Για την αυτοομοιότητα στην ιστορία

Λένε πως η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα που έχει την ιδιότητα να αυτορυθμίζεται, πως διαθέτει μηχανισμούς, δικλείδες ασφαλείας ,τείχη προστασίας και ένα σωρό άλλα εύηχα γνωρίσματα. Είναι αλήθεια ότι θεωρητικά συμβαίνει αυτό και θα ήταν πολύ καλά τα πράγματα αν δεν συνέβαινε και οι μηχανισμοί εξουσίας να έχουν τις ίδιες ακριβώς ικανότητες, αλλά με μεγαλύτερο βαθμό και ταχύτητα απόκρισης.

Τα «συστήματα διακυβέρνησης» εξελίχθηκαν στο πέρασμα της ιστορίας με θετικές και αρνητικές μεταβολές, άλλοτε ενσωματώνοντας και άλλοτε αποβάλλοντας ανθρωπιστικές αξίες, κάνοντας την ζωή των ανθρώπων άλλες φορές καλύτερη ή ομορφότερη και άλλες χειρότερη ή πιο άσχημη.

Στους αιώνες που πέρασαν, οι τέχνες και οι επιστήμες δραπέτευσαν από τις αυλές και την προστασία των ηγεμόνων και των αριστοκρατών και πλησίασαν τον απλό άνθρωπο, τις δυσκολίες και τα πάθη του, αναγνωρίζοντας τα σαν ένα μέρος της αλήθειας. Οι άνθρωποι με την σειρά τους στράφηκαν σε αυτές με ενδιαφέρον, και πλέον η χαρά, η ομορφιά και η γνώση από είδος πολυτελείας έγιναν δικαίωμα.

Όλοι οι άνθρωποι, και οι φτωχότεροι, έπαψαν να χαίρονται μόνο τις νύχτες και άρχισαν να φοβούνται λιγότερο τις αλλαγές που γίνονται στο φως της μέρας.

Έτσι, φτάσαμε στον δικό μας αιώνα. Μεγάλα ιστορικά γεγονότα, πόλεμοι, επιστημονικές ανακαλύψεις, επαναστάσεις, καλλιτεχνικά ρεύματα, καταστροφές, είναι χρονικά τόσο κοντά μας, σαν να κοιτάμε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας και του πλανήτη με μεγεθυντικό φακό διαπιστώνοντας αυτό-ομοιότητα σαν κι αυτή που αποκαλύπτει στην μεγέθυνση ένα πολύπλοκο χαοτικό σύστημα.

Οι ηγεμόνες και οι απόγονοί τους εξακολουθούν να υπάρχουν, έστω και αν «εκλέγονται από τον λαό». Δεν φορούν βέβαια εντυπωσιακές στολές αλλά φροντίζουν να είναι αισθητή η γραμμή του ιδιωτικού τους πλούτου. Οι «αυλές» δεν διοργανώνουν πια χορούς σαν κι αυτούς που βλέπουμε σε ταινίες εποχής αλλά «συνέδρια», κοσμικές συγκεντρώσεις, meetings.

Η ζωή πολλών ανθρώπων στην δύση γίνεται καλύτερη αλλά πιο άσχημη. Υπάρχουν άνθρωποι σε γωνιές του πλανήτη που η ζωή αν και δυσκολότερη είναι ομορφότερη από την δική μας. Και εκατομμύρια ανθρώπων ζουν σε έναν σύγχρονο μεσαίωνα, θερίζονται από αρρώστιες, «τοπικούς πολέμους», και φυσικές καταστροφές που είναι πια έργα του ανθρώπου, τεχνητές-φυσικές καταστροφές.

Τα έργα τέχνης και οι επιστημονικές ανακαλύψεις θαυμάζονται από τους πολλούς, αλλά είναι αντικείμενα οικονομικής εκμετάλλευσης από τους λίγους.

Με τον ίδιο άνισο τρόπο που μοιράζεται ο παγκόσμιος πλούτος ανάμεσα στις πλούσιες και στις φτωχές χώρες, μοιράζεται και ο πλούτος κάθε χώρας στους υπηκόους. Απλά στην δεύτερη περίπτωση το μερίδιο των φτωχών ενός κράτους είναι μεγαλύτερο συγκριτικά με το μερίδιο των φτωχών του κόσμου. Αν όμως η μοιρασιά του πλούτου μετρηθεί όχι με νομίσματα αλλά με αναλογίες δεν θα βρούμε μεγάλες διαφορές.

Οι ηγεμόνες και οι αυλές τους εκστρατεύουν, πολεμούν, αποφασίζουν πόσοι που και με ποιο τρόπο θα πεθάνουν, πόσοι που και με ποιο τρόπο θα ζήσουν, καθώς άλλοι ηγεμονίσκοι παράγουν διαφημίζουν και κατευθύνουν τους ανθρώπους σε φτηνά και ανάξιά του «αγαθά» ώστε «ότι άξιο τους έχει χαρίσει η ζωή, ανάξιο να το θεωρήσουν και με των άλλων τα ανάξια να ανταλλάξουν τα ανάξια της ζωής τους», πασχίζοντας να τον μετατρέψουν σε άμορφη σιωπηλή μάζα που «την τέχνη του θανάτου θα αποθεώνει συνεπαρμένη».

Advertisements

5 responses to “Για την αυτοομοιότητα στην ιστορία

  1. @Niemandsrose
    η επιβεβαιωση (και αποτελεσμα ταυτοχρονα) αυτου ειναι πως οι μαζες γινονται μπαλακι αναμεσα στον προοδευτικο αστισμο και τον συντηρητικο αστισμο. τα δημοκρατικα παιχνιδακια ειναι απλα γελοια
    @padrazo
    καπως ετσι ειναι. μονο που ο καπιταλισμος δεν στηριζεται στη συσσωρευση κεφαλαιου, αλλα στην κινηση του. ενω το συσσωρευμενο και στατικο κεφαλαιο χανει συνεχως την αξια του, η κινηση του ειναι που παραγει εξουσια, που με τη σειρα της παραγει κεφαλαιο. οταν το κεφαλαιο σταματαει την κινηση του, τοτε παρατηρειται ριζοσπαστικοποιηση και πολωση των μαζων.
    υ.γ. το padrazo μου αρεσε πολυ για nick. τωρα αν το βαρεθηκες ειναι αλλη ιστορια

    Μου αρέσει!

  2. «Λένε πως ο καπιταλισμός είναι ένα οικονομικό σύστημα που έχει την ιδιότητα να αυτορυθμίζεται, πως διαθέτει μηχανισμούς, δικλείδες ασφαλείας ,τείχη προστασίας και ένα σωρό άλλα εύηχα γνωρίσματα.»

    Χέρι-χέρι η κυρά-Δημοκρατία με τον γερό-Καπιταλισμό.

    Ή όπως έλεγε ένα παλιό τραγούδι του Leonard Cohen, «democracy is coming to the USA…»

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s