην έκθεση και πήρε το άριστα του βαθμού για τις ικανότητες που είχε σε μικρό χρονικό διάστημα. Πολύ σοφή και η φράση:
    Έρχονται σε εμάς σε μια φάση της ζωής τους που η λέξη επιτυχία ή ευτυχία ταυτίζεται με μια λέξη : “εξετάσεις”.
    Και το λέω σαν μητέρα, σαν καθηγήτρια αλλά και σαν… υποψήφια, αν θυμηθώ τις δικές μου προσπάθειες, 3 το σύνολο, για να κατορθώσω την επιτυχία.
    Καλή συνέχεια, καλή δύναμη σε όλους.

    Μου αρέσει!

  4. @HappyHour, άκου από που ξεκίνησε το θέμα και ας το κλείσουμε εδώ.

    Όταν γράφεις μαλακίες απλά και μόνο για να σχολιάσεις, θα δέχεσαι και την κριτική. Είναι προφανές, ότι όλοι μας έχουμε περάσει από το λύκειο, ότι όλοι έχουμε δώσει πανελλήνιες κ.ο.κ.. Έχει σημασία όμως η χρονολογία. Δεν γνωρίζεις το ισχύον σύστημα. Αποτελεί μαθητική κόλαση και δεν αφήνει περιθώρια. Γι’ αυτό το σχόλιο σου ήταν ανεύθυνο. (Σ’ αυτό αντέδρασα αλλά έντονα, γι’ αυτο το σταματώ.)

    Μπορεί εσύ κι εγώ να το βιώσαμε «αναίμακτα» λόγω καλής απόδοσης ή δεν ξέρω και ’γω τι. Μπορεί επίσης ο pardazo να με αμφισβητήσει γιατί είχε ζωντανή απόδειξη περί του αντιθέτου, πρόσφατα με κοντινό του πρόσωπο. Αυτό δεν σημαίνει ότι ισχύει το ίδιο για όλους τους νέους και αυτό θα σου το επιβεβαιώσει ο padrazo, καθώς σε άνωθεν σχόλιο μίλησε για την διαφορετικότητα των μαθητών.

    Μου αρέσει!

  5. Padrazo ευχαριστώ για τη σημασία που έδωσες στο ζήτημα αυτό. Φοβάμαι μόνο πως όποιος συνάδελφος πέσει στο εντελώς μη-σοβαρό μπλογκ μου θα χάσει κάθε ιδέα!
    🙂

    Μου αρέσει!

  6. @ incontinentia

    Κρίσιμο το θέμα που θίγεις, πολύ σημαντικό και πολύ παραμελημένο, για το μάθημα του σχεδίου στο Λύκειο αλλά και γενικά για την εικαστική παιδεία. Νομίζω πρέπει να «κάνουμε κάποιο θόρυβο» για αυτό.

    Χωρίς να ζητήσω την άδειά σου και ελπίζω να μη σε ενοχλήσει το δημοσίευσα σαν ποστ στο «ανοιχτό σχολείο» .http://anoixtosxoleio.wordpress.com/
    Θα χαρώ πολύ να φιλοξενήσω τις απόψεις για τα εικαστικά στο ελληνικό σχολείο εν όψει και της εκπαιδευτικής «ξαναρύθμισης».

    Είχα την τύχη κάποια στιγμή σαν φοιτητής να συγκατοικήσω με τέσσερις φοιτητές της σχολής καλών τεχνών σε ένα νεοκλασικό στα Εξάρχεια. Με έμαθαν πολλά. Ότανέγινε ο σεισμός το σπίτι ράγισε μαζί με κάποιες σχέσεις και χαθήκαμε. Από τότε μαθαίνω ότι μπορώ μόνος όπως το ότι κοιτάζεις έναν πίνακα τον κοιτάζεις στα βιβλία αλλά τον βλέπεις πραγματικά στο μουσείο ή στη γκαλερί.

    Μου αρέσει!

  7. Παρακολουθώ από προχτές με έντονο ενδιαφέρον τη συζήτηση, κι ελπίζω να καταφέρω να εκφραστώ σαφώς, αλλά όχι τόσο ξύλινα όσο στο πρώτο μου σχόλιο. (αγαπητέ Padrazo μου φαίνεται πως διατηρώ ακόμα το μαθητικό σύνδρομο του βραχυκυκλώματος μπροστά στους ξεχωριστούς καθηγητές.)
    Ως τώρα δε φανταζόμουν πως η εξέλιξη της συζήτησης θα οδηγούσε σε κλίμα αντιπαράθεσης, και ελπίζω να μην φουντώσει ένας ανούσιος καυγάς.
    Η τόσο εύστοχη αναφορά στη «χρυσή τομή» -έναν ακόμα κοινό τόπο μεταξύ της τέχνης και της επιστήμης- , και στις ιδανικές της αποστάσεις, με κάνει να σκέφτομαι πως ο έντιμος δάσκαλος ανεξάρτητα από το ποια μέθοδο θα ακολουθήσει, οφείλει να είναι ικανός να αντιληφθεί την πραγματικότητα από πολλές γωνίες. Να προσπαθεί τουλάχιστον. Άλλο ένα θαυμάσιο παράδειγμα, που ελπίζω να ληφθεί σοβαρά υπ΄όψιν από όλους μας, όχι μόνο για πυροσβεστικούς λόγους αλλά επί της ουσίας.
    Παμ πιο κατ, γιατί πάλι παθαίνω γλωσσική αγκύλωση.
    Είναι τίμια και σεβαστή η προσπάθεια των δασκάλων που προσπαθούν προσηλωμένοι σ΄ένα στόχο να προσφέρουν μια επιτυχία στις πανελλήνιες, εφ΄όσον πιστεύουν πραγματικά πως οι ανώτατες σπουδές θα οδηγήσουν το παιδί σε καλύτερες συνθήκες ζωής. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για όσους επιχειρούν να προσφέρουν αυτό που θεωρούν «κάτι παραπάνω» από τις απόλυτα εξειδικευμένες γνώσεις των εισαγωγικών, και αναφέρομαι ειδικότερα στην κατανόηση του αντικειμένου (όπως το παράδειγμα/τέχνασμα του ποστ), αλλά και σε πεδία που αγγίζουν τις ανθρωπιστικές επιστήμες.
    Προσωπικά τείνω στη δεύτερη άποψη, με την προϋπόθεση ότι δεν πειραματιζόμαστε ανοήτως στου κασσίδη το κεφάλι. (Μιλώ ιδιαίτερα για όσους -όπως εγώ- δεν έχουν μεγάλη παιδαγωγική εμπειρία.) Πιστεύω πως είναι μέρος της προετοιμασίας των παιδιών και η αντιμετώπιση του απροσδόκητου, μπροστά στο οποίο μια ευρύτερη εικόνα του αντικειμένου θα τα υποστηρίξει.
    Μην κρίνετε μόνο από τις θετικές επιστήμες, μάθημα πανελληνίων είναι και το ελεύθερο σχέδιο πχ, και μάλιστα για σχολές καραμπινάτες όπως η Αρχιτεκτονική ή και η ΑΣΚΤ, και που η διδασκαλία του στο Λύκειο όπως ξέρετε περιορίζεται στη 1 ώρα την εβδομάδα στη Β’ τάξη. Στη Γ’ ο θεός βοηθός. Και μην κρίνετε επίσης μόνο με βάση τις αστικές συνθήκες, γιατί στην περιφέρεια ταλαντούχα και ορεξάτα παιδιά δεν έχουν τη δυνατότητα να γραφτούν σε ένα καλό φροντιστήριο και να κατέβουν με αξιώσεις στις εισαγωγικές. Τι τους μένει; Μια μάλλον άπειρη καθηγήτρια όπως εγώ, που οφείλει να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να τα προετοιμάσει. Κι αφού η μία ώρα δε φτάνει ούτε για ζήτω, χωρίς ρομαντισμό αλλά από ανάγκη οδηγούμενη, προσπαθώ να τους προσφέρω εκτός από τα απαραίτητα, -μετρήσεις, τονικότητες, σύνθεση κτλ-, και μια ευρύτερη άποψη για την τέχνη, με εικόνες, με σχέδια, με ό,τι μου κατέβει, για να μπορούν να διαχειριστούν αυτό που θα συναντήσουν αν μη τι άλλο αξιοπρεπώς. Βρίσκω το «κάτι παραπάνω» απαραίτητο, όχι πολυτέλεια. Δεν ξέρω, ίσως να κάνω λάθος. Και μέσα μου βράζω, βράζω από θυμό που μας υποχρεώνουν όλους (παιδιά και δασκάλους) σ΄έναν αγώνα δρόμου σε στενό διάδρομο με κλειστά φώτα.
    Κάτι τελευταίο: το να θέλουμε να είμαστε καλοί δάσκαλοι και για τον εαυτό μας, εμένα δε μου φαίνεται τόσο κακό. Ασφαλώς η προτεραιότητα είναι τα παιδιά, αλλά και η προσωπική μας αξιοπρέπεια είναι σημαντική. Θέλω να αισθάνομαι ικανή να κάνω αυτή τη δουλειά καλά, θέλω να βγαίνω γεμάτη απ΄το σχολείο. Πότε συμβαίνει αυτό; Όταν υπάρχει αποτέλεσμα στην τάξη.

    Έφτασα επιτέλους στην ούγια, κι άλλο ένα σεντόνι προστίθεται στη σειρά. Ευχαριστώ για το χώρο.
    🙂

    Μου αρέσει!

  8. : ) Λυπάμαι αλλά δεν θα μπω σ’ αυτή τη διαδικάσια… Είναι προφανές πως όταν χάνεται η ψυχραιμία τα λόγια είναι περιττά ! Σταματώ εδώ.

    Μου αρέσει!

  9. Εντάξει, θα ρωτήσω τους μαθητές…

    Εγώ πάνε πάαααααρα πολλά χρόνια που τελείωσα το Λύκειο!!!Πολλά περισσότερα από έσας που τελειώσατε όταν ακόμη είχαμε δέσμες. Απορώ πως ξέμεινα στο πανεπιστήμιο τόσα χρόνια!Βέβαια εξηγείται, αν αναλογιστεί κανείς ότι έδωσα 2-3 φορές εν αντιθέσει μ’ εσας που περάσατε με την πρώτη και μάλιστα σε σχολή οικονομικών!!!

    Συγχαρητήρια που περάσατε με την πρώτη!Πείτε μας κι άλλα ουσιαστικά επί του θέματος.Όπως επί παραδείγματι για το πανεπιστήμιο σας. Δεν είναι ο τελευταίος και πιο πρόσφατος συνδετικός σας κρίκος με βαθμίδα εκπαίδευσης?

    2 πράγματα είναι τραγικά.
    Η διατύπωση απόψεων που απορρέουν από άγνοια, και η ενστικτώδης (…) αντίδραση απέναντι σε ανυπόστατες επί προσωπικού μομφές.

    Μου αρέσει!

  10. Δυστυχώς η αλήθεια δεν βρίσκεται κάπου στη μέση αλλά στη «χρυσή τομή». Και επειδή η θέση της χρυσής τομής εξαρτάται από που θα μετρήσεις υπάρχουν δύο σημεία «αρμονικής ισορροπίας», το ένα πιο κοντά στη μία άποψη, το άλλο πιο κοντά στην άλλη. Από αυτές τις «χρυσές» θέσεις η «θέα» είναι καλύτερη 🙂

    Μου αρέσει!

  11. «Το σύστημα της Γ’ Λυκείου» ?
    Αν μη τι άλλο πήγα σχολείο κ φροντιστήριο πήγα κ πέρασα στις Πανελλήνιες με την πρώτη. Οπότε επιτρέψτε μου να γνωρίζω τι εστί σχολείο ! Θα έλεγα μάλιστα πως μάλλον οι μάθητες γνωρίζουν καλύτερα πως λειτουργεί το σύστημα κ αυτούς να ρωτήσετε να σας πουν αν τους αρέσει ή θα ήθελαν κάτι πιο «ξεστραβωτικό» !

    Μου αρέσει!

  12. Αγαπητή HappyHour δεν έχετε ιδέα πως λειτουργεί το σύστημα της Γ’ Λυκείου. Δεν είναι επί προσωπικού. Όπως και κάθετι άλλο αντίστοιχο, έτσι και τα σχόλια για τα σχόλια, δεν έχουν νόημα. Η τελευταία φράση του padrazo είναι όλη η ουσία. Ρεαλιστική, εφικτή και θεμιτή.

    «Και μέσα σε όλα αυτά θέλουμε, πρέπει, να “στριμώξουμε κουβέντες για ένα βιβλίο, μια ταινία, μια επιστημονική είδηση, για ανθρώπινε σχέσεις, λίγο πολιτισμό. Και προχωράμε.»

    Μου αρέσει!

  13. @ HappyHour

    Δυστυχώς δεν δουλεύω σε δημόσιο σχολείο (και αρνούμαι να δώσω εξετάσεις ΑΣΕΠ). Οι γονείς με πληρώνουν για να κάνω μια συγκεκριμένη δουλειά, να βοηθήσω τα παιδιά τους στον στόχο τους για μια θέση στη τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αν δεν κάνω καλά τη δουλειά που μου αναθέτουν θα μείνω άνεργος.
    Στηρίζομαι στο ότι πρέπει να κάνω τη δουλειά μου «όσο καλύτερα μπορώ» για δικαιολογήσω πειραματισμούς ή τεχνικές «φροντιστηριακά ανορθόδοξες».
    Είναι όμως που μερικούς φροντιστές τους τρωει και το σαράκι, θέλουν για τον εαυτό τους και έναν άλλο ρόλο εκτός από αυτόν του «προπονητή για το πρωτάθλημα των εξετάσεων» . Ετσι πολλοί εκτός από το επιχειρείν , «επιχειρούν» και άλλα πράγματα και όχι για διαφημιστικούς λόγους.
    Κάποτε τα παιδιά πήγαιναν φροντιστήριο για να συμπληρώσουν την ύλη του σχολείου. Τώρα πια η ύλη διδάσκεται πρώτα στο φροντιστήριο άρα οι «παραεκπαιδευτικοί» έχουν επωμιστεί ένα μεγάλο κομμάτι έργου του «επίσημου εκπαιδευτικού» με αποτέλεσμα το φροντιστηριακό μάθημα να έχει αλλάξει ποιοτικά. Πρέπει να πείσουμε τον μαθητή να μελετήσει , να τον μάθουμε να το κάνει, να τον πεισμώσουμε, να τον ενθαρρύνουμε χωρίς «άυλους βαθμολογικούς τίτλους», να τον βοηθήσουμε να έχει την πραγματική εικόνα της επίδοσής του που αλλοιώνεται από τις υπερβολικά υψηλές βαθμολογίες του σχολείου. Και μέσα σε όλα αυτά θέλουμε, πρέπει, να «στριμώξουμε κουβέντες για ένα βιβλίο, μια ταινία, μια επιστημονική είδηση, για ανθρώπινε σχέσεις, λίγο πολιτισμό. Και προχωράμε.

    Μου αρέσει!

  14. @padrazo «Η δουλειά μου είναι να τους βοηθήσω να γράψουν καλά στις πανελλαδικές εξετάσεις. »
    Εδώ θα διαφωνήσω γιατί η δουλειά του καθηγήτη είναι να εκπαιδεύσει κ να μορφώσει τους μαθήτες κ όχι να τους «βάλει» σε μία σχολή.
    @Zed Μπορεί να είμαι ρομαντική αλλά νομίζω πως με το να διαπιστώνουμε απλά ότι έτσι είναι η σκληρή πραγματικότητα κ δεν πρέπει να χάνουμε χρόνο δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο στην διαιώνιση του συστήματος. Μακάρι να το βλέπαν όλοι οι καθηγητές έτσι ρομαντικά το θέμα ώστε να άλλαζε κάτι. Κ επιτέλους τα συστήματα είναι για να τα αλλάζουμε όχι για να τα προσκυνάμε !
    @ L’ Enfant de la Haute Mer
    Συμφωνώ απόλυτα, αν είστε καθηγήτρια συγχαρητήρια κ σε έσας.
    Έχω την εντύπωση πως υπάρχουν πολλοί καθηγητές σαν τους 2 σας απλά ο καθένας χάνεται στην (εκ δύσεως φορτωμένη) «ατομικότητά του». Όταν θα κατάλαβουμε ότι πρέπει μόνοι μας να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας κ όχι να περίμενουμε κάποιον άλλο (βλ. τι γίνεται με Ομπάμα) τότε θα αλλάξουν τα πράγματα. Μπορεί να φαίνεται ότι ξεφεύγω από το θέμα αλλά πιστεύω πως όλα συνδέονται, από τον τρόπο που κάνουμε σεξ (κάποτε ήταν έρωτας) μέχρι τον τρόπο που τρώμε (μπροστά σε μια TV) κ από τον τρόπο που λειτουργεί το σχολείο μέχρι τον τρόπο διακυβέρνησης μας.

    Μου αρέσει!

  15. @ Happy hour

    Σας ευχαριστώ. Δε ξέρω αν ευγνωμονούν. Είναι τόσο σκληρή η προσπάθεια και τόσο ορμητική η ζωή που μας είναι αρκετό να μας θυμούνται (με καλό τρόπο). Έρχονται σε εμάς σε μια φάση της ζωής τους που η λέξη επιτυχία ή ευτυχία ταυτίζεται με μια λέξη : «εξετάσεις»

    @ Zed

    Δεν ισχυρίζομαι ότι είναι μια μέθοδος διδασκαλίας. Είναι απλά ένα τέχνασμα για να μάθουν να μελετούν, να παρατηρούν, να μαθαίνουν. Η δουλειά μου είναι να τους βοηθήσω να γράψουν καλά στις πανελλαδικές εξετάσεις. Άλλους βοηθάει αυτή η «τεχνική» και σε άλλους είναι αχρείαστη.

    @ L’ Enfant de la Haute Mer

    Σας ευχαριστώ για το πλούσιο «τραπέζ»ι με το πολύτιμο «τραπεζόμαντηλο».

    Μου αρέσει!

  16. Κοιτάξτε, τα βλέπετε, θεωρώ, όλοι σας ρομαντικά. Υπάρχει αντιθέτως κι ένας ωμός ρεαλισμός που, κοιτάξτε, συχνά γίνεται σουρεαλισμός…

    «Και δεν υπάρχει : “δεν υπάρχει χρόνος”…Χρόνος υπάρχει για όσους είναι “ταμένοι” στο ‘δασκαλίκι’…αυτό που κάνουν.»

    Έχετε απόλυτο δίκιο. Για τον εκπαιδευτικό, τον παιδαγωγό, ο χρόνος που αφιερώνει στον νέο είναι προφανώς επιβεβλημένα άνευ ορίων (πάντα λογικών). Για τον μαθητή, ωστόσο, λυπάμαι αλλά δεν υπάρχει. Γιατί έτσι λειτουργεί το σύστημα. Όντας καθηγητές και οι δυο σας, θα γνωρίζετε ότι οι απαιτήσεις απέναντι στους μαθητές, μόνο από τα έξι μαθήματα (και βέβαια αναφέρομαι πάντα στη Γ’ Λυκείου), είναι τεράστιες. Πιθανόν να μην το βιώνεται τόσο έντονα όσο οι μαθητές. Επομένως δεν υπάρχει χρόνος για κάτι τόσο σημαντικό αλλά βάσει των κριτηρίων του παιδαγωγικού ινστιτούτου ανούσιο.

    Σε ό,τι αφορά το ερέθισμα που παίρνουν οι μαθητές από τους καθηγητές, έχετε απόλυτο δίκιο, τόσο εσείς όσο και ο Padrazo με την διδασκαλία του. Το θέμα είναι ότι προσπαθείτε, αν όχι να πολεμήσετε το σύστημα εκ των έσω, να σώσετε ό,τι μπορείτε. Όμως, επειδή ακριβώς το σύστημα είναι έτσι δομημένο, αυτό αποτελεί ΕΝΙΟΤΕ ΚΑΙ ΥΠΟ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ κίνδυνο, όχι για τους μαθητές (και πως θα ήταν δυνατόν άλλωστε!), αλλά για την προσπάθεια τους να αποδώσουν τα μέγιστα στην ψυχρή διαδικασία των πανελληνίων.

    Δεν θέλω να το συγκεκριμενοποιήσω λέγοντας επί παραδείγματι το τι μπορεί να κάνει ένας μαθητής μέσα σε δύο ώρες που διήρκησε η διδασκαλία αυτή. Ας μείνει σε γενικότερο επίπεδο.

    Στο δια ταύτα, αν το σύστημα δεν αλλάξει εντελώς δομή, αν δεν καταργηθούν οι πανελλήνιες ώστε να εστιάσουΝε σε μια ορθή λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος, άρα και –πιθανότατα- σε μια σωστή διαπαιδαγώγηση των νέων (γιατί συγχέονται οι δυο έννοιες), με τον τρόπο -σ’ εκείνη την περίπτωση- που προτείνετε και υποστηρίζετε όλοι σας, κ.ο.κ. (γιατί είναι πάμπολλα τα πράγματα που πρέπει να αλλάξουν όπως λ.χ. σεμινάρια, ενέργειες ώστε οι κρίνοντες τα πάντα καθηγητές να κρίνονται)• τότε η οποιαδήποτε ευγενής και υγιής προσπάθεια από μεμονωμένες περιπτώσεις καθηγητών, δεν πρόκειται να αλλάξει πολλά πράγματα.

    Δεν είμαι απέναντι σας, ειλικρινά. Καλό είναι να γίνονται τέτοιες ενέργειες. Απλώς είμαι επιφυλακτικός σε ό,τι αφορά τους μαθητές που εξετάζονται σε πανελλαδικό επίπεδο. Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός.

    Μου αρέσει!

  17. @ Zed
    Τα πράγματα δεν αλλάζουν μόνα τους προς το χειρότερο. Εμείς βέβαια !
    Αλλά κι αν τα αίτια είναι «πολυπαραγοντικά»που λέει και η μόδο, ας επικεντρωθούμε ΜΟΝΟ στη μερίδα μας από την ευθύνη.
    Και ότι κι αν συμβαίνει, πχ κακή πρώτη ύλη, εμείς την κάναμε, είτε σαν γονείς είτε σαν δάσκαλοι. Κι αν οι υλικές συνθήκες είναι δύσκολες, στο χέρι μας είναι να είμαστε επινοητικοί και ολόκληροι σ’αυτό που κάνουμε.
    Και δεν υπάρχει : «δεν υπάρχει χρόνος». Η φράση αυτή είναι μισή. Η ολόκληρη ειναι : » δεν δίνω χρόνο σ’αυτό, γιατί τον θέλω για κάτι άλλο».
    Χρόνος υπάρχει για όσους είναι «ταμένοι» στο ‘δασκαλίκι’ και παίρνουν απ’αυτό πιο πολλά απ’όσα δίνουν, και χρωστάνε στα παιδιά γι’αυτό. Και χρόνος μπορεί να βρεθεί και έξω από το τελάρο του ωρολόγιου. Χρόνο δεν έχουν αυτοί που νομίζουν ότι τους χρωστάνε οι άλλοι, που δεν γουστάρουν αυτό που κάνουν.
    Η ύλη μπορεί να είναι εξειδικευμένη και να πρέπει να βγεί, αλλά μπορεί κάποιος να τη διευρύνει, και δεν μιλάω μόνο για ύλη στενά, μιλάω για κουβέντες που έχουν να κάνουν με φιλμ, με διαβάσματα, με μουσικές, με τέχνη, με παράδειγμα, με μεράκι. Με το να βάζεις πρώτος/-η κάτι από τον εαυτό σου πάνω στο τραπέζι, κι ύστερα να βλέπεις τα παιδιά να το κάνουν κι αυτά.
    Για κάθε ψίχουλο που πέφτει στο νερό, μαζεύονται τα ψαράκια, γιατί το αναγνωρίζουν ως δώρο, το μυρίζονται, ‘τσιμπάνε’. Και είναι στο χέρι μας να είμαστε επινοητικοί, όσο κι αν πάρει, ακόμη και σε ατομικό επίπεδο (αυτό που αποκαλώ εγώ μάχη ‘σώμα-με-σώμα’ ή ‘απεργοσοαστικές τακτικές’). Να βρείς το παιδί εκεί που είναι, να το ξετρυπώσεις. Κι ύστερα αυτά, δεν το ξεχνάνε ποτέ, μα ποτέ.
    Όλοι μας υπήρξαμε λιγότερο ή περισσότερο τυχεροί ώστε να συναντήσουμε δασκάλους : ένα-δύο στο δημοτικό, δυό τρείς στο γυμνάσιο, στο λύκειο, στο πανεπιστήμιο, αλλά και εκτός εκπαιδευτικών δομών: αυτούς με την ιδιότητα, όχι αυτούς που τόχαν επάγγελμα. Αυτοί, ας το παραδεχτούμε, μας σημάδεψαν, δεν τους ξεχάσαμε ποτέ.
    Και όχι μόνο : αυτοί άθελά τους μας ρίξαν τα γόνιμα δολώματα και ‘τσιμπήσαμε’, κι αυτό επηρέασε τις επιλογές μας, όχι μόνο τις επαγγελματικές στενά, αλλά και ζωής. Κι ¨αν τράκαρες καλό μαθηματικό, μάλλον πήγες προς θετικές επιστήμες, αν φιλόλογο ομοίως. Όσοι βέβαια τρακάρανε απ’όλα τα είδη, ε… είχαν πρόβλημα (μιλάει η πείρα )..
    Φυσικά δεν είναι αυτοσκοπός του δάσκαλου η υστεροφημία. Είναι όμως το διαπιστωμένα και πέρα από κάθε αμφιβολία «πραγματοποιημένο». Ετσι έγινε. Και έγινε, επειδή ο σκοπός του «ταμένου» είναι ο μαθητής. Κι επειδή τον μαθητή το μεγαλώνει όπως το παιδί του. Κι ακόμα καλύτερα, μια που η σχέση με το παιδί του είναι διαμεσολαβούμενη, και συχνά το παιδί του τον/την γειώνει, ενώ το «παιδί του άλλου», είναι εκεί, διψάει και σε περιμένει.
    Αυτά, και συγνώμη για το τραπεζομάντηλο.

    Μου αρέσει!

  18. Αγαπητή HappyHour δυστυχώς τα πράγματα αλλάζουν άρδην προς το χειρότερο. Πλέον δεν υπάρχει χρόνος για τέτοιες πολυτέλειες. Το τόνισα, και μπορεί να το επιβεβαιώσει ο γράφων, ότι η δεδομένη εξεταστέα ύλη, δεδομένου ότι είναι η ίδια για σειρά ετών, αναγκάζει τους εκπαιδευτικούς να εξειδικεύουν συνεχώς τη γνώση και οι απαιτήσεις να φτάνουν σε τέτοιο βαθμό που καθιστούν την φοίτηση «κόλαση». Και δεν είμαι υπερβολικός.

    Αγαπητή HappyHour με όλη μου τη συμπάθεια, έχω την αίσθηση ότι η υστεροφημία των καθηγητών είναι επουσιώδης και δεν πρέπει να αποτελεί αυτοσκοπό για τους ίδιους. Ο σκοπός είναι ο μαθητής. Είμαι όμως σίγουρος, και η ιστορία μου το έχει αποδείξει ότι οι καθηγητές που έχουν στο επίκεντρο της προσοχής τους τον νέο, αποκτούν και υστεροφημία.

    (Και για να τα λέμε όλα θεωρώ τον συντάκτη της ανάρτησης επιτυχημένο σε αυτόν τον τομέα.)

    Δεν θα ήθελα να γνωστοποιήσω τη θέση μου, και το περιβάλλον μου, αλλά με καθιστά ικανό, όπως ενδεχόμενα κι εσας το αντίστοιχο δικό σας, να μπορώ να έχω γνώμη επί του θέματος.

    Επειδή παρεξηγήθηκα:
    Εκτιμώ βαθύτατα την εν λόγω ενέργεια και μέθοδο διδασκαλίας, απλώς εξέφρασα ΜΟΝΟ την επιφύλαξη μου, απλά και μόνο αποσκοπόντας σε μια σύντομη παράθεση απόψεων.

    Μου αρέσει!

  19. Κύριε padrazo έχοντας στην μνήμη μου την, σχετικά, πρόσφατη αποφοίτηση μου από το σχολείο θα πω ένα μεγάλο ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ! Μακάρι όλοι οι καθηγητές να σκέφτονταν με αυτόν τον τρόπο. Πέρασα στη σχολή μου (οικονομικό Αθήνας) από την 4η δέσμη, ήμουν πολύ καλή στα Μαθηματικά, όμως ποτέ δεν έμαθα να σκέφτομαι μαθηματικά κ τώρα πια αν μου πεις να λύσω μια απλή εξίσωση ίσως κ να μην τα καταφέρω ! Πιστεύω ότι (κι αυτό αναφέρεται στον κο Zed ) ότι οι μαθήτες θα σας ευγνωμονούν κ θα σας θυμούνται που θα τα έχετε βοήθησει να «μελετήσουν». Κ φυσικά βοηθάει κ στις Πανελλήνιες πολύ περισσότερο η κατάνοηση από την απλή αποστήθιση, ειδικά σε μαθήματα όπως η Φυσική. Για να κλείσω, πιστεύω ότι ο τρόπος που βρήκατε βοηθάει περισσότερο να πετύχουν το στόχο τους οι μαθητες κ οι «χαμένες» ώρες δεν είναι καθόλου χαμένες τουναντίον είναι πιο αποδοτικές από όσο νομίζετε.
    Υ.Γ όσο για τα σουβλάκια, τι να πω άλλες εποχές !

    Μου αρέσει!

  20. Όταν καταλαβαίνεις τι διαβάζεις, αποστηθίζεις πιο εύκολα. Επιπλέον, δεν πανικοβάλεσαι αν συναντήσεις κάτι μη αποστηθισμένο στις εξετάσεις.
    Κι αυτό ισχύει σε όλα τα μαθήματα, απ’την Ιστορία ως τη Φυσική και την Έκθεση.
    Για να μη μιλήσω για τα «μαθήματα της ζωής» και το πάω αλλού το θέμα… 🙂

    Μου αρέσει!

  21. Zed

    Καθόλου αντιδραστικό δεν σας θεωρώ και δεν δίνω άδικο στους μαθητές που αγωνιούν (εξαιρω αυτούς που καλύπτουν πίσω από μια πελατειακή σχέση κάποιο άλλο πρόβλημα). Πάντως θεωρώ πιο επικίνδυνο από τέτοιους πειραματισμούς έναν εκπαιδυετικό που κάνει μάθημα για τον εαυτό του και όχι για τους μαθητές του. Και αυτό συμβαίνει ξέρετε. Μάλιστα ο κινδυνος αυξάνει όσο περνάνε τα χρόνια, όσο δυσκολεύεται ο δάσκαλος να διακρίνει και να αποδεχθεί την διαφορετικότητα των μαθητών του. Έχω συλλάβει και εγώ τον εαυτό μου να υποπίπτει σε αυτό το αδίκημα. Δεν είναι καθόλου δύσκολο. Τουλάχιστον όποιος το καταλάβει εγκαίρως μπορεί να είναι σε εγρήγορση ώστε να απωθεί μια τέτοια αντιεκπαιδευτική συμπεριφορά όποτε οι συνθήκες ευνοούν την εμφάνισή της. Σας ευχαριστώ πολύ και για τα καλα λόγια και για την κατάθεση της άποψής σας.

    ΥΓ. Κρατώ και κατανοώ το «ζην» και το «ευ ζην». Το τοποθετώ μάλιστα στην κλίμακα αγωνίας δίπλα στο δικό μου «διδάσκειν» και στο ευ «διδάσκειν».

    Μου αρέσει!

  22. Πραγματικά, λυπάμαι που το σύστημα σας θέτει όρια.

    Θεωρώ πως οι μαθητές έχουν απόλυτο δίκαιο όταν έχουν την απαίτηση να μαθαίνουν πως να λύνουν ασκήσεις, γιατί στη ζωή, πρώτα εξασφαλίζουμε το «ζην» και μετά το «ευ ζην».Και είναι προφανές το τί εννοώ. Δεν χρήζει ανάλυσης. Αυτοί οι νέοι πρέπει να εξασφαλίσουν πρώτα την επιβίωση τους. Και είναι περιττές πολυτέλειες όλα τα υπόλοιπα.

    Κ. Βασίλη, το σωστό το ξέρουμε όλοι. Σ’ αυτή την χώρα, το σωστό βρίσκεται -σχεδόν- πάντοτε στην απέναντι μας όχθη.(Άλλο αν εν γνώσει μας δεν περνάει κανείς μας απέναντι…)

    Αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα, καταστρέφει την φαντασία του ανθρώπου. Δίνετε μια ικμάδα στην κοινωνία μας με τέτοιες ενέργειες, αλλά τα όρια είναι λεπτά…

    Υ.Γ. Συγγνώμη αν είμαι αντιδραστικός σε όλα, αλλά κρατήστε τα περί «ζην» και «ευ ζην» και κατανοήστε με…

    Μου αρέσει!

  23. @ incontinentia

    Έχετε δίκιο για την «μαγεία» των στιγμών που συνοδεύουν «τα κατάφερα» όχι πώς να πουλήσω κάτι αλλά «να φανώ χρήσιμος σε ένα παιδί» (στο παιδί συμπεριλαμβάνω κάθε έναν που αναζητάει την γνώση και δεν ησυχάζει αν δεν την βρεί. Επιβεβαιώνω επίσης την φωτεινή αντανάκλασή της στα πρόσωπα των ανθρώπων , «μάγων» ή μαγεμένων.

    @ null

    Σας ευχαριστώ.

    @ cook

    Ποτέ δεν είναι αργά αγαπητή cook. Σας προτείνω να ξεκινήσετε με ένα εξαιρετικό βιβλιαράκι, το «Τι είπε ο Αινστάιν στον μάγειρά του» εκδόσεις Παπασωτηρίου. Θα το αγαπήσετε. 

    @ zed

    Ηαλήθεια είναι αγαπητέ Zed ότι σε μια τάξη φροντιστηρίου ειδικά της τρίτης Λυκείου βρίσκεσαι διαρκώς αντιμέτωπος με αυτό το δίλημμα-ερώτημα (και δεν μου φαίνονται καθόλου κακόβουλες οι επιφυλάξεις σας, αντίθετα, θα έλεγα μου υπενθυμίζουν τα όριά μου). Όπως σχολιάζω και στο blog «ανοιχτό σχολείο» όπου έχει αναρτηθεί το ίδιο ποστ, το κακό είναι πως σε μια τάξη φροντιστηρίου ένα τέτοιο μάθημα φαίνεται ή μπορεί να θεωρηθεί ανορθόδοξο αφού κάποιοι σκέφτονται “δεν πληρώνουμε για να διαβάζουμε μαζί το σχολικό βιβλίο” ή “εγώ έρχομαι στο φροντιστήριο για να μάθω να λύνω ασκήσεις”. Παρ’ όλα αυτά, το σωστό είναι να γίνεται αυτό που θα βοηθήσει τον μαθητή να καταλάβει και πάνω από όλα να καταλάβει πως ένα μεγάλο ποσοστό από αυτά που πρέπει να καταλάβει πρέπει να κοπιάσει να τα καταλάβει μόνος του. Έβλεπα πριν στην ΕΤ1 μια συνέντευξη με τον Ζοσέ Ζαραμάγκου. Έλεγε λοιπόν «Στην αρχή έγραφα γιατί ήθελα ο κόσμος να με αγαπά, τώρα πια γράφω για να καταλάβω». Παραφράζοντας λοιπόν θα έλεγα ότι «Στην αρχή έκανα μάθημα για να με αγαπάνε οι μαθητές, τώρα κάνω μάθημα για να καταλάβουν και να καταλάβω».

    @ Orelia

    Να το δοκιμάσεις συνάδελφε. Και να μου πεις εντυπώσεις και αποτελέσματα 🙂

    Μου αρέσει!

  24. ωραιότατος!!!
    θα το προσπαθησω στο σχολειο
    διδασκω σε γυμνασιο, οποτε δε θα εχω το διλλημμα που θετει ο/η Zed

    Μου αρέσει!

  25. «Σίγματαφισονγιωταεπιαλφαγωνιακο»
    χαχαχαχα!

    Έχω να πω ότι η φαντασία σας και η μέθοδος σας είναι εξαιρετικές, ωστόσο τρόμαξα όταν άκουσα ότι τα παιδιά έχασαν 2 ώρες από τον πολύτιμο χρόνο τους για να κάνουν αυτό που, βεβαίως, αποτελεί την ουσία της εκπαίδευσης, άλλα, βάσει του εκπαιδευτικού συστήματος της Ελλάδας, αποτελεί μια δραστηριότητα η οποία θα αποδώσει μακροπρόθεσμα, πράγμα λάθος όταν η γνώση στην Γ’ Λυκείου έχει προχωρήσει σε τέτοιο βάθος και οι απαιτήσεις έχουν εξειδικευτεί ασφυκτικά, γεγονός που καθιστά επιβεβλημένη την συντομότερη οδό για την γνώση (αν υποτεθεί ότι αυτό που παίρνουν οι μαθητές είναι γνώση).

    Πιο απλά, είναι γνωστό ότι οι μαθητές καλούνται να κάνουν στείρα αποστήθιση, ενίοτε και στο μάθημα της φυσικής, και ότι ΔΥΣΤΥΧΩΣ, με τον τρόπο που λειτουργεί το ε.σ. δεν αποκτούν Γνώση, εκτός κι αν βρεθούν αξιόλογοι καθηγητές σαν εσάς, που σας παρακολουθώ από πολύ παλιά και ξέρω ότι είστε αξιόλογος εκπαιδευτικός.

    Δεν μέμφομαι, προφανώς, τα παιδιά τα οποία στην κρίσιμη και καθοριστική αυτή ηλικία θα πάρουν ότι τους δοθεί, αλλά τα νούμερα της πολιτικής που μας καταδυναστεύουν…

    Στο δια ταύτα, θεωρείται δέον το να χάνονται με τέτοιο τρόπο ώρες των μαθητών όταν ο στίβος της εισαγωγής στο πανεπιστήμιο είναι τόσο άγριος?

    Οτιδήποτε σας φανεί κακόβουλο, μπορώ να το διευκρινίσω περαιτέρω και σε ό,τι αφορά του νέους αλλά και εσάς διότι η συμπάθεια και ο σεβασμός μου απέναντι σας είναι δεδομένος.

    Μου αρέσει!

  26. ισως αν καποιος καθηγητης ειχε παιξει και με μενα αυτο το ευρηματικο παιχνιδι να τα καταφερνα περισσοτερο στη Φυσικη και να μην την αντιπαθουσα ετσι…
    🙂

    Μου αρέσει!

  27. Αυτές οι μαγικές στιγμές κατά τις οποίες κερδίζουμε μια άλλη ποιότητα γνώσης και επικοινωνίας με τους μαθητές είναι όλη η αμοιβή της εκπαίδευσης. Όσες φορές επινοούμε ή ανακαλύπτουμε κάποιο μονοπάτι που προσφέρει αυτό το «άλλο» τόσο στα παιδιά όσο και σε μας, βγαίνουμε από την τάξη με φτερά στα πόδια. Ακούω δασκάλους και καθηγητές να περιγράφουμε αυτό που πετύχαμε, και βλέπω πώς φωτίζονται τα πρόσωπά μας γιατί ξεφύγαμε και καταφέραμε κάτι πραγματικό.
    Η μέθοδός σου εξαιρετική. Πέρα από την ουσιαστική κατανόηση του αντικειμένου, τους δείχνεις και τι εισπράττει ο άνθρωπος την ώρα που βοηθά τον άλλο.
    Χαίρομαι ακόμα για την αναφορά στο αγαπημένο «χρονικό της τέχνης». Πράγματι, βοηθάει πολύ μια τέτοια προσέγγιση.

    Μου αρέσει!

  28. L’ Enfant de la Haute Mer

    Δε ξέρω τι μάθημα διδάσκετε αλλά στο δικό μου όταν «εκβιάζω» ερωτήσεις με την δήλωση «Αν δεν έχετε ερωτήσεις εσείς, έχω εγώ» η απάντηση που παίρνω είναι : «¨Εχουμε , πως δεν έχουμε. Πως λύνεται η άσκηση τάδε;» Η απάντηση που έχω βρεί είναι : «Δείξτε μου την λάθος λύση που δώσατε για να σας δώσω την σωστή». Είναι σκληροί διαπραγματευτές τα παιδιά 🙂
    Α ναι, εμένα αντί για βίντεο μου ζητάνε σουβλάκια, αλλά να τα φάμε στη τάξη συζητώντας 🙂

    Μου αρέσει!

  29. Εγώ πάλι έχω βρεί ένα άλλο παιχνίδι-εκβιασμό-κίνητρο :
    Δίνω ένα άρθρο, «διαβάστε το στο σπίτι». Αν το χωνέψετε επαρκώς και το ξεσκονίσουμε και στο μάθημα, στο επόμενο τρίωρο θα δούμε βίντεο. Αν όχι, θα συνεχίσουμε να το δουλεύουμε.

    Την άλλη μέρα :
    – Το είδατε ?
    – Ναι
    – Αυτό σας είδε ?
    – Ναί
    – Το καταλάβατε ?
    – Ναί.
    – Ωραία. Πάντως, αν δεν το καταλάβατε εντελώς, με ρωτάτε. Αν πάλι το καταλάβατε, σας ρωτώ εγώ.
    Έτσι, και για να μη ρωτήσω, αναγκάζονται να διατυπώσουν ερωτήσεις που να στέκουν, πράγμα όχι και τόσο εύκολο.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s