ΕΝΑ ΑΣΥΜΜΕΤΡΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ

ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ισχυρίζεστε ότι ήρθα εδώ για να εφαρμόσω τις αποφάσεις των ολομελειών της ΚΕ του ΚΚΕ;ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Μάλιστα.

ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Οι αποφάσεις αυτές λένε, ότι βάση της δράσης του ΚΚΕ είναι ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες, την ειρήνη. Έτσι δεν είναι;

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Έτσι

ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Επομένως, ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες και την ειρήνη είναι συνομωσία κατά της Ελλάδας;

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Όχι.

ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ευχαριστώ. αυτό μονάχα ήθελα να διευκρινίσω.

Ονομάζεσαι Νίκος Μπελογιάννης. Γεννήθηκες το 1915 στην Αμαλιάδα Ν.Ηλείας.

Πολέμησε τους Γερμανούς, τους Ιταλούς, αντιστάθηκε στους Αγγλοαμερικάνους κατακτητές.

Εκτελέστηκες στις 4 και 12’ το πρωί της Κυριακής της 30ης Μάρτη του 1952.

Ημέρα Κυριακή ούτε οι Γερμανοί στην Κατοχή δεν εκτελούσαν μελλοθάνατους.

Ακόμα και ο συντηρητικός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Σπυρίδων Βλάχος, ζήτησε από το βασιλιά να μην γίνουν εκτελέσεις δηλώνοντας: «Έχω συγκλονιστεί απ’ το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο κι από των πρώτων Χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης (θυσιάζεται ενώ) δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».

Το 1932 έγινες μέλος της ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαίων Ελλάδας) και το 1934 μέλος του ΚΚΕ. Το 1935 εκλέχτηκες γραμματέας της κομματικής οργάνωσης Αμαλιάδας..

Ξεσηκώνει τους σταφιδοπαραγωγούς. Βγαίνουν στους δρόμους. Ξεσπούν απεργίες.

Το Μάρτη του 1936 συλλαμβάνεσαι ως υπαίτιος της οργάνωσης της απεργίας στην Αμαλιάδα και εξορίζεται στην Ίο για ένα χρόνο.

Εξορίστηκε χωρίς δίκη. Τον Μάιο δικάστηκε και καταδικάστηκε ερήμην σε δύο χρόνια φυλάκιση. Αυτή ήταν η αιτία που αποβλήθηκε από το Πανεπιστήμιο.

Τον Ιούνη του 1936 άσκησες έφεση στην απόφαση και επέστρεψες στην Αμαλιάδα.

Είναι η εποχή που οι κομμουνιστικές ιδέες έχουν μεγάλη επίδραση στον ελληνικό. Οι έλληνες εργάτες και αγρότες ξεχύνονται στους δρόμους και ζητούν τα δίκια τους. Την περίοδο αυτή ψηφίζεται ο Αναγκαστικός Νόμος 375 του 1936 περί κατασκοπείας, σύμφωνα με τον οποίο, ακόμα και σε ειρηνική περίοδο, μπορεί να καταδικαστεί κάποιος από στρατοδικείο ακόμα και σε θάνατο, για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, με το πρόσχημα της κατασκοπείας. Το 1936 συλλαμβάνεται μαζί με χιλιάδες κομμουνιστές και εκτοπίζεται.

Το Δεκέμβρη του 1936, στη στρατιωτική του θητεία, συλλαμβάνεσαι και πάλι για την πολιτική σου δράση μέσα στο στρατό.

Στη σύλληψη αυτή υφίσταται ξυλοδαρμούς και απάνθρωπα βασανιστήρια

Τον Ιούνιο του 1937 επιστρέφεις στην Πάτρα και αναλαμβάνεις την αρχηγία της περιφερειακής διοίκησης του κόμματος. Τον Μάιο του 1938 συλλαμβάνεσαι και καταδικάζεσαι σε 5 χρόνια φυλάκιση και 2 χρόνια εξορία. Μεταφέρεσαι στις φυλακές της Αίγινας.

Ήταν φριχτά τα βασανιστήρια εκεί . Πολλοί αναγκάζονται να υπογράψουν δηλώσεις μετάνοιας. Οι πολιτικοί κρατούμενοι της Αίγινας έλεγαν πως ο Μπελογιάννης ήταν ο άνθρωπος που τους βοηθούσε να ξεπεράσουν τις δυσκολίες, τους έδινε κουράγιο και ενέπνεε εμπιστοσύνη.

Στη συνέχεια μεταφέρεσαι στις φυλακές Ακροναυπλίου.

Η ιταλική επίθεση και η φασιστική εισβολή των Γερμανών βρήκε τον εκεί. Μαζί με τους υπόλοιπους πολιτικούς κρατούμενους της φυλακής ζητήσανε να υπερασπιστούνε την πατρίδα στο μέτωπο. Η κυβέρνηση όμως αρνήθηκε. Τον Απρίλη του 1941 τους παρέδωσε στους κατακτητές.

Την άνοιξη του 1943, ασθενής μεταφέρεσαι για νοσηλεία στην Αθήνα. Λίγους μήνες μετά δραπετεύεις και εντάσσεσαι στις γραμμές του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου ως καπετάνιος.

Τότε μαζί με τον Άρη Βελουχιώτη οργανώνει την καταστροφή της γερμανικής βάσης στα Βουρλά, την κατάληψη της Καλαμάτας, της Σπάρτης και της Τρίπολης, το φθινόπωρο του 1944.

Μετά την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς γίνεσαι υπεύθυνος του τμήματος διαφώτισης του ΚΚΕ στην Πελοπόννησο. Στον «εμφύλιο» γίνεσαι πολιτικός επίτροπος της 10ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).

Τον Αύγουστο του 1948, στις μάχες του Γράμμου, τραυματίζεται αλλά παραμένει στη θέση σου ενθαρρύνοντας τους συντρόφους σου.

Τον Αύγουστο του 1949 ο ΔΣΕ αναγκάζεται να σταματήσει τον ένοπλο αγώνα. Σου ανατέθηκε μια τελευταία αποστολή ιδιαίτερα επικίνδυνη.

Τον Οκτώβρη του 1949 πραγματοποιεί «απομακρυσμένη» επίθεση στη Θεσσαλία, με μερικά αποσπάσματα του ΔΣΕ, σαν αντιπερισπασμό, ώστε οι υπόλοιποι αντάρτες που είχαν εγκλωβιστεί στη Μακεδονία να διαφύγουν για τις χώρες του ανατολικού μπλοκ. Η επιχείρηση στέφεται με επιτυχία.

Έφυγες με το τελευταίο απόσπασμα. Πέρασες τα σύνορα αφού σιγουρεύτηκες πως όλοι οι άλλοι είναι ασφαλείς.

Με την βοήθεια των αμερικάνων στήνεται ένα παντοδύναμος στρατιωτικό – αστυνομικο – παρακρατικός κατασταλτικός μηχανισμός και αρχίζει ένα νέο κύμα τρομοκρατίας του λαού. Στόχος η εδραίωση της δεξιάς στην εξουσία. Οι διωγμοί που δέχονται την περίοδο αυτή οι έλληνες αγωνιστές ξεπερνούν κι αυτούς που δέχθηκαν λίγα χρόνια πριν από τους Γερμανούς ναζί. Τα δικαστήρια, σε καθημερινή βάση και με κατασκευασμένες κατηγορίες, στέλνουν στις φυλακές και την εξορία όλους εκείνους που αντιστάθηκαν στη ναζιστική κατοχή, ενώ απ’ την άλλη δίνουν άφεση αμαρτιών στους ταγματασφαλίτες και τους συνεργάτες των χιτλερικών. Παρά την τραγική αυτή κατάσταση, η Αριστερά κατορθώνει στις εκλογές του Μάρτη του 1950 να μπει στη Βουλή με το συνδυασμό «Δημοκρατική Παράταξη» και να εκλέξει παρ’ όλη τη βία που ασκείται, 22 βουλευτές. Έτσι, σε πείσμα όλων των διωγμών που υφίσταται ο αριστερός κόσμος στην Ελλάδα, αρχίζει να διαφαίνεται μια ελπίδα για νόμιμη δράση. Αυτό βέβαια δεν θα ήθελαν να συμβεί σε καμιά περίπτωση οι Αμερικάνοι και τα τσιράκια τους. Το γεγονός είχε επισημανθεί από την υπηρεσία δίωξης του κομμουνισμού και άρχισαν να λαμβάνουν τα μέτρα τους.

Τον Ιούνη του 1950 επιστρέφεις στην Ελλάδα, με εντολή από το κόμμα να αναλάβεις (σε συνεργασία με το Νίκο Πλουμπίδη) την ανασυγκρότηση και την οργάνωση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ στην Αθήνα. Στις 20 Δεκέμβρη, συλλαμβάνεσαι.

Μαζί του συλλαμβάνεται η σύντροφος του Έλλη Ιωαννίδου-Παππά αδελφή της Διδώς Σωτηρίου, μητέρα τότε βρέφους δύο τριών μηνών και πολλοί άλλοι σύντροφοί του. Η σύλληψή τους ανακοινώνεται επίσημα από την Ασφάλεια μισό μήνα αργότερα στις 5 Γενάρη του 1951. Επί 9 μήνες οι δήμιοι της ελληνικής αστυνομίας βασανίζουν, το Μπελογιάννη και τους άλλους κομμουνιστές με στόχο να τους αποσπάσουν ομολογίες ώστε να παρουσιάσουν το ΚΚΕ σαν ένα «συνωμοτικό μηχανισμό, εχθρικό προς το έθνος». Το θάρρος και η σταθερότητα του Μπελογιάννη και των συντρόφων του θα καταπλήξουν τους οργανωτές αυτής της σκηνοθεσίας.

Στις 19 Οκτώβρη του 1951 αρχίζει η δίκη του Μπελογιάννη στο στρατοδικείο της Αθήνας. Ο συνολικός αριθμός των κατηγορουμένων είναι 93. Η κατηγορία βασίζεται στον Αναγκαστικό Νόμο 509/1947. Με το νόμο αυτό που ψηφίστηκε στα τέλη του 1947 το ΚΚΕ θεωρήθηκε παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα που δρούσε ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Πρόεδρος των στρατοδικών είναι ο φασίστας αντισυνταγματάρχης Ανδρέας Σταυρόπουλος. είχε αποστρατευθεί από τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου και δεν μπορούσε να συμμετέχει σε δικαστήριο, πόσο μάλλον να τεθεί επικεφαλής. Η κυβέρνηση Πλαστήρα όμως τον επανέφερε στην ενεργό δράση με διάταγμα που μάλιστα είχε και ημερομηνία 29 Οκτώβρη του 1951 αρκετές μέρες δηλαδή μετά την έναρξη της δίκης. Αυτός όμως δίκαζε από την 19η του Οκτώβρη.

Μαζί με το Σταυρόπουλο ήταν στρατοδίκης και ο γνωστός από τα επόμενα χρόνια, ταγματάρχης τότε, Γεώργιος Παπαδόπουλος μέλος του ΙΔΕΑ. Ο ΙΔΕΑ (Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών) ήταν μια φασιστική οργάνωση του στρατού με άμεσες διασυνδέσεις με τους Αμερικανούς. Ουσιαστικά δημιουργήθηκε από τη CIA με τις ευλογίες του διαβόητου ελληνοαμερικάνου πράκτορα του πενταγώνου Τομ Καραμπεσίνη και του προκλητικότατου αμερικανού πρεσβευτή Πιουριφόι. Ο Παπαδόπουλος θα επεδίωκε να επιτευχθεί η θανατική ποινή σε όσο το δυνατό περισσότερους κατηγορούμενους. Ο Πλαστήρας είχε υποσχεθεί την κατάργηση των έκτακτων στρατοδικείων.

Εκείνη την περίοδο συνεδρίαζε ο ΟΗΕ και υπήρχε ελληνική αντιπροσωπεία που δεχόταν σκληρή κριτική από τις σοσιαλιστικές χώρες σχετικά με τα έκτακτα στρατοδικεία και τους διωγμούς των κομμουνιστών. Ταυτόχρονα είχε δημιουργηθεί ένα παγκόσμιο κλίμα αλληλεγγύης στους κατηγορούμενους και το Μπελογιάννη και καταδίκης της τρομοκρατίας που απλώθηκε στην Ελλάδα. Μάταια όμως.

Στην απολογία του ο Μπελογιάννης με θάρρος και χωρίς περιστροφές υπερασπίστηκε τις ιδέες του και η δίκη εξελίχθηκε σε δριμύ κατηγορώ προς το αντιδραστικό καθεστώς.

«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ.

Ποιος ξένος πράκτορας δίνει με τέτοια απλοχεριά τη ζωή του, όπως τη δίνουν χιλιάδες κομμουνιστές; Οι θυσίες αυτές μόνο με τις θυσίες των πρώτων χριστιανών μπορεί να συγκριθούν. Αλλά και πάλι υπάρχει μια διαφορά, ότι ενώ οι χριστιανοί δέχονταν το μαρτύριο και το θάνατο, ελπίζοντας να κληρονομήσουν τη βασιλεία των ουρανών, οι κομμουνιστές δίνουν τη ζωή τους μην ελπίζοντας σε τίποτα. Τη δίνουν για ν’ ανατείλει στην ανθρωπότητα ένα καλύτερο, ευτυχισμένο αύριο, που αυτοί δε θα το ζήσουν. Ποιο όργανο των ξένων μπορεί να προσφέρει τη ζωή του σ’ έναν τέτοιο μεγάλο σκοπό;

Θα έλεγα ότι «δε μιλάνε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου», γιατί ο κόσμος το ‘χει τούμπανο τι ρόλο παίζουν οι Αμερικανοί στην Ελλάδα. Και εδώ μέσα αποδείχτηκε ο ρόλος τους, ακόμη και στις ανακρίσεις της Ασφάλειας. Οι κομμουνιστές δεν είναι όργανα των ξένων. Ο κομμουνισμός είναι πανανθρώπινο ιδανικό και παγκόσμιο κίνημα. Ξεκίνησε μια φούχτα τον καιρό του Μαρξ, έφτασε σήμερα τα 800 εκατομμύρια και αύριο θα απλωθεί σε όλον τον κόσμο. Μπορεί ποτέ όργανα των ξένων να δημιουργήσουν ένα τέτοιο μεγαλειώδες κίνημα;

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έχει στο λαό βαθιές ρίζες. Συνδέεται μαζί του με ακατάλυτους δεσμούς αίματος και δεν μπορεί κανείς να το εξοντώσει ούτε με στρατοδικεία, ούτε με εκτελεστικά αποσπάσματα. Ο στόχος μας ήταν και είναι να προστατέψουμε τα συμφέροντα του λαού και της χώρας μας….

Τα δικαστήριά σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας. Γι’ αυτό δε ζητώ την επιείκειά σας. Αντικρίζω την καταδικαστική σας απόφαση με περηφάνια και ηρεμία. Με το κεφάλι ψηλά θα σταθώ μπροστά στο εκτελεστικό σας απόσπασμα. Αλλά είμαι σίγουρος πως θα ‘ρθει η μέρα, που οι ίδιοι δικαστές που τώρα με δικάζουν, θα ζητήσουν χάρη απ’ τον ελληνικό λαό. Δεν έχω άλλο τίποτε να πω.»

Ο Μπελογιάννης ξανακάθισε στη θέση του. Μια από τις κατηγορούμενες τού πρόσφερε ένα γαρύφαλλο. Αυτός χαμογέλασε. Αυτή την εικόνα αποτύπωσε στε σκίτσο ο Πάμπλο Πικάσο. Το κόκκινο γαρύφαλλο έγινε σύμβολο πάλης του ελληνικού λαού στους κατοπινούς αγώνες.

Το πρωί της 16ης Νοέμβρη του 1951 το στρατοδικείο βγάζει την απόφαση. Ο Μπελογιάννης μαζί με άλλους 11 καταδικάζονται σε θάνατο. Τα ονόματα των υπολοίπων ήταν: Έλλή Ιωαννίδου – Παπά, Θεοδώρα Γεωργιάδου, Αφροδίτη Μανιάτη, Καλλιόπη Παπαδοπούλου, Λίζα Κότου, Στάθης Δρομάζος, Στέργιος Γραμμένος, Δημήτρης Καλοφωλιάς, Δημήτρης Κανελλόπουλος, Αθανάσιος Κανελλόπουλος, Πέτρος Παπανικολάου. Ο Μπελογιάννης μεταφέρεται στις φυλακές της Κέρκυρας.

Η απόφαση του δικαστηρίου προκαλεί θύελλα αντιδράσεων σ’ όλο τον κόσμο. Διαδηλώσεις, πορείες, γινόταν στη διάρκεια της δίκης αλλά και μετά την απόφαση.

Στην Ιταλία κηρύσσονται στάσεις εργασίας. 300 ιταλοί γερουσιαστές απευθύνουν στον Σοφοκλή Βενιζέλο, που επισκέπτεται τη Ρώμη «πρωθυπουργεύων» αφού ο Πλαστήρας νοσεί βαριά, δριμύ υπόμνημα για ματαίωση των εκτελέσεων. Ο Τύπος βράζει.

Ο ραδιοφωνικός σταθμός των Παρισίων στις 4 Μαρτίου μεταδίδει ότι η καταδίκη Μπελογιάννη και λοιπών αφορά «διωγμό πολιτικών αντιπάλων».

Τα επεισόδια της 20ής Μαρτίου 1952 έξω από την ελληνική πρεσβεία Βιέννης, όπου σύμφωνα με την έκθεση του πρέσβη X. Ζαμαρία γύρω στους 800 διαδηλωτές προέβησαν σε καταστροφές ρίχνοντας πέτρες και σπάζοντας τζάμια, θα απασχολήσουν για ημέρες τον Τύπο αλλά και το σύνολο του διπλωματικού σώματος στην αυστριακή πρωτεύουσα.

Ενα μήνα μετά, στις 23 Απριλίου, οργανώνεται σε κεντρικό κτίριο των Βρυξελλών ομιλία του γάλλου δικηγόρου Claude Dennery με πολυπληθές ακροατήριο. Σκοπός η ενημέρωση του κοινού για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα.

Τα φύλλα των «New York Times» και της «Herald Tribune» αφιερώνουν άρθρα τους την 1η Απριλίου 1952 στις εκτελέσεις «ερυθρών πρακτόρων» στην Αθήνα.

Ο βρετανικός Τύπος αναφέρεται στο γεγονός της δίκης και καταδίκης των ελλήνων «κατασκόπων» με ιδιαίτερη προσοχή.

Τηλεγραφήματα συμπαράστασης, στέλνονταν απ’ όλα τα μέρη του κόσμου. Με πρωτοβουλία της Σοβιετικής ένωσης το ζήτημα συζητήθηκε στην 6η Σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Αλλά με τις πιέσεις που άσκησαν οι αμερικάνοι δεν παίρνεται καμιά πρωτοβουλία από τον Οργανισμό. Στην Ελλάδα όμως η κυβέρνηση δεν μπορούσε να παραβλέψει αυτή την παγκόσμια αντίδραση και ο Πλαστήρας αναγκάζεται να δηλώσει ότι η απόφαση δε θα εκτελεστεί. Η δήλωση όμως αυτή ήταν ένας ελιγμός που αναγκάστηκε να κάνει η κυβέρνηση.

Πολύ γρήγορα ετοιμάζει νέα σκευωρία ενάντια στο Μπελογιάννη, μια νέα δίκη με βαρύτερες κατηγορίες όπως η κατασκοπεία, με στόχο να αναιρεθεί η αμνηστία που υποχρεώθηκε να του δώσει. Οι Αμερικάνοι εκβιάζουν πλέον ανοιχτά προς αυτή την κατεύθυνση. Η αμερικανική κυβέρνηση δηλώνει πως θα περικόψει την «οικονομική βοήθεια» στην Ελλάδα. Ο Πιουριφόι σε συνέντευξή του λέει προκλητικά πως «η Ελλάς έχει ανάγκη ισχυράς κυβερνήσεως».

Στις 15 Φλεβάρη του 1952 η δεύτερη δίκη του Μπελογιάννη. Οι κατηγορούμενοι εκτός απ’ τον ίδιο είναι άλλοι 28. Η κατηγορίες αυτή τη φορά βασίζονται στον Αναγκαστικό Νόμο 375/1936 περί κατασκοπίας, που θέσπισε ο Μεταξάς.

Στη νέα του απολογία ο Μπελογιάννης καταρρίπτει όλες τις συκοφαντίες. Η απολογία του στη δεύτερη δίκη έχει μείνει σαν ένα φλογερό ντοκουμέντο θάρρους:

«Την ευθύνη για το ότι η ελληνική γη είναι σπαρμένη με τάφους και ερείπια, τη φέρουν μόνο οι ξένοι ιμπεριαλιστές και οι έλληνες υπηρέτες τους…» «Εμείς πιστεύουμε στη ορθότητα της θεωρίας, που γέννησαν τα μυαλά των πιο πρωτοπόρων ανθρώπων. Και το νόημα του αγώνα μας είναι η θεωρία αυτή να γίνει πραγματικότητα τόσο για την Ελλάδα όσο και για όλο τον κόσμο…» «Εμείς αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από εκείνους που μας κατηγορούν. Το αποδείξαμε τότε που η λευτεριά, η ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα βρίσκονταν σε κίνδυνο. Παλεύουμε για να ξημερώσουν και για την πατρίδα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Κι αν χρειαστεί θυσιάζουμε γι’ αυτό και τη ζωή μας.»

Το δικαστήριο αποφασίζει και πάλι τη θανατική ποινή για τους 8 κατηγορούμενους. Εκτός από το Μπελογιάννη, σε θάνατο καταδικάζεται ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Ηλίας Αργυριάδης, ο Νίκος Καλούμενος, ο Τάκης Λαζαρίδης, ο Χαρίλαος Τουλιάτος, ο Μιλτιάδης Μπισμπιάνος και η Έλλη Ιωαννίδου. Ήταν 1η Μάρτη του 1952.

Στις 29 του Φλεβάρη ο Μπελογιάννης καταφέρνει να δώσει ένα σημείωμα σε έναν δημοσιογράφο, αφού του είχε υποσχεθεί ότι θα το δημοσιεύσει. Το παραθέτουμε ολόκληρο:

«Οι οργανωτές αυτής της δίκης, ντόπιοι και ξένοι, κατέβαλλαν πρωτοφανείς προσπάθειες για να κατασυκοφαντήσουν τον αγώνα του ΚΚΕ, χωρίς να διστάσουν ούτε μπροστά στη διαστρέβλωση γνωστών κειμένων. Απέναντι σ’ αυτές τις προσπάθειες εμείς βρεθήκαμε τελείως ανυπεράσπιστοι, γιατί μέσα στα απομονωτήρια της ασφάλειας δε μας δόθηκε καθόλου ο χρόνος και η δυνατότητα να μελετήσουμε και να συγκεντρώσουμε τα απαραίτητα για την υπεράσπισή μας στοιχεία.Έτσι υποχρεωθήκαμε να παλαίψουμε κάτω από απαράδεχτα άνισους όρους. Αλλά παρ’ όλα αυτά, αποδείχτηκε ότι το ΚΚΕ είναι κόμμα πατριωτικό, με τίτλους εθνικούς, που κανένα άλλο κόμμα δεν έχει να παρουσιάσει. Γιατί στο βωμό της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας της Ελλάδος έχει προσφέρει φοβερές εκατόμβες. Και αν δεν υπήρχαν σήμερα οι έμποροι και οι κάπηλοι του μίσους, η συμβολή του ΚΚΕ στην ειρήνευση του τόπου θα είχε εκτιμηθεί όχι μόνο από τους φίλους, αλλά και από τους τίμιους και καλόπιστους αντιπάλους μας. Γι’ αυτό οι σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος δεν δολοφονούν εμάς. Δολοφονούν την ειρήνευση και την τιμή της Ελλάδος. 29/2/52 Νίκος Μπελογιάννης»

την 1η Μάρτη του 1952. Ο Μπελογιάννης και άλλοι επτά σύντροφοί του (ανάμεσά τους και οι Δ. Μπάτσης, Η. Αργυριάδης και Ν. Καλούμενος που αντίκρισαν μαζί του το εκτελεστικό απόσπασμα) καταδικάστηκαν σε θάνατο, αλλά προσφεύγουν στο συμβούλιο χαρίτων ως ύστατη προσπάθεια να εμποδίσουν το μοιραίο, συνεπικουρούμενοι από τα εκατομμύρια των επωνύμων και ανωνύμων που αγωνίζονται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ώστε ν’ αποτραπεί η δολοφονία.

Η «Φωνή της Αμερικής» μετέδιδε ικανοποιημένη:

«Η δίκη αυτή είναι ένα από τα σπουδαιότερα παγκόσμια γεγονότα τα οποία εσημειώθησαν τον Φεβρουάριον του ’52. Αποτελεί δίδαγμα δια τον ελεύθερον κόσμον. Αποδεικνύει ότι τα απανταχού κομμουνιστικά κόμματα δεν εμπνέονται από πολιτικούς σκοπούς αλλά αποτελούν οργανώσεις κατασκοπείας».
Οι προοδευτικοί άνθρωποι μέσα και έξω απ’ την Ελλάδα ξεσηκώνονται και απαιτούν να μην εκτελεστεί η απόφαση. Χιλιάδες διαμαρτυρίες και τηλεγραφήματα απ’ όλο τον κόσμο ζητούν τη ματαίωση της εκτέλεσης. Διεθνούς φήμης καλλιτέχνες όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν, συγγραφείς όπως ο Σαρτρ, ο Κοκτώ, ο Μπενουά, γάλλοι υπουργοί, ο ίδιος ο Ντε Γκώλ, πρόεδροι ακαδημιών και ακυρωτικών δικαστηρίων στέλνουν τηλεγραφήματα εναντίωσης στις εκτελέσεις.

«Λίγο αργότερα έρχεται στη δημοσιότητα το γράμμα του Νίκου Πλουμπίδη που αναλαμβάνει κάθε ευθύνη για την καθοδήγηση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ και υπόσχεται να παρουσιαστεί στις αρχές με τον όρο να μην εκτελεσθεί ο Μπελογιάννης. Ο Πλαστήρας με την επιστολή αυτή βρίσκει το νομικό πάτημα που χρειάζεται για τη ματαίωση της εκτέλεσης αλλά δεν θέλει. Ακολουθεί η διάψευση από το ΚΚΕ που χαρακτηρίζει την επιστολή “μύθευμα της αστυνομίας” και ο Πλαστήρας αποθρασύνεται.»

Το Συμβούλιο Χαρίτων συνεδρίασε το απόγευμα της Παρασκευής 28 Μάρτη 1952 και αργά τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας έβγαλε απόφαση με την οποία απέρριπτε τις αιτήσεις χάριτος των Μπελογιάννη, Αργυριάδη, Καλούμενου και Μπάτση. Την επομένη, Σάββατο 29 Μάρτη, αργά το βράδυ, ο βασιλιάς Παύλος κοινοποίησε στην κυβέρνηση την απόφασή του με την οποία ενέκρινε την απόφαση του Συμβουλίου Χαρίτων.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης κος Παπασπύρου διαβεβαίωνε μέχρι της 2 τα ξημερώματα ότι δεν θα γίνουν έπ’ ουδενί.

Στις 3 το πρωί της Κυριακής της 30ης Μάρτη του 1952, ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλας ανακοινώνει στο Μπελογιάννη, τον Καλούμενο, τον Αργυριάδη και το Μπάτση ότι η αίτηση χάριτος απορρίφθηκε. Στις 3.20΄αποχωρούσε η φάλαγγα από τις φυλακές και στις 3.48΄ βρίσκονταν οι μελλοθάνατοι στον τόπο εκτέλεσης το Γουδί.

Ο αρχιφύλακας με τη συνοδεία φυλάκων μπήκε στα κελιά της Απομόνωσης, τα άνοιγε ένα ένα και έπαιρνε αυτούς που επρόκειτο να εκτελεσθούν. Σε όλο αυτό το διάστημα η Ελλη Ιωαννίδου-Παππά κραύγαζε από το κελί της απεγνωσμένα «να την πάρουν και αυτήν».

Ηταν πολύ ζεστή η μέρα, πριν από λίγες μέρες κάποια εφημερίδα την ανέφερε ως μία από τις δύο-τρεις πιο ζεστές μέρες του περασμένου αιώνα αυτήν την εποχή.

Η πομπή με τα καμιόνια διέσχισε την Αθήνα και έφτασε στο Γουδί. Ηταν νύχτα ακόμα και τους τουφέκισαν με το φως που έριχναν οι προβολείς των αυτοκινήτων.

Αρνήθηκαν να τους δέσουν τα μάτια. Στις 4 και 12’ έπεσαν νεκροί μερικά μέτρα μπροστά από το εκτελεστικό απόσπασμα.

«Τα πτώματα έμειναν στο τόπο που έπεσαν μέχρι το πρωί. Από την προηγούμενη μέρα όμως έχει δοθεί η εντολή να ανοιχτούν 4 τάφοι στο 32ο τετράγωνο του Γ΄ Νεκροταφείου. Οι υπεύθυνοι όμως το είχαν ξεχάσει και έτσι ο Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του θάβονται σε 4 άλλους τάφους για αν έρθει κατόπιν ο διευθυντής και να διατάξει την εκταφή τους και την ταφή τους μετά σε 4 άλλους τάφους που ανοίγονται εκείνη την ώρα. Η εντολή εκτελείται εν μέρει μιας και μεταφέρεται μόνο ο Μπελογιάννης και ο Καλούμενος που είχαν ήδη εκταφεί την ώρα που η είδηση γίνεται πια γνωστοί και καταφθάνουν στο νεκροταφείο δημοσιογράφοι, ρεπόρτερ και ασυγκράτητα κύματα λαού με στεφάνια από κόκκινα τριαντάφυλλα. Έρχονται ταυτόχρονα όμως και οι μπάτσοι για “να αποκαταστήσουν την τάξιν” .Όλη η σκηνοθεσία τελικά της μακάβριας πράξης δεν αποτελεί τίποτε άλλο από εικόνα αγωνίας, ταραγμένης ένοχης συνείδησης, για το φριχτό ιστορικό σφάλμα. Άλλωστε ο Μπελογιάννης είναι γι’ αυτούς ακόμα πιο επικίνδυνος νεκρός.»

Την επαύριο της εκτελέσεως, ο πρόεδρος της ΕΔΑ, Ιωάννης Πασαλίδης, στο βήμα της Βουλής απευθύνεται στον Παπάγο, αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τον ρωτάει: «Εσύ στρατάρχη θα τον εκτελούσες;». Kαι ο στρατάρχης έμεινε βουβός. Λίγους μήνες μετά κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό 52%.

Ημέρα Κυριακή ούτε οι Γερμανοί στην Κατοχή δεν εκτελούσαν μελλοθάνατους.

Υπαρχιφύλακας : «Νίκο σήκω».
Ατάραχος ο Μπελογιάννης σηκώνεται και λέει: «Πάμε για καθαρό αέρα;».

Υπαρχιφύλακας – «Ναι, σας πάνε για εκτέλεση».
Καθώς έβγαινε ο Μπελογιάννης έστρεψε το πρόσωπό του προς τα κελιά και φώναξε:

«Γεια χαρά παιδιά!«.

Πηγές : Φωτεινή Τομάη (Βήμα) , http://www.kkeml.gr , members.fortunecity.co.uk , Αρχείο καθημερινής, politikokafeneio.com , Ριζοσπάστης, athens.indymedia.org


«Στο Διπλωματικό Αρχείο ΥΠΕΞ εντοπίστηκαν 18 φάκελοι της Κεντρικής Υπηρεσίας και πολυάριθμοι φάκελοι αρχειακών ενοτήτων των ελληνικών πρεσβειών στο εξωτερικό με θεματική ενότητα «Δίκη Μπελογιάννη». Φωτογραφικό υλικό και έντυπα από ολόκληρο τον κόσμο περιλαμβάνονται στο ίδιο Αρχείο. Από τον τεράστιο όγκο εγγράφων και αναφορών εντύπωση προκαλεί το μέγεθος του ισραηλιτικού Τύπου και το αίτημα της τουρκικής πρεσβείας με επίσημη ρηματική διακοίνωση Νο 534/160 στις 18 Ιουνίου 1952 να δοθεί άδεια σε υπάλληλό της να μελετήσει τα πρακτικά της δίκης! Στη συνέχεια, σταχυολογούνται, ενδεικτικά του κλίματος ανά χώρα, τα γεγονότα και οι αντιδράσεις του διεθνούς Τύπου.»
Φωτεινή Τομάη

Advertisements

11 responses to “ΕΝΑ ΑΣΥΜΜΕΤΡΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ

  1. Μαύρο πρόβατο

    Σε ευχαριστώ.
    Είχα την τύχη να γνωρίσω ένα τέτοιο «γεροντάκι». Χρόνια φυλακές, εξορίες, κακουχίες, ευγενικός, πράος. Η «ηρωική» περίοδος της αριστεράς τελείωσε. Απομένουν οι νοητές προεκτάσεις.

    Μου αρέσει!

  2. Με συνεπήρε, πολλά μπράβο!
    Θα σημειώσω μόνο, ότι υπάρχουν ακόμα πολλά γεροντάκια, της διπλανής πόρτας, από την ίδια στόφα…

    Μου αρέσει!

  3. niemandsrose

    Σε ευχαριστώ 🙂
    Ανέβασα το ποστ περισσότερο για όσους δεν γνωρίζουν. Και ένας μόνο να μάθει αν δεν γνώριζε, θα είμαι ικανοποιημένος.

    Μου αρέσει!

  4. Ομολογώ πως δε διάβασα ολόκληρο κείμενό σου γιατί για το Νίκο Μπελογιάννη έχω διαβάσει κι έχω δει ήδη πολλά.

    Είναι όμως πολύ σπουδαίο ότι κάθισες έτσι ανιδιοτελώς και με μεράκι και έφτιαξες για χάρη μας ένα ολόκληρο ιστορικό της ζωής αυτού του ανθρώπου. Και γίνεται ακόμα πιο σπουδαίο που το συνδέεις με το σήμερα, που είναι χθες.

    Μου αρέσει!

  5. L’Enfant de la Haute Mer

    Πάνε αυτά, ναι. Να περιμένουμε να έρθουν ή να τα προσκαλέσουμε; Ούτε εγώ ξέρω.
    Αναρωτιέμαι αν οι συλλογικότητες στην εποχή μας είναι πιο εύθραστες πιο ασταθείς επειδή απουσιάζει ένα συλλογικό όραμα.

    markos

    Νασαι καλά Μάρκο.
    Διαβάζοντας και μοντάροντας αυτό το ποστ αναρωτιόμουν πόση ιστορία θα προλάβουμε να ζήσουμε.

    Μου αρέσει!

  6. σ ευχαριστούμε για το αναλυτικό ιστορικό. είναι πραγματικά απίστευτο ποια ήταν η διάσταση του κομμουνιστή τότε και ποια είναι σήμερα φορτισμένη και από τα πεπραγμένα του υπαρκτού δήθεν σοσιαλισμού

    Μου αρέσει!

  7. Πάνε αυτά ..
    Σήμερα άλλα κίνητρα, άλλα όνειρα, άλλοι στόχοι, κι ο καθένας εξακολουθεί να φαντάζεται πως η κρίση είναι περαστική παρένθεση και πως θα τη βολέψει ατομικά.
    Οι συλλογικότητες είναι εκτός μόδας!!

    Μου αρέσει!

  8. απιστευτο…
    ασυμμετρη απειλη με λιγα λογια βαφτιστηκαν οι εκτελεσμενοι και ο μπελογιαννης μαζι

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s