Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια πιπεριά, μικρή, κόκκινη, που ήθελε να γίνει πυροσβέστης. Το άκουγε η μάνα της και κοκκίνιζε από το κακό της.
- Μη λες Βλακείες Μιμή. Μηχανικός θα γίνεις. Όπως ο πατέρας σου.
- Δεν είναι πατέρας μου έλεγε η Μιμή. Αυτός είναι πράσινος.
- Μικρός όμως ήταν κόκκινος. Όταν μεγαλώσεις θα αλλάξεις κι εσύ χρώμα.
Τα χρόνια περνούσαν και η μικρή δεν άλλαζε χρώμα. Οι γονείς άρχισαν να ανησυχούν. Και με το δίκιο τους. Η μικρή πλέον ονειρευόταν ένα χωράφι με πολλές κόκκινες καυτερές πιπεριές, όπως εκείνο, το βορινό, το ποτιστικό.
«Καήκαμε» μονολογούσαν γονείς. «Μια βροχή θα μας σώσει» ψιθύριζαν συγγενείς και φίλοι. Και ήρθε η βροχή. Τι βροχή δηλαδή. Πλημμύρα, νεροποντή. Πνίγηκε το βορινό ποτιστικό χωραφάκι κι έγινε το θαύμα. Όταν σταμάτησε επιτέλους ο κατακλυσμός, ως εκ θαύματος η Μιμή άρχισε να αλλάζει χρώμα.
Στο τέλος έγινε πράσινη και ονειρευόταν πλέον χαρτοφυλάκια (τα μοίραζε κιόλας με τα λόγια σε άλλες πιπεριές). Στο τέλος τελείωσε το Πολυτεχνείο αλλά δεν έγινε μηχανικός. Έγινε πικάντικη πολιτικη σαλάτα.
Στον Μίμη
8 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓
L’Enfant de la Haute Mer // 29/09/2009 στο 1:01 μμ
‘πολιτικη’
ο τόνος πού ;
βz // 29/09/2009 στο 1:11 μμ
@ L
Όπου σας αρέσει
Μιχάλης Νικολάου // 30/09/2009 στο 1:44 πμ
Στη σαλάτα νομίζω ταίριαξε με κάποια πιπεριά ονόματι Σπύρο, που τον φώναζε Πίπη. Μην σκεφτείτε τίποτ’ άλλο.
Πέτρος Ξανθάκης // 01/10/2009 στο 12:27 πμ
Όταν η πιπεριά πρασινίσει χάνει και το καυτερό της; Μπαίνει σε σαλάτα ή κάνει μόνο για γεμιστά; Και τι γεμιστά ;Με κιμά ή ορφανά;
Όλο με απορίες μας αφήνεις φίλε!!!!
HappyHour // 01/10/2009 στο 12:31 πμ
Χαχαχα, πνευματώδες !
βz // 01/10/2009 στο 1:24 πμ
@ Μιχάλης
Σκέφτομαι την νεράιδα-εξουσία και το παληκάρι-Μίμη
@ Πέτρος
Γεμιστά με παρά φτιάχνουν οι πράσινε πιπεριές
@ HappyHour
Όπως πάνε τα πράγματα δεν θα έχουμε ανάγκη από πνευματώδη αλλά από οινοπνεματώδη
Μιχάλης Νικολάου // 01/10/2009 στο 5:07 πμ
@βζ > @HappyHour
Εν αρχή ήν ο λόγος.
Εν τέλει οινολόγος.
βz // 01/10/2009 στο 10:15 πμ
@ Μιχάλης
Ξέρεις εμείς εδώ στην Ελλάδα όταν τσουγκρίζουμε το ποτηράκι μας δεν ευχόμαστε “άσπρο πάτο”, αλλά “μπλέ πάτο” (και σε λίγες μέρες “πράσινο πάτο”)