O Φιλόσοφος παράγει ιδέες, ο ποιητής ποιήματα, ο παπάς κηρύγματα, και ούτω καθεξής. Ο εγκληματίας παράγει εγκλήματα. Αν προσέξουμε καλύτερα πως σχετίζεται αυτός ο τελευταίος κλάδος παραγωγής με το κοινωνικό σύνολο, θα απαλλαγούμε από πολλές προκαταλήψεις. Ο εγκληματίας δεν παράγει μόνο εγκλήματα, αλλά και το ποινικό δίκαιο και τον καθηγητή που το διδάσκει και μαζί το αναπόφευκτο σύγγραμμα με το οποίο ο ίδιος καθηγητής ρίχνει στην αγορά τις παραδόσεις του σαν είδος εμπορεύματος. Έτσι πολλαπλασιάζεται ο εθνικός πλούτος.[…]
Πέρα από αυτό, ο καθηγητής παράγει ολόκληρη την αστυνομία και την ποινική δικονομία, δικηγόρους, κλητήρες, δικαστές, ενόρκους και λοιπά που αποτελούν ισάριθμες κατηγορίες του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας, αναπτύσσουν διάφορες ικανότητες του ανθρώπινου πνεύματος, φτιάχνουν νέες ανάγκες αλλά και νέους τρόπους για την ικανοποίησή τους. […]
O εγκληματίας παράγει μια εντύπωση, εν μέρει ηθική, εν μέρει τραγική, αναλόγως, κι έτσι προσφέρει μια «υπηρεσία» στη διακίνηση των ηθικών και αισθητικών συγκινήσεων του κοινού […] Παράγει και τέχνη, ωραία λογοτεχνία, μυθιστορήματα, ακόμη και τραγωδίες.[…] Ο εγκληματίας σπάζει την μονοτονία και την καθημερινή ασφάλεια της αστικής ζωής. Έτσι την προστατεύει από την τελμάτωση και προκαλεί την ανήσυχη ένταση και την κινητικότητα, χωρίς τις οποίες θα αμβλυνόταν ακόμη και η ορμή του ανταγωνισμού.
Το έγκλημα αποσύρει από την αγορά εργασίας ένα τμήμα του περιττού πληθυσμού, οπότε μειώνει την ανταγωνιστικότητα μεταξύ των εργατών, εμποδίζοντας ως ένα βαθμό, την πτώση του μισθού κάτω από ένα ελάχιστο όριο, ενώ παράλληλα ο αγώνας εναντίον του εγκλήματος απορροφά ένα άλλο τμήμα του ίδιου του πληθυσμού. Άρα ο εγκληματίας αναδεικνύεται σε μιαν από εκείνες τις φυσικές «εξισορροπήσεις» που αποκαθιστούν το σωστό επίπεδο και ανοίγουν μια ολόκληρη προοπτική «ωφέλιμων κλάδων απασχόλησης». […]
Το έγκλημα επινοεί διαρκώς νέα επιθετικά μέσα για να προσβάλει την ιδιοκτησία, κι έτσι γεννά νέα αμυντικά μέσα, οπότε επιδρά παραγωγικά στην ανακάλυψη νέων μηχανών – όπως ακριβώς οι απεργίες. Ας αφήσουμε τη σφαίρα του ιδιωτικού εγκλήματος: Χωρίς εθνικό έγκλημα θα μπορούσε να επιβληθεί παγκόσμια αγορά; Θα υπήρχαν έθνη; Άραγε το δέντρο της αμαρτίας δεν είναι ταυτόχρονα και δέντρο της γνώσης, από την εποχή του Αδάμ ως σήμερα;
Στο Μύθο των Μελισσών, ο Mandeville λέει
«Αυτό που ονομάζουμε στον κόσμο μας Κακό, είτε ηθικό είτε φυσικό, είναι η μεγάλη αρχή που μας κάνει κοινωνικά πλάσματα, η σταθερή βάση, η ζωή και το στήριγμα όλων των τεχνών και των ενασχολήσεων ανεξαιρέτως, και τη στιγμή που θα έπαυε να υπάρχει το Κακό η κοινωνία θα ήταν καταδικασμένη να φθαρεί, αν όχι να καταποντιστεί αύτανδρη».
Μόνο που, βέβαια ο Mandeville ήταν απείρως πιο τολμηρός και έντιμος από τους Φιλισταίους απολογητές της αστικής κοινωνίας.
Blogged by Karl Marx
Posted by fuzzy~burlesque on 06/10/2007 at 11:14 πμ
[!]
Posted by Suspect on 06/10/2007 at 1:40 μμ
ωραιο εγκωμιο του εγκληματος.
ας ξεκινησει ο συγγραφεας με την οικογενεια του…
Posted by betty on 06/10/2007 at 3:19 μμ
Ώσπου έγινε κι ο ίδιος μέρος του εγκλήματος. (Η βάση του σκεπτικού του είναι προκλητικά θεολογική, αλλά ποιός ασχολείται , απορώ γιατί του έδωσαν τόση σημασία…αλλά είναι ο τροπος που θα το πεις…)
Posted by cook the book on 06/10/2007 at 5:19 μμ
δεν τον γνωριζω τον κύριο,αλλα θα του ελεγα πως για να καθεται αυτός ελευθερα στην καρεκλα του και να γραφει τα βιβλία του,καποιοι πίστεψαν σε μια κοινωνια οπου το Κακό θα εχει εκλείψει…
Posted by padrazo on 07/10/2007 at 2:15 πμ
Το κείμενο γράφτηκε από τον Karl Marx γύρω στο 1861. Οι εκδότες του το ενσωμάτωσαν στις “Θεωρίες της υπεραξίας”, τόμος IV του “Κεφαλαίου”.
Η μετάφραση έγινε από τα γερμανικά από την Τζένη Μαστοράκη για τις εκδόσεις ΑΓΡΑ.
Το βρήκα εξαιρετικά επίκαιρο και ενδιαφέρον.
Το έγκλημα προυποθέτει έναν δράστη και ένα θύμα. Συνήθως ταυτιζόμαστε με το θύμα. Αναρωτιέμαι, πότε, και αν, έχουμε ταυτιστεί με τον θύτη.
Το κείμενο είναι μια άλλη “θέα” του εγκλήματος. Ιδεολογικο-πολιτική. Μπορείς να την απορρίψεις ή να την δεχτείς.
Η “θέαση” από μόνη της δεν μπορεί να παράγει γνώση ή ιδέες αν δεν υπάρχει ένας “άξονας” σκέψης.
Posted by luminaled on 07/10/2007 at 12:43 μμ
μην ξεχναμε πως ο εγκληματιας ειναι ενα κοινωνικο εγκλημα
Posted by padrazo on 07/10/2007 at 6:54 μμ
@ luminaled
Σωστό. Κάτι σαν το αυγό και την κότα που κάποιες φορές μεταμορφώνεται στο αυγό και το φίδι.
Posted by tsakir on 12/10/2007 at 10:34 μμ
Τη θέση του θύτη την απωθούμε, γιατί μας φέρνει μπροστά στο επώδυνο θέμα της “συνενοχής”. Όπως έλεγε νομίζω ο Λουντέμης “φταίνε και οι καλοί, γιατί με την καλοσύνη τους κάνανε τους κακούς ακόμη χειρότερους”.