Το μάθημα της φοβογραφίας

Μικρός μου άρεσε να ζωγραφίζω χάρτες. Περισσότερο να τους χρωματίζω με εκείνον τον περίεργο τρόπο, ξέρετε. Που ξύνεις την μύτη της ξυλομπογιάς και μετά απλώνεις την χρωματιστή σκόνη με ένα κομματάκι μπαμπάκι πάνω στο χαρτί δίνοντας στη θάλασσα ένα όμορφο αχνό γαλάζιο χρώμα.

Πιο μεγάλη όμως μαστοριά ήθελαν τα βουνά. Να φανούν οι πτυχώσεις και οι χαράδρες και αναμεσά τους το βαθύ μπλέ των ποταμών που κυλούσαν προς την θάλασσα. Αυτό που με νευρίαζε και δεν το καταλάβαινα ήταν γιατί η δασκάλα δεν μάς άφηνε να ζωγραφίζουμε πέρα από τις γραμμές των συνόρων. Σαν να ήταν οι άλλες χώρες φαντάσματα ντυμένα στα λευκά. Στο τέλος ο πανέμορφος χάρτης μου έμοιαζε άσχημος και ο τόπος μου μοναχικός.

Αλλά βρήκα την λύση – έτσι νόμιζα τουλάχιστον-. Αφού η δασκάλα «εξέταζε» τους χάρτες μας στο μάθημα, μετά που γύριζα σπίτι, σχεδίαζα και χρωμάτιζα και τις χώρες πέρα από τα σύνορά μας. Έλα όμως που η δασκάλα στο τέλος της χρονιάς ζήτησε να δει το μπλοκ της γεωγραφίας.

Χάλασα την μισή μου γόμα για να εξαφανίσω από τον χάρτη την Τουρκία την Βουλγαρία την Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία. Η δασκάλα κατάλαβε βέβαια το παράπτωμά μου και εκτός που δεν κράτησε κανέναν χάρτη μου για να στολίσει την αίθουσα, με στόλισε και με ένα κήρυγμα για τους εχθρούς της «πατρίδος». «Μας περιβάλλουν εχθροί παιδί μου και μάλιστα έγχρωμοι. Κόκκινοι.» και συνέχισε εξηγώντας μου γιατί μας μισούνε και γιατί έπρεπε να τους φοβόμαστε.

Πήρα πίσω το μπλοκ ιχνογραφίας στενοχωρημένος, πήγα σπίτι και ζωγράφισα τους εχθρικούς γείτονες με κόκκινη μπογιά αποφασισμένος να το πάω πάλι την επόμενη ημέρα στην δασκάλα και να της δείξω ότι είχα καταλάβει το μάθημα. Όταν το βράδυ έδειξα στον πατέρα μου τους χάρτες μου με τους κατακόκκινους γείτονες, τα έβαλε με την μάνα μου. «Ωραία πράγματα μαθαίνεις το παιδί. Μάθε του να ζωγραφίζει και σφυροδρέπανα τώρα.»

Μετά, καθώς μεγάλωνα, ο χάρτης των φόβων άλλαζε και εγώ έπαψα να τους ζωγραφίζω στο χαρτί. Τους ζωγράφιζα στο μυαλό μου. Η Δεξιά, οι Τούρκοι, οι Αμερικάνοι… Μέχρι που άρχισα να φοβάμαι αυτούς που μου έλεγαν τι πρέπει και τι δεν πρέπει να φοβάμαι.

Advertisements

8 responses to “Το μάθημα της φοβογραφίας

  1. @ Marina

    Ισως γερικο μυαλο να είναι ακριβως αυτό που φοβαται το παιδικό.

    @ lumilaled

    Πάντα επιβεβαιώνεται η ρήση : «Οι συμπεριφορές αλλάζουν. Ο πυρήνας όχι. Βλέπε Μίμης Α.

    @ Γλαρένια

    Καλώς σε βρήκα.
    Και σε άφηνε να ζωγραφίζεις πέρα από τα σύνορα;

    Μου αρέσει!

  2. Ααα…εμένα η καθηγήτρια στο μάθημα της Γεωγραφίας, με είχε επιλέξει για να ζωγραφίζω στον πίνακα το χάρτη της χώρας που είχαμε μάθημα, με χρωματιστές μπογιές.

    Καλώς σε βρήκα!

    Γλαρένια

    Μου αρέσει!

  3. μετα την αλλαγη καθεστωτος στην αλβανια απαγορευαν στα αριστεροχειρα παιδακια να γραφουν με το καλο τους χερι, το αριστερο δηλαδη. η προπαγανδα ξεκιναει απο νωρις

    Μου αρέσει!

  4. @ Suspect

    μπορεί να σου μάθει αυτό όμως

    @ Ionios

    Ζήτω ο Ιόνιος 🙂

    @ betty

    Η αλήθεια είναι πως όταν χρησιμοποιώ μπαχαρικά δε παίρνω χαμπάρι 🙂

    Μου αρέσει!

  5. Αν κάποιος πει ότι πραγματικά θεωρεί τους Τούρκους εχθρους θα τον πείτε φασίστα?κοιτα να δεις πως αλλάξαν οι καιροί…
    Ζήτω το έθνος, ζήτω η ελλάς,ζήτω η κεφαλονιά,ζήτω οι ξανθιες,ζήτω ο Παναθηναικός!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s