«Ο νους μαζεύει για να θυμάται»

Θυμήθηκα αυτή τη φράση καθώς μετακόμιζα το προσωπικό μου μουσείο στο νέο του συρτάρι.

Γράμματα που έχασαν την αξία τους,

δώρα που τελικά πληρώθηκαν ακριβά,

βεβαιώσεις που δόθηκαν όταν ήταν πια αργά,

αποδείξεις με υψηλό φόρο προστιθέμενης βλακείας,

βιβλία με αφιερώσεις –κατ’ ουσία- του δωρητή προς εαυτόν

και μικροπράγματα

που κάποτε υπήρξαν αναγκαία ή χρήσιμα

αλλά με τον καιρό απόκτησαν την αξία ενός αγάλματος

ή επιβλήθηκαν στο παρόν

με την υπόσχεση ή την υπόθεση μελλοντικής χρήσης

ως δια του «αν» άλματος στο αύριο.

Advertisements

17 responses to “«Ο νους μαζεύει για να θυμάται»

  1. @ markos the gnostic

    θα έλεγα τόσο συσχετισμένη ώστε μερικές φορές να μπορούμε να μιλάμε για ταυτοποίηση

    @ tzonakos

    Τα μουσεία ζουν πιο πολύ από τοςυ ανθρωπους γιατί οι άνθρωποι ζουν πιο πολύ από τα μουσεία.

    @ Thank you Mr Santos

    @ paperflowers

    Το πιο αθώο πέταξες; Αν πετάμε τα αθώα που θα τυλίξουμε τις (συν)ενοχές;

    Μου αρέσει!

  2. Σε πειράζω paperflowers …πρέπει να κάνουμε και χώρο για τις …καινούργιες συλλογές , δεν αλλάζει εύκολα φύση η…κίσσα !

    Μου αρέσει!

  3. Μικρή Μαρίκα τα συναισθήματα υπάρχουν ξέχωρα απ’τα αντικείμενα. Άλλωστε πόσο συχνά νομίζεις πως ανοίγω αυτά τα συρτάρια? Σχεδόν ποτέ!

    Padrazo, ναι καμιά δεκαριά αλλά έχω κρατήσει σχεδόν τα πάντα, έτσι? Τη συλλογή αφισών μου πχ (από το γυμνάσιο) και τη συλλογή χαρτοπετσετών (απ’το δημοτικό), τις πέταξα πέρσι.

    Όσο για το αν κάποια πράγματα θα ήθελα να ζήσουν μετά από μένα, δεν ξέρω… έχω συνεχώς το άγχος ότι θα πεθάνω ξαφνικά κ δεν θα προλάβω να καταστρέψω πειστήρια που αποδεικνύουν πόσο καλό κορίτσι…δεν είμαι!
    😉

    Μου αρέσει!

  4. Τα γεμάτα συρτάρια δεν είναι για να ανοίγουν, padrazo. Μάθε να ανοίγεις μόνο τα άδεια συρτάρια, όπως κάποιοι χαχαχαχαχαχαχαχαχα κοινοί γνωστοί μας.

    Μου αρέσει!

  5. Τσσσ…τσσσ δεν κάνει ! Σκέψου το χρόνο και το κόπο που ανάλωσες για να τα μαζέψεις, όσο για τα χρήματα χαλάλι …και τα συναισθήματα που τα βάζεις paperflowers !;

    Μου αρέσει!

  6. @ Mrs Smith

    «Κώδικες που μόνο εμείς κατέχουμε το κλειδί τους»
    και που επιθυμούμε κάποιος να βρεθεί να τους «σπάσει»

    @ suspect

    εμεις. ο τερματικός σταθμμός

    @ imikrimarika

    όλα αυτά και κυρίως αυτό : «όλο το μαρτύριο της διάνοιας και της ψυχής βρίσκεται στην μνήμη»

    @ alkyoni

    παλιατζίδικα. μια βόλτα στις ζωές των άλλων.

    ποιος/α θα μπορέσει να τραβήξει «από τα νύχια της μνήμης, την λεία της;»

    Μου αρέσει!

  7. το σχόλιό μου θα μοιαζε με το σχόλιο της imikrimarika. Μόνο που θα πρόσθετα πως ο νους θυμάται έτσι κι αλλιώς τα πάντα,χωρίς να έχει ανάγκη απ τα πράγματα…κι αν κάτι με τον καιρό ξεχαστεί κάποια στιγμή θα ανασυρθεί στην επιφάνεια,κάποιος ήχος,μυρωδιά,χρώμα θα το «ξαναβγάλει»..συνειρμοί..
    Θα κατέληγα όπως το πιο πάνω σχόλιο..
    αλλά προχώρησε η σκέψη σε κάποιες βόλτες που κάνω εδώ στο μπητ-παζαρ στα παλιατζίδικα…συναισθήματα αμηχανίας όταν βλέπω στίβες από παλιές φωτογραφίες ανθρώπων που υπήρξαν συγγενείς ,φίλοι, αγαπημένοι ,εραστές άλλων ανθρώπων που μάλλον πια δεν υπάρχουν κι εκείνοι..αντικείμενα που μ αγάπη μαζεύτηκαν μικρά αντικείμενα..όχι έπιπλα αντίκες κλπ…
    πολύ μελαγχολικό αυτό…
    χρήσιμα-εντός εισαγωγικών – για μας,σκουπίδια για τους επόμενους/μεθεπομενους..
    Όσο για τις «αποδείξεις» που λες δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσουμε να μαζεύουμε τέτοιες κι ας επαναλαμβάνουμε το ποτέ ξανά έτσι…
    καλή σου μέρα

    Μου αρέσει!

  8. Γιατί άραγε έχουμε τη μανία να μαζεύουμε πράγματα σαν τη κίσσα ; Φωτογραφίες, γραμματόσημα , κασέτες, βιβλία, γράμματα,cd,dvd,pin, μινιατούρες,ρούχα,κοχύλια, πέτρες,λεξικά,εικόνες…για να γεμίσουμε τα κενά της ζωής μας ,για να έχουμε την αίσθηση ότι θα ζήσουμε για πάντα , για να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξή μας, για να τα επιδεικνύουμε , για να κάνουμε διαλογή όταν δεν χωράνε άλλα και να τα πετάξουμε στο τέλος στο κάλαθο των αχρήστων ή όταν πεθάνουμε θα ξέρουμε ότι θα υπάρχει κάτι απ’ όλα αυτά ( όσο περισσότερα, αυξάνουμε και τη πιθανότητα) για να δηλώνει ότι κάποτε υπήρξαμε κι εμείς ;

    Μου αρέσει!

  9. …κάθε φορά πετάω και μερικά ή άλλα τα μετατρέπω σε χρήσιμες παρουσίες…ένα οβάλ χριστουγεννιάτικο κουτί έγινε θήκη μπαχαρικών…μια όμορφη ζωγραφιά, εξώφυλλο σε οικογενειακό άλμπουμ…υπήρχαν και μερικά όμορφα ποιήματα που δεν έβρισκαν θέση πουθενά, παντού ήταν εμπόδιο…

    Μου αρέσει!

  10. Η ζωή μας σε ένα συρτάρι, σε ένα μικρό ντουλάπι. Θραύσματα αγαπημένα κι’ αποτυπώσεις. Κώδικες που μόνο εμείς κατέχουμε το κλειδί τους. Χαμόγελα και δάκρυα. Επιθυμίες. Εκεί ανάκατα με τη σκόνη του χρόνου, να προσμένουν ένα βλέμμα μας, ένα χάδι.
    Τόσο μικρά, τόσο λίγα, τόσο σημαντικά…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s