POST vs SPOT

Τέλος καλοκαιριού αρχές φθινοπώρου, πριν ανοίξουν τα σχολεία αλλά και μετά, κάποια σαββατοκύριακα κατεβαίναμε στο χωριό, στον τρύγο.

Από το χάραμα, με μια άσπρη γραμμούλα στο χνούδι των χειλιών από το γάλα που πιώθηκε βιατικά και στο πόδι, τρέχαμε στο αλώνι όπου ο Θείος μοίραζε τις δουλειές και τα κλήματα – τα μπροστινά τα παιδιά, τα πιο μακρινά οι μεγάλοι, συγγενείς, συγχωριανοί, εργάτες. Με ένα κοφίνι ένα ψαλίδι κι ένα πρόχειρο καθαρό ρούχο σκορπίζαμε στο αμπέλι.Σκυμμένοι στα κλήματα οι μεγάλοι άλλαζαν κουβέντες αστείες και πειράγματα στα φωναχτά, ενώ εμείς τα παιδιά, άχνα δε βγάζαμε προσπαθώντας να τους ανταγωνιστούμε.

Καμιά φορά γεμίζαμε το μικρό μας κοφίνι τόσο πολύ, που ήταν δύσκολο να το κουβαλήσουμε. Από την άλλη, όταν το μισογεμίζαμε για να είναι ελαφρύ, έπρεπε να το πάμε τρέχοντας στο αλώνι που άπλωναν την σταφίδα γιατί αν μας πετύχαινε κάνας μεγάλος άρχιζε το πείραγμα. «Τρύπια είναι το κοφίνι σας παιδιά; Σας έπεσε η σταφίδα στο δρόμο μωρέ;».

Ο «παιδικός» τρύγος κρατούσε μέχρι το δεκατιανό. Τηγανίτες με πετιμέζι στον ίσκιο της μουριάς στην αυλή.

Είχε μια γλύκα… Όχι μόνο το πετμέζι. Η ζωή.

Μετά οι έμποροι έριξαν τις τιμές, σταμάτησε η επιδότηση της σταφίδας, ξεριζώθηκε το αμπέλι. Ριζώσαμε και εμείς στις πόλεις, μας πότισαν με επιδοτούμενα στεγαστικά δάνεια και νομίσαμε πως ανθίσαμε.

Advertisements

12 responses to “POST vs SPOT

  1. aqua

    Ναι είχε και ένα πηγάδι δίπλα στη μουριά και πιο κει το κοτέτσι. Ακόαμ υπάρχουν αυτά. Το αμπέλι δεν υπάρχει.
    Είμαστε πραγματικά τυχεροί.

    Μου αρέσει!

  2. Και κόλλαγαν τα χέρια
    απ’τη ζάχαρη του μούστου.
    Φώναζαν οι μεγάλοι
    που τα μικρα ποδαράκια
    έλειωναν τις ρόγες απλωνοντας τα τσαμπιά στ’αλώνι.
    Κάτω απ’τη μεγάλη μουριά της αυλής τηγανόψωμα με φέτα και ντομάτα.
    Κρύο νερό απ’τη σταμνα στο πηγάδι.

    Τυχεροί που τα ζήσαμε Padrazo…

    Μου αρέσει!

  3. «Ριζώσαμε και εμείς στις πόλεις, μας πότισαν με επιδοτούμενα στεγαστικά δάνεια και νομίσαμε πως ανθίσαμε.»

    Μου αρέσει!

  4. καπετάνισσα

    Είσαι τυχερή. Σε ζηλεύω.
    Είναι όμορφος ο τρύγος. Κοπιαστικός αλλά όμορφος.

    Μου αρέσει!

  5. Υπέροχες στιγμές, μοναδικές, ζωγραφιές ψυχής.
    Σε διαβάζω και στάζει μούστος στα χείλη μου και βγάζω ανάσα και λέω ευτυχώς, ζω σ΄ έναν τόπο ευλογημένο που τέτοιες σκηνές αντικρύζω ακόμα, λόγω τιμής.

    Μου αρέσει!

  6. taradela

    Δε μπορεί. Κάπου, ακόμα, σε κάποια χωριά θα γινεται. Κανείς δε θα φερει εξω απο τι πορτα μας ότι αξιζει πραγματικα. Πρεπει να ψάξουμε.

    ανωνυμος/η

    Μπορείτε να με παίρνετε ακόμα κι αν το τηλεφωνο είναι κομμένο. Αποφάσισα να κάνω μεταφορά πόρων από τον ΟΤΕ στο μπαλκόνι μου.

    Μου αρέσει!

  7. Τυχερός που τα ζησες. Οι επόμενες γενιές δε θα ξέρουν τι μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, δε θα καθίσουν κάτω απο τον ίσκιο μιας γέρικης αλλά πλούσιας ελιάς.

    Κρίμα

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s